Nederland is in rep en roer want ´onze´ pindakaas komt straks, na sluiting van de Calvé fabriek in Delft, waarschijnlijk uit Polen en men is bang dat die gedwongen verhuizing de smaak niet ten goede zal komen.
´Pindakaas, wie is er niet groot mee geworden?´ Die leus kan iedereen zich zeker herinneren, net als de toevoeging ´.. en schaatser!´. Ook de kreet: ´Stom he? Ik vind het gewoon lekker!´ is inmiddels volledig ingeburgerd in het algemene taalgebruik. Een merk broodbeleg dat dát weet te bereiken is toch wel iets bijzonders.
Vanmorgen hoorde ik zelfs op Radio2 Robert-Jan Booij nog roepen dat een stel, op het punt om voor drie jaar naar de VS te vertrekken, het voortaan dus zónder pindakaas en hagelslag zou moeten doen. Nu heb ik al jaren geen erg hoge ´Petje Pitamientje´ op van Robert-Jan´s algemene ontwikkeling, maar dáár sloeg hij de plank toch wel heel erg mis. Pindakaas is namelijk een, van oorsprong, Amerikaanse uitvinding uit 1893 door Dr. John H. Kellogg en gedaan tijdens een periode van overschot aan pinda´s. En als je iets dus zeker wél kunt kopen in Amerika is het dus pindakaas, al heet het daar ´peanutbutter´ en is iets anders van smaak, samenstelling en consistentie. Absoluut eetbaar maar gewoon anders. Je kunt er trouwens weer slecht pindasaus van maken, iets wat de Amerikanen al helemaal niet kennen. Voor hen is het goedje, op z´n best, broodbeleg voor kids en rijke excentriekelingen en ook absoluut niet meer dan dat. Maar daar het nooit te laat is voor een stukje culturele uitwisseling heb ik, hoogstpersoonlijk en tot grote hilariteit bij het idee alleen al, in 2002 een Amerikaanse familie waar ik te gast was, kennis laten maken met het fenomeen saté met pindasaus. En volgens mij lachen ze nóg. Niet dat de culinaire hoogstandje mislukt was, geenszins zelfs, maar het idee dat er mensen op de wereld zijn die met pindakaas koken is toch wel echt van de zotte. Dat moeten dan toch echt wel weer die gekke ´Dutch´ zijn! Dáár kan tenslotte alles en is van zeden al helemaal geen sprake, dus koken met pindakaas kan er ook nog wel bij in de beeldvorming. Dat wij het recept ook weer hebben uit Indonesië deed dan ook helemaal niet meer ter zake.
Maar wij Nederlanders zijn helemaal niet de enigen die, aan deze kant van de Grote Eendenvijver, pindakaas met grote hoeveelheden verorberen. Naast ons land is pindakaas populair in Duitsland, Engeland en Turkije. Suriname, weer aan hún kant van voornoemde Eendenvijver, kent weer een pittigere variant, die ik overigens zélf erg lekker vind, met toegevoegde sambal. Feit is dat iedereen zo zijn eigen favoriete manier heeft om een boterham met pindakaas te verorberen. Ik weet van combinaties met sambal badjak, mijn favoriet (en dan liefst nog bestrooid met seroendeng en gebakken uitjes), met kaas, met suiker, met jam, met banaan, met ham en met gebakken of gekookt ei. Het is maar wat je smaakpapillen het meest kietelt. Toch vrees ik dat de bekende potjes Calvé, het meest populaire merk blijkbaar, binnenkort inderdaad uit een ver lage lonen land gaan komen. Mocht echter de geplande sluiting van de fabriek in Delft worden teruggedraaid, dan hebben de Hoge Heren van Unilever in ieder geval bereikt dat pindakaas weer eens extra op het Nederlandse Netvlies is gezet. Dat zal de winstgevendheid van het merk zéker ten goede komen… en dáár was het tenslotte allemaal om begonnen.
12-10-07
vrijdag 12 oktober 2007
donderdag 11 oktober 2007
Vervlogen Dromen
*POEF!* deed de droom vanochtend toen ik las dat de hoofdprijs in de Staatsloterij in alkmaar was gevallen en niet in Lampegat. En we hadden gisteren, tijdens het dinertje om ons 1 maandelijks huwelijksjubileum te vieren, het geld al uitgebreid belegd én uitgegeven. On(t)roerend Goed zou het worden, en voor de rest van ons leven hoefden we ons nooit meer ergens zorgen over te maken. Over geld dan, want de eerste kink in de kabel lag al op de loer. Moesten we ons huidige huis opknappen en verhuren òf, als het toch net was opgeknapt, zouden we er dan vervolgens zelf blijven wonen? En hoe moest het dan met dat prachtige pand in Hoogeloon? Dat er geen Ferrari ging komen wisten we al. Dat is helemaal niks voor ons. Een BMW of Mercedes ook al niet, maar een nieuwe auto kan er met zo´n bedrag toch wel af? Allemaal luxeproblemen feitelijk maar problemen nontheless. ALS die prijs maar bij ons zou vallen. En, zoals bekend, is elke zin die begint met ´als´onzin. En nu moeten we het doen met het giga bedrag van 20 E op het ene en niente nada noppes op het andere lot. Een schijntje.
Maar zijn we nu in mineur? Neuh, alles behalve zou ik zeggen. Bovendien is het nog zo dat succes, mits op eigen kracht behaald, véél zoeter is dan het succes wat je zomaar in de schoot wordt geworpen. En dáár gaan we dan maar weer aan werken. Als het ooit weer echt van werken komt. Helaas laat jet lijf en de conditie nog steeds wat te wensen over en zit een volledige dag werken er nog steeds niet in. Een paar ochtenden per week wel, als men met iets kan komen. Maar, zoals altijd, komt het erop neer wat je er zelf aan doet en hoe je er zelf mee omgaat. Dat mijn leven nooit meer helemaal wordt als voorheen, zoveel is inmiddels wel duidelijk. Maar als je eenmaal ´op het randje´ hebt gestaan gebeurt iets anders wonderbaarlijks. Dan komt er opeens een helderheid die zijn weerga niet kent. Dan zie je de dingen opeens in een ander perspectief en blijkt er nog een verborgen bron van inspiratie én energie te zijn om terug te vechten. Om te knokken tegen die meningen die zeggen ´Leg je er maar bij neer, het wordt toch nooit meer zoals vroeger!´ of ´Laat je lekker afkeuren!´. Want zó zit deze jongen nou net NIET in elkaar! ´I´ll be back!´ is het nieuwe credo. Alleen nu nog ff uitvinden wáár dan. Maar ook dáár wordt inmiddels druk aan gewerkt. Er liggen inmiddels een aantal ijzertjes in het vuur en wie weet waar die aan blijven plakken. Er zijn tenslotte kansen en mogelijkheden genoeg. Belangrijkste punt is, en blijft, echter om allereerst verder te herstellen. Als je realistisch bent zit niemand te wachten op me in deze toestand. Maar met een beetje geluk, en een hoop hard werken, is die hobbel wel te nemen. En dan is het oppassen geblazen! Dan gaat deze jongen weer als een raket! Met bulderende motoren en veel rook. Ik ga ervoor zorgen dat niemand, maar dan ook écht niemand, zal kunnen zeggen dat ze me niet gehoord of niet gezien hebben. En ik zal schitteren.
Maar tot die tijd is het dus terug naar af. Zo´n hoofdprijs is leuk om over te dromen maar tegelijkertijd ook absoluut niet meer dan dat, een droom. En alhoewel dromen sòms wel eens uitkomen is het voor de overgrote meerderheid een kwestie van logisch nadenken en vooral hard blijven knokken. En dan komt de rest vanzelf. En die dromen? Die moeten er altijd blijven. Want als je niet meer kunt, of dúrf, te dromen ben je dood. En die tijd ligt nog héél ver in het verschiet.
11-10-07
Maar zijn we nu in mineur? Neuh, alles behalve zou ik zeggen. Bovendien is het nog zo dat succes, mits op eigen kracht behaald, véél zoeter is dan het succes wat je zomaar in de schoot wordt geworpen. En dáár gaan we dan maar weer aan werken. Als het ooit weer echt van werken komt. Helaas laat jet lijf en de conditie nog steeds wat te wensen over en zit een volledige dag werken er nog steeds niet in. Een paar ochtenden per week wel, als men met iets kan komen. Maar, zoals altijd, komt het erop neer wat je er zelf aan doet en hoe je er zelf mee omgaat. Dat mijn leven nooit meer helemaal wordt als voorheen, zoveel is inmiddels wel duidelijk. Maar als je eenmaal ´op het randje´ hebt gestaan gebeurt iets anders wonderbaarlijks. Dan komt er opeens een helderheid die zijn weerga niet kent. Dan zie je de dingen opeens in een ander perspectief en blijkt er nog een verborgen bron van inspiratie én energie te zijn om terug te vechten. Om te knokken tegen die meningen die zeggen ´Leg je er maar bij neer, het wordt toch nooit meer zoals vroeger!´ of ´Laat je lekker afkeuren!´. Want zó zit deze jongen nou net NIET in elkaar! ´I´ll be back!´ is het nieuwe credo. Alleen nu nog ff uitvinden wáár dan. Maar ook dáár wordt inmiddels druk aan gewerkt. Er liggen inmiddels een aantal ijzertjes in het vuur en wie weet waar die aan blijven plakken. Er zijn tenslotte kansen en mogelijkheden genoeg. Belangrijkste punt is, en blijft, echter om allereerst verder te herstellen. Als je realistisch bent zit niemand te wachten op me in deze toestand. Maar met een beetje geluk, en een hoop hard werken, is die hobbel wel te nemen. En dan is het oppassen geblazen! Dan gaat deze jongen weer als een raket! Met bulderende motoren en veel rook. Ik ga ervoor zorgen dat niemand, maar dan ook écht niemand, zal kunnen zeggen dat ze me niet gehoord of niet gezien hebben. En ik zal schitteren.
Maar tot die tijd is het dus terug naar af. Zo´n hoofdprijs is leuk om over te dromen maar tegelijkertijd ook absoluut niet meer dan dat, een droom. En alhoewel dromen sòms wel eens uitkomen is het voor de overgrote meerderheid een kwestie van logisch nadenken en vooral hard blijven knokken. En dan komt de rest vanzelf. En die dromen? Die moeten er altijd blijven. Want als je niet meer kunt, of dúrf, te dromen ben je dood. En die tijd ligt nog héél ver in het verschiet.
11-10-07
Abonneren op:
Posts (Atom)