De dood en de Polen

Er is momenteel een vreemd fenomeen waar te nemen en dat fenomeen gaat over Polen. Niet die aan de uiterste uithoeken van onze aardkloot maar over hen die geboren zijn in het land ten oosten van de Duitse grens. Die Polen dus.
Polen is sinds enige tijd lid van Europa en wordt geleid door een tweeling. En Polen doet er alles aan om vooral in het nieuws te komen en te blijven. Recent in het geheugen ligt nog de controverse omtrent een paars figuurtje uit een kinderserie dat, uitgerust mét handtas, kinderzieltjes zou aanzetten tot homofilie. En daarvoor en sindsdien komt er uit het oosten meer gekrakeel deze kant op. Maar niet alleen gekrakeel weet de weg naar het hart van Europa te vinden. Steeds meer Poolse werknemers verschijnen op de Nederlandse wegen en werkplekken om hier een (beter) betaalde boterham te verdienen. En laat ik voorop stellen dat ik niets tegen Polen heb. Ik heb in het verleden op meerdere plekken met Polen mogen samenwerken en heb de meesten leren kennen als uitermate vriendelijk, beleefd, bescheiden, gastvrij, hulpvaardig, zéér godsdienstig en bovendien hardwerkend. Iets wat ik van menig Nederlandse collega niet echt kon zeggen overigens. Maar soms gaat het op een werkplek mis. Gruwelijk mis zelfs en komt er een werknemer tragisch om het leven. En dat dat nieuws is begrijp ik. We hebben er recht op te weten wat er gebeurd is en wat er eventueel is misgegaan en wie daarvoor, al dan niet, verantwoordelijk was. Maar nu het over Polen gaat lijkt er opeens een nieuw soort journalistiek te ontstaan. Zo las ik in een groot ochtendblad laatst de kop ´Weer Pool overleden´. Mijn eerste gedachte was dan ook: ´Ja en?´. Polen zijn tenslotte ook maar gewoon mensen die geboren worden en dus ooit ook weer doodgaan. Dus?
Toch maar even het artikeltje gelezen. Bleek het te gaan over het feit dat er dit jaar al meerdere keren Polen waren overleden na allerlei tragische omstandigheden en dat Polen ook opmerkelijk vaak betrokken zijn bij verkeersongevallen.
Ik had het curieuze artikeltje al enige dagen uitgeknipt op mijn bureau liggen omdat het me toch bezig hield maar had er nog niets mee gedaan. Tot vanmorgen mijn oog in een andere krant op een soortgelijk artikel viel. Een in ons land verblijvende Pool had iemand een salto willen laten zien en was daarom voor zijn sprong op een kratje gaan staan. De goede man was vervolgens gesprongen en was dermate ongelukkig op de betonnen vloer terecht gekomen dat hij aan de gevolgen was overleden. En weer bekroop mij het gevoel: ´Ja en?´ Is dit dus nieuws? En dan nog nieuws in het kader van de vrije nieuwsgaring en voorlichting des volks? Of wederom een artikeltje in de kolommen van ´Don´t try this at home!´?
Dat mensen soms vreselijk domme dingen doen weet ik al lang. Ik maak me er soms zelf zelfs schuldig aan. En als er dan ook nog alcohol in het spel is stijgt het stupiditeitspecentage al snel met grote sprongen. Maar moet dat dan zo prominent in de krant? Zijn er op de wereld en zéker op internet al niet genoeg plekken waar we de lotgevallen van dit soort stakkerds kunnen volgen? Op een site als YouTube kan je, zonder heel veel moeite te hoeven doen, al veel filmpjes vinden waarvan ik, plaatsvervangend, de pijn nog steeds kan voelen. Ook de commerciëlen schotelen ons, onder het mom van ´leuke filmpjes´ al meer dan genoeg mensen voor die zichzelf volkomen voor aap zetten in situaties waarvan je van te voren op je vingers al kunt natellen dat het fout gaat. Dat het veel veelal filmpjes uit de VS en Japan zijn roept trouwens ook een aantal héél interessante vragen op, maar dáárover wellicht een andere keer.
Ik hoop in de tussentijd verder verstoken te blijven van dit soort sigmatiserende berichtgeving. Als het effe kan…als het effe kan..ja dan…

02-07-07

Cadeautje

In een ´vorig leven´ heb ik ooit een fotografiecursus gedaan in Amsterdam. Veel van wat ik toen geleerd heb ben ik helaas al lang weer vergeten maar één les staat me nog zéér helder voor de geest. In een les over compositie vertelde de cursusleidster, zelf een professioneel fotografe, over een opdracht die ze kortgeleden had afgerond. Ze had veel tijd gestoken in het voorbereiden van de foto´s en het zoeken naar de juiste locatie, maar hoezeer ze ook haar best deed, het lukte maar niet om het ´perfecte plaatje´ te schieten. Bijna op het punt om het op te geven liep er een hond door het beeld en alles viel ineens op z´n plaats. De perfecte compositie.
Niet eens zo heel lang daarna stond ik in Schoonhoven in het vroege ochtendschemer uit te kijken over de Waal. Het wachten was op een cruiseschip met Amerikaanse toeristen dat rond 08.00 uur zou moeten arriveren vanuit Duitsland. De groep zou die dag de Keukenhof bezoeken en ik had de consumptiebonnen bij me voor dat bezoek. En, alhoewel het nog behoorlijk fris was zo vroeg in de morgen, wierp de zon haar eerste stralen reeds over het rivieroppervlak. Rondom me begon de wereld tot leven te komen. Schoonhoven begon aan wat weer een stralende lentedag beloofde te worden en ik keek uit over de nog verlaten steiger. Een steiger met op de twee uiterste hoeken een meer dan manshoge paal die, als het ware, de omlijsting vormden van mijn uitzicht. Een vrij saaie en lege lijst overigens, slechts gevuld met het grauwe water van de rivier, de eerste zonnestralen en een stukje van het groene gras van overkant. En juist terwijl ik dat stond te overpeinzen kwam een zwerm spreeuwen, luid kwetterend, tussen de meerpalen doorgezweefd om het plaatje te complementeren. Het perfecte cadeautje. Helaas had ik mijn camera niet bij de hand maar het beeld staat wel voor eeuwig op mijn netvlies gebrand.
Inmiddels zijn er behoorlijk wat jaren verstreken en is het leven in alle hevigheid verder gegaan. Met alle vreugde, liefde, verdriet en moeilijkheden van dien. Maar die ene les draag ik nog steeds elke dag met me mee, hoe zwaar en uitzichtloos de situatie soms ook lijkt te zijn. Een les die er steeds weer in slaagt me lichtpuntjes te laten zien waar ze eerst niet leken te zijn: ´In elke dag zit een cadeautje, als je het maar wilt zien!´ De wereld is best mooi….soms!

01-07-06