SCHANDE!

Ik kan er met mijn pet niet bij dat er in Nederland nog steeds zoveel geld wordt besteed aan onderzoek waarvan we de uitkomsten allang kennen! Erger wordt het nog als er op dergelijk onderzoek wordt afgestudeerd of gepromoveerd.

Vandaag promoveert Marius Rietdijk aan de Vrije Universiteit van Amsterdam op onderzoek naar de invloed van beloning en straf op werkprestaties. Uit zijn onderzoek blijkt dat het geven van complimenten betere prestaties oplevert van werknemers. Pardon? Kun je daarop promoveren? Rietdijk laat in het Eindhovens Dagblad weten dat als je resultaten wilt verbeteren, je gedrag moet bijsturen. Dat weet iedere ouder toch al eeuwen? Bovendien heeft Rietdijk ontdekt dat belonen en complimenteren het allerbeste werkt. Dat is pas echt een wereldschokkende conclusie.
In het artikel wordt een voorbeeld uit de praktijk aangehaald, waarbij een bedrijf de productie wilde verhogen. Het plan was om de werknemers op vrijdag vrij te geven als er op donderdag vijf procent extra was geproduceerd. De werknemers wilden dat echter niet, want op die extra vrije dag moesten ze dan met hun vrouw gaan winkelen. Die extra informatie, dat mannen veel dingen liever doen dan met hun vrouw gaan winkelen, is ook al jaren bekend. Men koos uiteindelijk voor een avondje uit en een cadeautje.

Maar gelukkig houdt de leercurve van Rietdijk daar niet op. Hij heeft namelijk ook geleerd dat bij het uitdelen van een stevige straf het gewenste gedrag meteen ophoudt. Hij orakelt verder dat ‘een positieve bijstelling in de praktijk veel duurzamer blijkt te zijn.’ En dat wisten we allemaal gelukkig nog niet.
Zoals gewoonlijk zit de verrassing hem in de staart, want Rietdijk vergast ons op een onvervalst stukje opgedane wijsheid waar écht nog nooit over is nagedacht: ‘De G20 (=samenwerkingsverband van de twintig grootste industrielanden) heeft afgesproken dat bonussen voor bankiers gekoppeld moeten zijn aan prestaties. Dat is wel het minste wat nodig is.’

Ik heb het hele artikel met gekromde tenen zitten lezen, terwijl ik verwoede pogingen bleef doen om het glazuur niet van mijn tanden te laten springen. Wat een ongelooflijke verspilling van tijd en belastinggeld als er iemand op een dergelijk open-deuren-onderzoek kan promoveren! Ik roep minister Plasterk dan ook bij deze op om nog vandaag een stokje te steken voor een dergelijke promotie. Als dit het niveau is van onze nieuwe promovendi is het onderwijs in Nederland nog zieker en méér failliet dat we met z’n allen dachten. Ik heb er dan ook maar één woord voor: SCHANDE!

02-10-09

Grove Beoordelingsfout

Het artikel van Tjerk de Vries op de voorpagina van de Telegraaf: ´Politie laat suikerpatiënt aan lot over´, vormt het zoveelste voorbeeld van de vreemde en verwrongen maatschappij waarin we blijkbaar tegenwoordig leven.
Het artikel verhaalt over twee vrienden die in Amsterdam met de auto onderweg waren op de Beneluxbaan. Op een gegeven moment kreeg de passagier last van een hypo. Zo´n hypo treedt op wanneer suikerpatiënten een te lage glucosespiegel hebben. Patiënten kunnen dan symptomen vertonen als een wisselend humeur, hoofdpijn, moeheid, bleekheid, honger, zweten, slecht zien, duizeligheid en beven. In zo'n geval is het belangrijk dat de diabeet koolhydraten (suikers of zetmeel) binnenkrijgt in de vorm van bijvoorbeeld druivensuiker, zoete drankjes als cola, een stukje brood of iets dergelijks. Wacht men hier namelijk te lang mee, dan kan de diabeet het bewustzijn verliezen en zal er een dokter aan te pas moeten komen.
De bestuurder bemerkte gelukkig dat zijn vriend last kreeg van een hypo en gaf extra gas om de auto even verderop bij een tankstation aan de kant te kunnen zetten. Doch voor beide mannen het tankstation konden bereiken, werden de twee staande gehouden door een paar overijverige dienders voor het (te) harde rijden. En hoe de bestuurder ook probeerde de beide agenten aan het verstand te brengen dat hij weliswaar wist dat hij een overtreding had begaan, maar dit slechts had gedaan om zijn vriend te kunnen helpen, de agenten bleken zowel doof als onverbiddelijk. Er diende eerst een bekeuring te worden uitgeschreven vòòr de mannen verder mochten richting het benzinestation.

Begrijpelijkerwijs boos over de houding van beide agenten en het getoonde onbegrip, toog de man nog diezelfde avond, vergezeld door hun beider vrouwen én een hoop medische paperassen om de suikerziekte te kunnen aantonen, naar het politiebureau om verhaal te halen. Daar eenmaal aangekomen kregen ze de agenten zelf niet te spreken en werd het gezelschap vrolijk afgewimpeld met het excuus dat de agenten aan de diabeet niets hadden kunnen zien van het feit dat deze zich niet goed voelde. In de ogen van de politie is er dus niet verkeerd gehandeld door de agenten, en die houding baart me zorgen. Of met een dergelijke houding het geval zomaar van tafel zou verdwijnen!
Nee, ik ben persoonlijk van mening dat de agenten wel degelijk een behoorlijke inschattingsfout hebben gemaakt. Ze hadden ter plekke, na te zijn geconfronteerd met het verhaal, het zekere voor het onzekere moeten nemen en de gezondheidstoestand van de passagier boven alles moeten stellen. Ze hadden dus de beide mannen moeten vergezellen naar het verderop gelegen benzinestation en erop moeten toezien dat de diabeet éérst werd geholpen vòòr het bonnenboekje werd getrokken. Het verweer dat werd gevoerd: ´Er was aan de man niets te zien!´ snijdt dan ook aan geen enkele kant enig hout. Politieagenten zijn géén medici en het kan hen dus niet worden aangerekend dat ze eventuele signalen dan ook niet als zodanig hebben herkend. Ze hadden echter wel het verhaal van de bestuurder serieus moeten nemen en dienovereenkomstig moeten handelen. Als dan achteraf was gebleken dat het gehele verhaal verzonnen was om onder een bekeuring uit te komen hadden er, voor mijn part, nog twintig bekeuringen bovenop uitgeschreven mogen worden. Nog bovenop die oorspronkelijke bekeuring voor het te hard rijden. Dat ze halsstarrig hebben geweigerd te luisteren en het uitschrijven van een boete belangrijker vonden, valt hen dus wel degelijk aan te rekenen. Daarvoor zouden beide agenten, als volwassen kerels, toch minimaal hun excuus aan beide heren moeten aanbieden. Er is helemaal niets mis met het feit dat ook agenten gewoon maar mensen blijken te zijn, en af en toe een inschattingsfout kunnen maken. Er is in dit geval geen ernstige letsel ontstaan, dus zou dit voorval uitstekend kunnen dienen als een ´leermoment´. Niet alleen voor de betrokken agenten, maar zeker ook voor al die andere dienders die dagelijks op weg zijn om ons te beschermen en te controleren. Gegarandeerd dat vele agenten sterk geneigd zullen zijn om de signalen van een hypo eens te googelen; deze ervaring mogen ze tenslotte nooit meer vergeten!
Daarom zou ik hierbij, tot slot, beide agenten nog eens met klem willen oproepen zich ook kerels te tonen en de beide heren hun excuses te maken. Het kunnen toegeven dat je ook niet alles weet en dus ook een fout kunt maken, toont je pas echt een vent. Daar is helaas meer voor nodig dan het simpelweg aantrekken van een uniform!

08-08-08

Kinderloze egotripper

Ik waarschuw maar even, ik ben asociaal en egocentrisch. Althans volgens P. Huysman uit Oosterhout (NB). Nu ken ik deze goede meneer of mevrouw niet persoonlijk, en hij of zij mij dus ook niet neem ik aan, maar Huysman heeft wel een duidelijke mening over mij.
In een ingezonden brief uit de krant van vanmorgen teken ik op dat Huysman zich op de borst slaat wegens ´de noodzakelijke bijdrage´ die het gezin Huysman aan de maatschappij heeft geleverd door drie kinderen en zes kleinkinderen te produceren. Ook komt Huysman regelmatig kinderloze echtparen tegen die, blijkbaar uit puur egocentrische motieven zoals luxe vakanties en het kunnen hebben van fulltime banen, besloten hebben de wereld niet nóg verder te overbevolken. Uit de gevoerde gesprekken met deze egotrippers concludeert Huysman dan, dat deze kinderlozen zo egoïstisch zijn dat ze wèl profiteren van de welvaartsstaat, maar daar, in de gedachtegang van Huysman althans, dus niet aan bijdragen. Bovendien wordt daar nog aan toegevoegd dat kinderlozen ´op een luxe en ongecompliceerde manier dus oud worden´. En, als de ouderdom dan eenmaal is ingetreden, met alle gebreken van dien, ´zorgen andermans kinderen wel voor hen..´. Dat laatste mag ik toch hopen ja!
Maar, meneer of mevrouw Huysman, ik snap uw redenering niet. Als werkende volwassenen dragen mijn liefste en ik volwaardig en ruim bij aan de diverse geldstromen in de huidige maatschappij. Met dien verstande dat het doorgaans geldstromen zijn die van ons weg stromen. Wij, als kinderloze tweeverdieners, vallen buiten ALLE subsidieregelingen, betalen het volle pond aan belastingen, accijnzen en heffingen, en hebben, ondanks of dankzij het huidige beleid, nog steeds grote moeite om aan het eind van de maand de eindjes aan elkaar te knopen. En het ziet er niet naar uit dat dit in de komende tijd gemakkelijker gaat worden, het wordt alleen maar slechter. Bij ons geen ´afdragen van kleding´ omdat de kleding van mijn liefste mij niet zou staan en bovendien een paar maatjes te klein zou zijn. Bij ons ook geen overheid die bijdraagt in de kosten van levensonderhoud voor de kinderen, een vrije keuze uwerzijds overigens, geen huursubsidie, geen toeslagen als tegemoetkoming in de kosten van studieboeken etc. Sterker nog, om ervoor te zorgen dat uw kinderen straks GRATIS schoolboeken kunnen krijgen, is recentelijk de accijns op mijn zuurverdiende glaasje wijn verhoogd! Als ik, ter ontwikkeling van mezelf, een cursus of opleiding zou willen gaan volgen, dien ik die volledig uit eigen zak te betalen. Nergens subsidie en nergens tegemoetkoming in de te maken kosten. Aankloppen bij mijn werkgever dan? Die is veel te bang dat ik, na het voltooien van die studie mijn heil elders ga zoeken, dus die geeft ook niet thuis. Dat zulk een houding even kortzichtig is als de uwe is een ander verhaal, waar ik het hier niet eens over wil hebben.
Maar ik zou zo dolgraag eens van u horen waarom mensen die, gewenst of ongewenst, kinderloos door het leven gaan, in uw ogen behoren tot de paria´s. Wellicht heb ik in uw ingezonden stuk bepaalde delen gemist omdat die er door de redactie zijn uit gehaald, maar het argument dat we op onze ouwe dag geheel door uw kinderen verzorgd moeten worden kán toch niet het enige argument zijn? Dat is een boekhoudkundig principe dat door de overheid nu eenmaal zo is geregeld. Dat kunt u mij niet aanrekenen, en een slechter argument om aan kinderen te beginnen: ´omdat de AOW toch betaald moet kunnen worden´, kan ik me niet voorstellen.

Mocht het toch echter toch onverhoopt zo uitpakken dat ik juist uw kinderen aan mijn sterfbed tref, dan zou ik voor die eer dan graag bij voorbaat willen bedanken. Indien u uw kinderen namelijk eenzelfde palet aan normen en waarden heeft meegegeven als welke u in uw brief etaleert, dan pas ik ervoor om door hen verzorgd te worden. Ik meen namelijk dat wij, als volwaardige en hardwerkende deelnemers aan de maatschappij, even zoveel recht hebben om ervoor te kiezen om niet aan kinderen te beginnen als u heeft omdat wél te doen. Wellicht heeft u die beslissing ooit uit religieuze overwegingen genomen, of wellicht ooit door de situatie gedwongen. Ik kan niet in uw situatie kijken en daardoor geen juiste mening vormen. Ook was ik er niet bij toen u destijds, ik hoop samen met uw partner, de beslissing nam om (te trachten!) kinderen te krijgen. Want helaas is dat, ook met de huidige stand van de wetenschap, niet aan iedereen gegeven, hoe graag sommigen dat ook zouden willen.
En nee, ik ga hier ook geen betoog houden over de enorme berg vuil die u en uw uitgebreide gezin in de loop van het leven veroorzaakt. Ook niet als ik die zou kunnen vergelijken met de veel kleinere berg die mijn liefste en ik produceren. Nee, ik ben heel erg benieuwd naar het waarom van uw uitspraak, en het waarop van uw bestempeling als ´asociaal en egocentrisch´. Is het uit spijt? Uit wrok over toekomstdromen die niet uitkwamen omdat er kinderen kwamen? Waren het die toekomstdromen die nooit uitkwamen omdat uw kinderen een ander levenspad kozen? Gaat het feitelijk over al dat geld dat uw kindertjes u hebben gekost en wat u, achteraf, liever uitgegeven had aan andere, meer materialistische, zaken?
Ik hou de mogelijkheid open dat er aan uw uitspraken een verlicht en evenwichtig betoog ten grondslag ligt, maar dat heb ik, tot op heden, helaas nog niet kunnen vaststellen. Bij deze dan dus de uitnodiging tot het aangaan van de dialoog. Uit het feit alleen al dat u de moeite heeft genomen een brief aan de krant te schrijven, zit het u blijkbaar hoog! Dus, kom maar op. Ik ben er héél benieuwd naar!

24-05-08