Besluit!

Weigerambtenaren mogen op grond van gewetensbezwaren weigeren om paren van gelijk geslacht te trouwen. Dat zo’n huwelijk bij wet is geregeld, maakt daarbij blijkbaar niets uit.De ambtenaar mag dan blijkbaar iets weigeren dat bij wet is toegestaan. Vreemd!

Nu ben ik geen ambtenaar, en gelden voor mij dus andere regels. Maar hoe meer ik het nieuws volg en hoe meer ik kranten lees, hoe meer ik last begin te krijgen van mijn eigen geweten. Mijn geweten begint zelfs enorm bezwaard te voelen.

Dagelijks kunnen we vernemen dat er miljarden worden gestort in een noodfonds voor landen die het de afgelopen jaren niet al te nauw hebben genomen met de Europese afspraken. Dat geld is van ons allemaal, dat brengen we samen op. Tegelijkertijd lees ik dat een opstappend directeur van een zorginstelling een jaarsalaris meekrijgt. Dat hij zijn zaakjes bepaald niet goed voor elkaar had, doet blijkbaar niet ter zake. Ook niet dat er door nalatigheid onder zijn bewind mensen zijn overleden.

Aan de andere kant kent ons land voedselbanken, mensen die ontslagen worden omdat ze een bepaalde leeftijd hebben bereikt, astronomische eigen bijdragen, uitgekleed onderwijs, onmenselijke bezuinigingen op de zorg, steeds hogere maandelijkse nota’s voor elementaire levensbehoeften, en zo kan ik nog wel even doorgaan! Ik kan het allemaal niet meer met elkaar rijmen. En daarom heb ik vanmorgen een kloek en weloverwogen besluit genomen: ik word Weigerburger!

Vanaf morgen betaal ik aan de benzinepomp nog alleen het gedeelte van de literprijs dat bestemd is voor de pomphouder en de oliemaatschappij. En die berekening is best eenvoudig. Bij eurobenzine trek je van het totaalbedrag het aantal liters maal één euro af, en klaar. Voor diesel zijn is dat vijfenzeventig cent per liter.

Ook bij het sigarenmagazijn ga ik hetzelfde besluit toepassen. Daar is de bijdrage aan de staatskas ook zo’n 75% per pakje. Het is even rekenen, maar als je de som eenmaal hebt gemaakt, valt het best mee.

Ik hoor de criticasters al hardop roepen dat ik zo de samenleving in gevaar ga brengen, maar dat zij dan zo. Ik denk dat het risico dat Nederland door mijn actie loopt, absoluut in het niet valt bij de acties, of het complete gebrek daaraan, van de politiek. Als het de bedoeling is dat de burger, ik dus, zijn eigen broek gaat ophouden, heb ik daar wel de middelen en de mogelijkheden voor nodig. Met de 2,5 banen die mijn liefste en ik samen hebben zou dat haast wel mogelijk moeten zijn, maar de praktijk blijkt anders. Pijnlijk anders. En bij de overheid aankloppen is zinloos, want als werknemer en zelfstandig ondernemer kan ik helemaal nergens uit de Staatsruif mee-eten.

Nu de politiek maar met dergelijke absurde bedragen blijft smijten en mij daarvoor steeds de rekening denkt te kunnen sturen, zet ik dus vanaf nu mijn maatje 48 dwars. Ik word Weigerburger. Ik doe dus even niet meer mee met het Eén-Europa circus en ga, net als die Zuidelijke Politici, nu eerst eens voor mij, mijn eigen dierbaren, en mijn directe omgeving zorgen. Ik ben er zeker van dat de euro’s die ik rechtstreeks in de lokale economie investeer véél meer, en veel directer, rendement opleveren ze maar weer braaf af te dragen aan de Staatskas. De kans dat ik er dan nog iets van terugzie is verwaarloosbaar klein.

10-08-11

Henry's League

Het is dat ik al andere plannen heb, maar als dat niet het geval zou zijn zou ik een politieke beweging beginnen: Henry’s League. Het zou dan een beweging moeten worden die, in tegenstelling tot dit kabinet en deze regering, wel een duidelijk antwoord heeft op de crisis. En dat antwoord is even simpel als duidelijk: ‘minder’.

In dat ene woordje schuilt namelijk alles wat er met dit land mis is. We kunnen toe met minder ambtenaren, met minder regels, de overheid moet zich ook minder met ons persoonlijk leven bemoeien en er moet minder tolerantie komen voor wangedrag. En dat is nog maar het begin. Europa’s invloed en regeldrift moet ook minder. Natuurlijk zijn er een aantal zaken zoals criminaliteit, vluchtelingen en handelsbetrekkingen die je beter internationaal kunt regelen, maar voor het overgrote deel kunnen we onze zaakjes prima zelf oplossen. Europa hebben we daar echt niet bij nodig. Bovendien houden we met minder Europa een hoop méér geld in kas, wat we dan weer voor andere zaken kunnen gebruiken. Dat ‘Europa’ grotendeels overbodig is hebben ze trouwens gisteren zelf glashelder aangetoond door boos weg te lopen bij de toespraak van de Tjechische president Vaclav Klaus. Deze eurocriticus hield een speech die bij een grote groep linkse europarlementariërs heftige allergische reacties opriep waardoor ze vonden dat ze de zaal moesten verlaten. Klaus riep namelijk op tot minder Europa in plaats van méér.

In eigen land valt ook nog een hoop te verbeteren. Zo lijkt het me goed om ministeries, en dus de minister, hoofdelijk verantwoordelijk te maken voor budgetoverschrijdingen bij door hen goedgekeurde projecten. Als bij een project de kosten gierend uit de klauw lopen dient een ministerie zelf die kosten te dragen zónder deze rücksichtslos op de burger af te wentelen. Wellicht dat ze dan wel wakker blijven als ze een calculatie controleren. Bovendien zal de wens tot het realiseren van allerlei megalomane projecten daarmee waarschijnlijk evenredig afnemen. Iets waar we allemaal beter van worden.

Minder invloed op ons persoonlijk leven krijgt als eerste gestalte door versoepeling van het rookverbod. Laat de ondernemer zelf kiezen of hij asbakken in zijn etablissement wil neerzetten, en laat hem of haar dat dan duidelijk communiceren middels een deursticker. Dan kan de consument zelf kiezen of hij een bepaalde zaak wil bezoeken.

Ook in het onderwijs zie ik geen ruimte meer voor allerlei experimenten. Na decennia van linkse onderwijshervormingen moeten we terug naar een degelijk onderwijs waarbij de docent weer het aanzien terug moet krijgen die het ambt ooit had. Véél minder ruimte dus voor woede uitbarstingen of het molesteren van leraren. Ook andere gezagsdragers moeten, door gedrag en uitstraling weer terug naar een positie van gezag. Dan houdt dus in minder geniepig geflits, maar fysiek staande houden en boter bij de vis: meteen afrekenen. En ambtenaren die hun eigen status denken te moeten waarmaken door ondernemers te dreigen met een boete van € 10.000 vanwege een ‘ongeoorloofde verbouwing’ (lees: het vervangen van de ene reclame uiting door een kleinere andere), zullen merken dat er voor hen geen plaats meer is in de herberg. Ambtenaren zijn er namelijk voor de burger en niet andersom. Minder arrogantie en minder ivoren torens dus.

Had ik maar méér tijd…

20-02-09