Vreemde advertentie

Mijn oog viel gisteren in het Eindhovens Dagblad op de hiernaast staande advertentie, eentje die nogal wat vragen opriep. De advertentie blijkt afkomstig van een Italiaans all-in restaurant in V. De website vertelt dat de keuken staat voor ´eenvoud, versheid en eerlijkheid´, en je er voor een bedrag van €21,50 p.p eten zoveel je wilt. Bovendien wordt aangeraden om de avond te beginnen aan de ´opvallende bar´ met een glaasje Prosecco.

Omdat ik mijn nieuwsgierigheid nu eenmaal moeilijk kan bedwingen, heb ik het restaurant een mailtje gestuurd met daarin de vraag of ze bereid zijn mijn nieuwsgierigheid te bevredigen. Want welk restaurant gaat er nu actief op zoek naar een kokkin die de pensioengerechtigde leeftijd al ruimschoots heeft overschreden en verwacht daarbij ook nog dat die ´oudere jongere´ de energie over heeft op ruim 60 (!) uur in de week te werken?

Gezien de website vermoed ik dat we hier te maken hebben met een beginnend restaurant, zo staat de website nog bol van de spelfouten en ook klopt het emailadres niet, maar dat neemt niet weg dat ik initiatieven voor een nieuw restaurant met Italiaanse keuken altijd van harte toejuich! Ik ben er dol op en vooral al er gebruik wordt gemaakt van verse, eerlijke en eenvoudige ingrediënten. Van dergelijke restaurants kun je er namelijk nooit genoeg hebben, en ik zal er ook zeker binnenkort eens langs rijden om te zien hoe e.e.a. eruit ziet en of de eerste indruk voldoende uitnodigt om de stap over de drempel te maken.
Intussen wacht ik af of, en op welke manier, men bereid is om mijn vragen te beantwoorden. Ik zal dat antwoord op z´n vroegst pas zondagavond lezen, want ik vertrek zo richting Frankrijk voor een hernieuwde kennismaking met een andere exponent van de Italiaanse keuken. Dit weekend vind er namelijk een soort reünie plaats, met helaas slechts 4 deelnemers dit keer, van een periode uit mijn leven waaraan ik zéér prettige herinneringen bewaar.

Ruim 15 jaar geleden waren een aantal van mijn beste vrienden en vriendinnen betrokken bij de opstart en opening van dat grote pretpark in de buurt van Parijs. Ze woonden grotendeels tezamen in een huisje in een heel klein Frans dorpje, zo´n 20 km vanaf het pretpark, en dat huisje vormde gedurende enige tijd een warme en zéér welkome bestemming voor de weekenden. Als ik op vrijdag klaar was met werken ging de reis vaak niet naar huis, maar steeds vaker naar Frankrijk, om pas laat op zondag weer terug te keren. Heerlijke weekenden waren dat, en ook de keren dat we met een grote groep daar Kerst vierden staan me nog vers in het geheugen.
Omdat een mens ook wat moet eten werd regelmatig de pizzeria in het naburige Crécy-la- Chapelle bezocht, waar Angelo de traditionele Italiaanse gastvrijheid hoog in het vaandel heeft en op zijn houtvuur de heerlijkste pizza´s weet te bereiden. Nu, ruim 15 jaar later dus, hebben we met vier mannen weer dáár afgesproken om zo´n overheerlijk ´Pizza di Angelo´ te nuttigen en ongetwijfeld weer, besprenkeld met het nodige geestrijke vocht, hopen oude en dierbare herinneringen op te halen. ´D´Olle Grieze´ (mijn grijze 2CV) is er weer helemaal klaar voor en ook ik heb er zin in.

Bon Voyage en wordt vervolgd!

12-09-08

Kinderfantasie

Je leest nooit veel over de ongebreidelde fantasie van kinderen, maar vanmorgen kwam er weer een onvervalst staaltje voorbij. De vier hartsvriendinnen, Jimi Bonnemaijers (10), Britt Moonen (10), Neeltje Couweborg (10) en Lizzy Gerrits (11), zaten aan de Gender (een 20 km lange beek die loopt van Steensel naar Eindhoven) hun diepste geheimen te bespreken. Plotseling zagen ze wat in het water liggen, en haalden later o.a. twee juwelenkistjes naar boven met daarin een trouwboekje, wat paspoorten en verder wat goedkope sieraden.
En meisjes zullen altijd meisjes blijven, de vriendinnen waren meteen erg gecharmeerd van alle ´bling´ en hopen nu dat niemand hun ´schat´ komt claimen bij de politie, want dan vervalt die na verloop van tijd aan hen als de vinders.
Op zich is een dergelijk avontuur al behoorlijk spannend, maar het verhaal van dit bijdehante viertal kreeg een extra dimensie toen ter sprake kwam hoe deze juwelenkistjes in het water van de Gender terecht waren gekomen. En de theorie kan alleen maar ontsproten zijn aan een actief en fantasierijk kinderbrein. Geen zwaarmoedige theorie over stijgende criminaliteit of desnoods diefstal uit armoede. Nee, volgens een van de dames was het veel waarschijnlijker dat er daar ooit een piraat had gevaren die zijn geroofde schatten overboord had gegooid. En ik kan de meiden geen ongelijk geven, een piraat zorgt tenslotte voor een veel beter en spannender verhaal dan een verslaafde junk of een opgeschoten knul die een paar centen nodig had.

Alleen is het zo verschrikkelijk jammer dat we, naar mate we ouder worden, steeds meer in de ban raken van alles wat we ´moeten´, en daarbij langzaam vergeten wat allemaal kán. Geef een kind een doos en een oud gordijn, en zijn fantasie brengt hem over de wereldzeeën en op verlaten tropische eilanden vol woeste barbaren en ondoordringbare jungle. Of de doos verwordt tot een onneembare middeleeuwse vesting met een jonkvrouw die gered moet worden van haar gemene stiefvader. Kortom, uren speelplezier waarbij ze nu eens geen batterijen of stroom nodig hebben.
Maar fantasie is meer. Fantasie stelt ons in staat om dingen te zien die er ooit waren, of misschien wel nooit bestaan hebben. Om te zien hoe je leven er later uit zal zien, of hoe het zou zijn als je eerste boek is gepubliceerd. En fantasie zit in ons allemaal, we hebben alleen geleerd om de hele dag volwassen en serieus te zijn en onze verantwoordelijkheid te nemen. Maar ergens diep in ons zit nog steeds dat kind verstopt dat ongeremd kan fantaseren. Dat de mogelijkheden kan zien in gewone dingen, en in de andere mensen om ons heen, in plaats van de beperkingen. Dat in gedachten de mooiste kastelen kan bouwen en zich geen zorgen maakt over hoeveel hypotheeklast er wel niet op zal rusten, want dergelijke dagelijkse beslommeringen en set-backs bestaan niet in de wereld van de fantasie. En dat is maar goed ook.
Uit ervaring weet ik hoe moeilijk het soms is om los te komen van onze dagelijkse realiteit en weg te drijven op de stroom van onze fantasie. We hebben al snel de neiging om ons te schamen, voor zowel onszelf als zeker ook voor de omgeving, maar zodra iemand zich over die drempel weet heen te zetten, verschijnt er een twinkeling in de ogen en komt er meestal een enorme dosis energie en adrenaline los. En eigenlijk zou het ook voor volwassenen verplicht moeten zijn om af en toe te moeten en mogen spelen. Dat brengt het leven niet alleen aardig terug in perspectief, maar geeft ook nieuwe energie en levert bovendien vaak nieuwe inzichten en onverwachte oplossingen. Want voor een kind is de wereld tenslotte grenzeloos groot en vol met wonderbaarlijke zaken die ontdekt en onderzocht kunnen worden. Voor volwassenen is die zelfde wereld meestal verworden tot een grauw bestaan met honderden verantwoordelijkheden en plichten. En eigenlijk is dat doodzonde, want wie zou niet af en toe de wereld weer eens willen kunnen bekijken als een kind?

11-09-08