Ik lag me vanmorgen, in die zone tussen wakker worden en nog een beetje slapen, te bedenken hoe gelukkig ik eigenlijk ben. Dat had niet eens zozeer met de Kerst te maken maar meer met het warme lichaam dat nog zo heerlijk naast me lag te snurken…letterlijk lag te snurken ja. Mijn liefste heeft slapen namelijk al jaren gelden tot absolute kunst verheven en daar ben ik wel eens jaloers op. Niet dat ik doorgaans zo slecht slaap, geenszins eigenlijk, maar mijn liefste presteert het om heerlijk te slapen in de meest complexe houdingen, maar altijd met een brede en gelukzalige glimlach op haar gezicht.
Liggend op mijn elleboog kan ik dan met plezier naar haar kijken, en toen ik vanmorgen zo lag, bedacht ik me hoe gelukkig ik mezelf mag noemen dat ze, van alle mannen op de wereld, juist mij heeft uitgekozen om haar verdere leven mee te delen.
Ruim drie maanden zijn we nu getrouwd. En alhoewel er fysiek niet heel veel is veranderd, voelt het toch wel anders. Ik betrap me er steeds op dat ik het heerlijk vind om het over ´mijn vrouw´ te hebben. Dat voelt gewoon goed en helemaal zoals het hoort. En ook de ring om mijn vinger heeft inmiddels het gevoel ´helemaal ok´ bereikt. Ik, de man die altijd en hardop riep dat ik nooit zou trouwen, ben nu getrouwd en geniet er elke dag weer van.
Vroeger had ik heel sterk het idee dat je mannen in een aantal groepen kon verdelen, de mannen en de jongens. De jongens waren nog jong en speels, neukten alles wat los en vast zat en hielden zich niet bezig met de verre toekomst en wat die zou brengen. De mannen daarentegen, waren getrouwd en hadden daarmee de zware verantwoordelijkheid op zich genomen om te zorgen voor vrouw en kinderen. Wellicht een wat ouderwets standpunt, maar dat voelde altijd zo. In onze moderne tijd is dat laatste echter niet meer zo en kunnen vrouwen, en mijn liefste is daar geen uitzondering op, prima voor zichzelf zorgen. De zorg voor vrouw en kinderen wordt dan automatisch de zorg voor ´de ander´ en de zorg voor ´samen´, en ik merk dat ik me daarin steeds beter begin te voelen. Wellicht dat het mijn sluimerende horeca-gen is, maar ik vind het belangrijk dat mijn huis warmte, welkom en rust uitstraalt. Iedereen die hier over de vloer komt moet zich welkom en thuis kunnen voelen tenslotte. Daarbij komt nog dat ik het anderen graag naar de zin maak, en dan niemand mijn huis hongerig of dorstig hoeft te verlaten. En die sfeer is echt belangrijk voor me. Ik heb dit huis er, als het ware, ook op uitgezocht. Vanaf het eerste moment dat ik hier over de drempel stapte om het te bekijken, heette het me een warm welkom. Ik kon het echt bijna aantrekken als een warme, oude jas, en dat gevoel is, nu ruim vijf jaar later, nog steeds tastbaar aanwezig.
Helaas zijn, door mijn ziek-zijn, de afgelopen jaren niet zoveel vrienden over de drempel gekomen als ik zou willen. Maar mijn liefste en ik hebben die tijd wel gebruikt om dichter naar elkaar toe te groeien. Nu, bijna op de drempel van een nieuw jaar, gaat dat langzaam weer wat veranderen en kunnen we vaker weer gasten ontvangen. En dat vind ik heerlijk. Ik kan me echt verheugen op dat soort avonden, om met goede vrienden aan de dis te zitten en, besprenkeld met voldoende geestrijk vocht, de wereldproblemen te verdingen. Buiten is buiten, maar hier binnen is het altijd veilig en warm. Eerst alleen, maar nu samen met een fantastische vrouw, mijn fantastische vrouw.
En ik kan natuurlijk niet al te ver in de toekomst kijken. Ik kan niet voorspellen wat er in 2008 allemaal staat te gebeuren maar ik weet wel dat een aantal dingen zwaar en een heel aantal andere dingen hoogst plezierig zullen zijn. En zolang de plezierige dingen de minder plezierige dingen blijven overschaduwen gaat het best goed komen met ons. Want het is al goed. En hoezeer anderen van buitenaf ook zullen proberen om mij, mijn liefste, of ons onderuit te schoffelen, wij zijn er klaar mee. Wij hebben elkaar, en heel veel meer heb je in het leven niet nodig. Yep, I´m happy!
26-12-07
woensdag 26 december 2007
zondag 23 december 2007
(Bijna) Kerstgedachte
Blogger Steve Wells heeft geteld hoeveel mensen God volgens de bijbel heeft gedood. Als je de slachtoffers van de zondvloed, Sodom en Gomorra en de vele, vele plagen en honger-snoden niet meetelt, kom je uit op 2 270 365. Aantal doden dat Satan volgens de bijbel op zijn geweten heeft: 10.
Met deze gedachte in het achterhoofd las ik weer eens hoe de kersttraditie op steeds meer plekken teniet wordt gedaan door het zogenaamde ´politiek correcte´ denken. In Amerika mag op een heel aantal plaatsen de kerstboom geen kerstboom meer heten maar feestboom. Ook mag je familie en vrienden geen ´Merry Christmas´ meer wensen, doch slechts ´Happy Hollidays´. En daar word ik, behalve behoorlijk boos, toch ook vooral erg droevig van!
Ik heb van huis uit niet de allerbeste herinneringen aan de kerstperiode. Voor mij was het altijd een tijd van geforceerd aardig doen tegen elkaar en spanningen die haast snijdbaar waren. De vrede die slechts een gewapende vrede was eigenlijk, niet een feest van licht en warmte dat, gevierd met zoveel mogelijk dierbaren, het einde markeert van de donkere dagen.
De Christelijke betekenis van het kerstfeest heeft me nooit zoveel gedaan. Ik kon als kind wel intens genieten als er werd voorgelezen uit de Christus Legendes, maar dat ging meer over de mooie verhalen dan het verhaal erachter. En van mooie verhalen hou ik nog steeds, ongeacht waar ze over gaan en mits goed verteld of voorgelezen. Maar bij de, van oorsprong heidense origine van het feest heb ik juist weer wel gedachten. Ik hou van licht en ik hou van buiten. Ik ben dan ook altijd blij als de dagen weer gaan lengen en je niet meer hoeft op te staan in het donker en weer thuis komt in het donker. Wat niet wegneemt dat ik ernstig happy kan worden van een mooi vuur in de open haard, die we helaas niet hebben, een goed glas en vrienden om mee te bomen na een heerlijk maal. Dan is het gevoel van ´wereldvrede´voelbaar tot in je botten. Maar de commercie en politiek zijn er met de kerst vandoor en willen ons dwingen het feest op een, door hen voorgeschreven manier, te vieren. Met vooral veel duur aangeschafte bling en vooral niet te uitbundig, onze moslimbroeders mochten er eens aanstoot aan nemen!
BS wat mij betreft. Ik vind kerst bij uitstek een periode die je naar eigen idee mag en kan invullen. Een periode waarin iedereen vrij zou moeten zijn te doen wat hem blij en gelukkig maakt, zònder opgelegd pandoer. Niet de eeuwige discussie welke ouders het eerst bezocht gaan worden en welke ouders dus pas als tweede. Al dat soort gedoe hoort helemaal niet met kerst en daar doen mijn lief en ik dus niet aan mee. Ondanks diverse uitnodigingen spenderen we de kerstdagen lekker met z´n tweetjes, met de gordijnen dicht en het licht en de verwarming aan. Heerlijk tijd voor elkaar, zonder verplichte verkleedpartijen of opgelegde leukigheid. Heerlijk ontspannen en heerlijk intiem. Daar is in de loop van het jaar toch al vaak veel te weinig tijd voor. Onze naasten worden trouwens ook niet vergeten hoor. Die bezoeken en spreken we regelmatig, daar hoeft het niet speciaal kerst voor te zijn.We zijn simpelweg gestopt met zaken die ´moeten´ en doen nog slechts die dingen die we ook graag willen doen. En daar schrikken sommigen wel eens van, maar met een beetje uitleg snappen ze het dan meestal achteraf toch ook wel. Het leven is namelijk veel te kort voor alles wat moet. Er is al niet eens genoeg tijd voor alles wat ik graag zou willen, dus wat moet verdwijnt als eerste van het lijstje. Net als de goede voornemens voor het nieuwe jaar overigens. Die maak ik niet op 31 december en die beginnen niet op 1 januari. Bij mij beginnen die op de dag dat ik ze bedenk, ongeacht de datum of dag van de week.
Ik wil tot slot graag de wens uiten dat iedereen de ruimte en mogelijkheid heeft om de feestdagen door te brengen op de manier die hij of zij dat het liefst zou doen. Met de mensen die hij of zij het liefst om zich heen heeft en in volmaakte harmonie. Of er nu gehaktballen of springbok op het menu staat, samenzijn doet tenslotte alles beter smaken.
23-12-07
Met deze gedachte in het achterhoofd las ik weer eens hoe de kersttraditie op steeds meer plekken teniet wordt gedaan door het zogenaamde ´politiek correcte´ denken. In Amerika mag op een heel aantal plaatsen de kerstboom geen kerstboom meer heten maar feestboom. Ook mag je familie en vrienden geen ´Merry Christmas´ meer wensen, doch slechts ´Happy Hollidays´. En daar word ik, behalve behoorlijk boos, toch ook vooral erg droevig van!
Ik heb van huis uit niet de allerbeste herinneringen aan de kerstperiode. Voor mij was het altijd een tijd van geforceerd aardig doen tegen elkaar en spanningen die haast snijdbaar waren. De vrede die slechts een gewapende vrede was eigenlijk, niet een feest van licht en warmte dat, gevierd met zoveel mogelijk dierbaren, het einde markeert van de donkere dagen.
De Christelijke betekenis van het kerstfeest heeft me nooit zoveel gedaan. Ik kon als kind wel intens genieten als er werd voorgelezen uit de Christus Legendes, maar dat ging meer over de mooie verhalen dan het verhaal erachter. En van mooie verhalen hou ik nog steeds, ongeacht waar ze over gaan en mits goed verteld of voorgelezen. Maar bij de, van oorsprong heidense origine van het feest heb ik juist weer wel gedachten. Ik hou van licht en ik hou van buiten. Ik ben dan ook altijd blij als de dagen weer gaan lengen en je niet meer hoeft op te staan in het donker en weer thuis komt in het donker. Wat niet wegneemt dat ik ernstig happy kan worden van een mooi vuur in de open haard, die we helaas niet hebben, een goed glas en vrienden om mee te bomen na een heerlijk maal. Dan is het gevoel van ´wereldvrede´voelbaar tot in je botten. Maar de commercie en politiek zijn er met de kerst vandoor en willen ons dwingen het feest op een, door hen voorgeschreven manier, te vieren. Met vooral veel duur aangeschafte bling en vooral niet te uitbundig, onze moslimbroeders mochten er eens aanstoot aan nemen!
BS wat mij betreft. Ik vind kerst bij uitstek een periode die je naar eigen idee mag en kan invullen. Een periode waarin iedereen vrij zou moeten zijn te doen wat hem blij en gelukkig maakt, zònder opgelegd pandoer. Niet de eeuwige discussie welke ouders het eerst bezocht gaan worden en welke ouders dus pas als tweede. Al dat soort gedoe hoort helemaal niet met kerst en daar doen mijn lief en ik dus niet aan mee. Ondanks diverse uitnodigingen spenderen we de kerstdagen lekker met z´n tweetjes, met de gordijnen dicht en het licht en de verwarming aan. Heerlijk tijd voor elkaar, zonder verplichte verkleedpartijen of opgelegde leukigheid. Heerlijk ontspannen en heerlijk intiem. Daar is in de loop van het jaar toch al vaak veel te weinig tijd voor. Onze naasten worden trouwens ook niet vergeten hoor. Die bezoeken en spreken we regelmatig, daar hoeft het niet speciaal kerst voor te zijn.We zijn simpelweg gestopt met zaken die ´moeten´ en doen nog slechts die dingen die we ook graag willen doen. En daar schrikken sommigen wel eens van, maar met een beetje uitleg snappen ze het dan meestal achteraf toch ook wel. Het leven is namelijk veel te kort voor alles wat moet. Er is al niet eens genoeg tijd voor alles wat ik graag zou willen, dus wat moet verdwijnt als eerste van het lijstje. Net als de goede voornemens voor het nieuwe jaar overigens. Die maak ik niet op 31 december en die beginnen niet op 1 januari. Bij mij beginnen die op de dag dat ik ze bedenk, ongeacht de datum of dag van de week.
Ik wil tot slot graag de wens uiten dat iedereen de ruimte en mogelijkheid heeft om de feestdagen door te brengen op de manier die hij of zij dat het liefst zou doen. Met de mensen die hij of zij het liefst om zich heen heeft en in volmaakte harmonie. Of er nu gehaktballen of springbok op het menu staat, samenzijn doet tenslotte alles beter smaken.
23-12-07
Abonneren op:
Posts (Atom)