Het nieuws dat Eindhovenaren op 23 januari 2008 bij het referendum uit twee mensen van PvdA-huize kunnen kiezen als nieuwe burgervader, is niet aan de landelijke pers voorbij gegaan. Overal wordt getwijfeld aan de objectiviteit van de vertrouwenscommissie, onder leiding van PvdA-er Gaby van den Biggelaar, en daarnaast wordt breed verwezen naar het referendum in Utrecht wat, met een kiezersopkomst van nog geen tien procent, niet echt succesvol te noemen viel.
Maar valt er wel te kiezen? Dat we een linkse burgemeester krijgen staat bij voorbaat vast. Het wordt òf Leen òf Rob. Beiden claimen sterke banden met de stad te hebben, zou ik ook doen in hun geval, maar of beiden ook kandidaten zijn waar Eindhoven op zit te wachten is maar de vraag. Gaby verontschuldigd zich ondertussen dat er van VVD of CDA geen zwaarwichtige kandidaten waren en dat er dus voor haar commissie weinig anders voor te dragen viel. Oh? Waarschijnlijk is ze dan vergeten dat je als commissie ook gewoon kunt zeggen, al is dat ietwat ongebruikelijk, dat er zich tussen de sollicitanten helemaal geen ´geschikte kandidaten´ bevonden. Want kiezen tussen linksaf of linksaf is geen keuze. Toch zijn beide kandidaten, volgens Gaby dan, zeer ´benoembaar´. Tja, zo kun je het natuurlijk ook spelen.
Het ED kopte vanmorgen ´Kanjers hadden geen trek´ en verhaalt vervolgens dat er in Den Haag blijkbaar ruimschoots gehandjeklapt is en de VVD en het CDA zich eerder warm lopen voor Den Haag en Rotterdam, waar Deetman en Opstelten binnen afzienbare tijd gaan vertrekken, dan voor de Brainport. Bovendien hadden de andere potentiële kandidaten geen zin in de ´zeepkist´… en daar houdt mijn inzicht er weer mee op. Volgens mij is het voor een politicus juist belangrijk om op de zeepkist te klimmen en zijn boodschap te verkondigen, maar diverse prominenten willen hun vette achterste liever geruisloos op het burgemeesters-pluche neervlijen. Er mochten toch eens, stel je voor zeg, lastige vragen gesteld worden. Ze haakten af toen het referendum ter sprake kwam. Waarschijnlijk bang om niet zo populair en geweldig te blijken als ze zichzelf graag doen geloven.
Maar goed, de keuze is straks tussen Leen en Rob. Rob wil meer financiële steun van het Rijk en leefbare wijken. Leen wil, daarentegen, vooral een menselijke burgemeester zijn.
Leen of Rob, Rob of Leen. Beide heren hebben de komende tijd nog genoeg mogelijkheden om zich te profileren en kennis te maken met de stad en haar bewoners. Maar ik betwijfel sterk of de stad en haar bewoners zitten te wachten op Rob en Leen. Ik in ieder geval niet. Rob ´de Bouwer´ wil, met overheidssteun, vooral meer gaan bouwen in de stad, want er staan hem nu véél te weinig hijskranen. Alsof dat een garantie is voor succes. Volgens mij heet een file door een hoop hijskranen gewoon overlast en riekt het ernstig naar verkwisting en grootheidswaan.
Leen (van Noord Hollandia) pocht dat hij zo´n warm contact heeft met de burgers in zijn huidige functie in Purmereutel. Fijn om te horen Leen, van mij mag je daar dan ook blijven! Al ben ik bang dat de burgers dààr je opeens een stuk minder aardig vinden nu je eenmaal hebt gesolliciteerd naar een grotere stad. Hoe ga je dat ´thuis´ uitleggen als je het straks hier niet wordt? Wordt lastig he? Kiezers zijn niet zo dom als jullie wel eens denken. Die willen graag politici die ze kunnen vertrouwen, die een klus waar ze eenmaal aan begonnen zijn ook afmaken. De periode uitzitten dus. Maar ja, PvdA-genen gaan altijd jeuken als het op ´méér!´, ´duurder´ en ´groter´ aankomt. Helaas voor jullie heb ik die PvdA-genen niet. Mijn genen hebben überhaupt weinig politieke kleur, maar zijn dan ook van een andere soort. Mijn genen zeggen me dan ook dat ik moet vluchten nu het nog kan. Wat decennia linkse propaganda op nationaal niveau heeft aangericht weten we allemaal, we plukken er nog dagelijks de zure (onderwijs-)vruchten van. Om zo´n tragedie op lokaal niveau met trompetgeschal binnen te halen gaat me dus wat te ver. Laat ik dus zeggen dat ik wél ´van onderen wijs´ ben geworden. En mijn onderbuikgevoel zegt ´vluchten nu het nog kan!´. Ik ga er maar eens hard over nadenken voor mijn brain definitief aan de poort wordt gezet.
20-12-07
donderdag 20 december 2007
woensdag 19 december 2007
Dure woorden en simpele zielen
Ik was onlangs te gast op een bijeenkomst van managers, en ik heb me rot gelachen. Hoewel het onderwerp nogal saai was heb ik me toch prima vermaakt. Zowel vanwege het onderwerp, maar vooral vanwege het feit dat er in de zaal ruim 200 managers zaten die zichzelf véél te serieus namen.
Want managers ´make the world go round!´. Tenminste, in de overtuiging van de managers dan. Voor mij is de beste manager diegene die zijn team zover kan krijgen dat hijzelf (bijna) overbodig wordt omdat het team boven zichzelf uitstijgt. Eentje die nauwelijks hoeft bij te sturen omdat het zowat vanzelf gaat. Maar helaas zijn er maar weinig echt goede managers. De meeste, en zeker zij die het net worden, denken dat ze vanaf moment ´x´ alleen nog maar achterover hoeven te leunen en te delegeren. Maar zo werkt het helaas niet. De tijd van klakkeloos commanderen is voorbij en de tijd dat medewerkers (let vooral op het eerste deel van dat woord: MEDE-werkers) alles maar slikten wat een manager aan onzin uitkraamt, ligt ook al enige tijd achter ons. Een echte manager is een inspirator die zijn team (bege-)leidt door zijn/ haar eigen voorbeeld.
Luisterend naar de zoveelste spreker op de bijeenkomst bedacht ik me weer eens dat de kunde van een manager haast recht-evenredig tegengesteld is aan het gebruik van managementtermen. Hoe meer hij of zij er uitgooit, hoe beperkter is het zelfvertrouwen en de geschiktheid als manager. Want als echte manager heb je al die termen en trucjes namelijk helemaal niet nodig, allesbehalve juist. Ik heb het voorrecht gehad onder een aantal echt goede managers te mogen werken, en allemaal blonken ze uit in eenvoud. Voorop in dat rijtje loopt onveranderd Wolf R. Deze man, ooit kok, had het in zijn vingers. Hij kende iedereen, luisterde naar iedereen en deed ook nog wat met de opmerkingen ook. Bovendien was zijn credo dat als het niet op de achterkant van een sigarendoosje paste, het idee nooit veel kon wezen. En ik heb, behalve heel prettig met en onder hem gewerkt, ook heel veel van hem geleerd. Een andere goede manager was JMV. Een Nederlander die jarenlang bij de Oosterburen had verbleven, maar toch snapte hoe hij van een zooitje ongeregeld een team moest smeden. En iedereen vloog voor hem. Hij was nooit te beroerd om iets uit te leggen, desnoods nog een keer als je, zoals ik, soms wat langzaam van begrip bent op het gebied van cijfertjes, en ook was hij nooit te beroerd om je iets te leren. Hij is binnen de onderneming inmiddels iets anders gaan doen, maar als hij ooit voor zichzelf zou gaan beginnen volg ik hem meteen.
Toch is het kiezen van de juiste manager niet makkelijk. Heel veel hangt af van het doel en de samenstelling van het team. Maar een paar eigenschappen zijn wel degelijk van belang. De belangrijkste daarvan zijn, in mijn ogen, gezond verstand, mensenkennis, enige vorm van levenservaring en de bereidheid hebben om te luisteren. Heel veel zaken die je in de dagelijkse praktijk tegen komt zijn lang niet zo eng en bedreigend als ze op het eerste ogenblik vaak lijken. Bovendien is het godsonmogelijk om alles te weten, dus luister naar de mensen die de kennis wel bezitten. Je mensenkennis en levenservaring vertelt je dan vanzelf wel of de gegeven informatie klopt, of een ultieme poging is om je plat op de bek te laten gaan. In het geval van het laatste weet je dan ineens dat je voortaan beter op je hoede moet zijn. Een vijandige medewerker in je team is nooit leuk maar biedt wel een kans. Slaag je erin om van die vijand een vriend te maken, dan heb je een levenslange medestander. Lukt het, om wat voor reden dan ook, niet om die omslag te bewerkstelligen, dan is er maar één gang over, de uitgang.
Het is met managers eigenlijk hetzelfde als met ouders. Je bent er niet om de beste vriendjes te worden, noch met je kids, noch met je medewerkers. Je bent er om een klus te klaren. Niets meer en niets minder. En kan het niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. En met beide voetjes stevig op de vloer. Daar zijn helemaal geen dure woorden voor nodig. Vooral als je zelf toch al niet helemaal begrijpt waar je het eigenlijk over had.
19-12-07
Want managers ´make the world go round!´. Tenminste, in de overtuiging van de managers dan. Voor mij is de beste manager diegene die zijn team zover kan krijgen dat hijzelf (bijna) overbodig wordt omdat het team boven zichzelf uitstijgt. Eentje die nauwelijks hoeft bij te sturen omdat het zowat vanzelf gaat. Maar helaas zijn er maar weinig echt goede managers. De meeste, en zeker zij die het net worden, denken dat ze vanaf moment ´x´ alleen nog maar achterover hoeven te leunen en te delegeren. Maar zo werkt het helaas niet. De tijd van klakkeloos commanderen is voorbij en de tijd dat medewerkers (let vooral op het eerste deel van dat woord: MEDE-werkers) alles maar slikten wat een manager aan onzin uitkraamt, ligt ook al enige tijd achter ons. Een echte manager is een inspirator die zijn team (bege-)leidt door zijn/ haar eigen voorbeeld.
Luisterend naar de zoveelste spreker op de bijeenkomst bedacht ik me weer eens dat de kunde van een manager haast recht-evenredig tegengesteld is aan het gebruik van managementtermen. Hoe meer hij of zij er uitgooit, hoe beperkter is het zelfvertrouwen en de geschiktheid als manager. Want als echte manager heb je al die termen en trucjes namelijk helemaal niet nodig, allesbehalve juist. Ik heb het voorrecht gehad onder een aantal echt goede managers te mogen werken, en allemaal blonken ze uit in eenvoud. Voorop in dat rijtje loopt onveranderd Wolf R. Deze man, ooit kok, had het in zijn vingers. Hij kende iedereen, luisterde naar iedereen en deed ook nog wat met de opmerkingen ook. Bovendien was zijn credo dat als het niet op de achterkant van een sigarendoosje paste, het idee nooit veel kon wezen. En ik heb, behalve heel prettig met en onder hem gewerkt, ook heel veel van hem geleerd. Een andere goede manager was JMV. Een Nederlander die jarenlang bij de Oosterburen had verbleven, maar toch snapte hoe hij van een zooitje ongeregeld een team moest smeden. En iedereen vloog voor hem. Hij was nooit te beroerd om iets uit te leggen, desnoods nog een keer als je, zoals ik, soms wat langzaam van begrip bent op het gebied van cijfertjes, en ook was hij nooit te beroerd om je iets te leren. Hij is binnen de onderneming inmiddels iets anders gaan doen, maar als hij ooit voor zichzelf zou gaan beginnen volg ik hem meteen.
Toch is het kiezen van de juiste manager niet makkelijk. Heel veel hangt af van het doel en de samenstelling van het team. Maar een paar eigenschappen zijn wel degelijk van belang. De belangrijkste daarvan zijn, in mijn ogen, gezond verstand, mensenkennis, enige vorm van levenservaring en de bereidheid hebben om te luisteren. Heel veel zaken die je in de dagelijkse praktijk tegen komt zijn lang niet zo eng en bedreigend als ze op het eerste ogenblik vaak lijken. Bovendien is het godsonmogelijk om alles te weten, dus luister naar de mensen die de kennis wel bezitten. Je mensenkennis en levenservaring vertelt je dan vanzelf wel of de gegeven informatie klopt, of een ultieme poging is om je plat op de bek te laten gaan. In het geval van het laatste weet je dan ineens dat je voortaan beter op je hoede moet zijn. Een vijandige medewerker in je team is nooit leuk maar biedt wel een kans. Slaag je erin om van die vijand een vriend te maken, dan heb je een levenslange medestander. Lukt het, om wat voor reden dan ook, niet om die omslag te bewerkstelligen, dan is er maar één gang over, de uitgang.
Het is met managers eigenlijk hetzelfde als met ouders. Je bent er niet om de beste vriendjes te worden, noch met je kids, noch met je medewerkers. Je bent er om een klus te klaren. Niets meer en niets minder. En kan het niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. En met beide voetjes stevig op de vloer. Daar zijn helemaal geen dure woorden voor nodig. Vooral als je zelf toch al niet helemaal begrijpt waar je het eigenlijk over had.
19-12-07
Abonneren op:
Posts (Atom)