Ziek...

Van sommige mensen weet je dat ze ernstig snel professionele hulp nodig hebben, zelfs zonder dat je ze kent. De 56-jarige Berty Roos uit Rotterdam is zo iemand. Deze Tarot-kaartlegster, mét diploma, stond gisteren voor de rechtbank in Den Haag tegenover de bekende Zoetermeerder hypnotherapeut Rob van der Wilk. Ze beschuldigt hem van een hele rits zaken. Zo zegt ze ondermeer: ´Hij heeft sex met mij op afstand, bestookt mij dag en nacht met energetische straling en zegt dat ik smerige brieven schrijf.´ Een dergelijke beschuldiging zou, geuit voor een rechtbank, al goed moeten zijn voor een enkeltje dwangbuis zònder ´Verlaat de gevangenis zonder betalen´-kaartje, maar de rechtbank moet dit soort zaken helaas wel in behandeling nemen. Deels om te onderzoeken of van der Wilk zich, in de relatie met Roos, professioneel heeft opgesteld, en deels om te bekijken of Roos wellicht een gevaar voor zichzelf of haar omgeving vormt. Het zou zomaar kunnen.
Volgens haar eigen artsen lijdt Roos aan paranoia en is ze borderlinepatiënte, op zich al niet een situatie om erg vrolijk van te worden. Dat haar situatie ernstiger is dan op het eerste gezicht vermoed zou kunnen worden blijkt echter uit het feit dat ze haar vorige raadsman inmiddels heeft vervangen door een raadsman van Indiase komaf. Hierover zegt ze: ´Mijn vorige raadsman werd door van der Wilk beïnvloed. Indiërs zijn sterker, die laten dit niet toe.´
Het hele conflict tussen Roos en van der Wilk stamt al uit 2005. In dat jaar werd Roos namelijk door van der Wilk onder hypnose gebracht en kwam een verkrachting door haar vader naar boven die ze als vijfjarig meisje moest ondergaan. Ze had deze ervaring jarenlang verdrongen maar door de hypnose werd ze hem weer ernstig pijnlijk gewaar. Ze heeft vervolgens twee dagen lang voor het huis van van der Wilk staan brullen om hulp, maar die gaf, volgens haar zeggen, geen sjoege en zei alleen dat ze moest ´opzouten´. De hypnothrapeut heeft, hoe kan het ook anders, een geheel andere lezing en zegt dat Roos in een fantasiewereld leeft, last heeft van waanbeelden en ernstig behoefte heeft aan een psychiater.

Ik ben heel benieuwd hoe de rechtbank gaat oordelen als ze over twee weken uitspraak gaat doen. De wereld van hypnose is, ondanks een eeuwenlange geschiedenis, nog steeds behoorlijk omstreden en zeker voor mensen die niet sterk in hun schoenen staan de nodige gevolgen. Onderdrukte herinneringen kunnen, zoals in dit geval, opeens weer in alle hevigheid aan de oppervlakte komen en dan dient er voldoende hulp voorhanden te zijn. Van der Wilk heeft, na die twee dagen geschreeuw en getier voor zijn deur, de patiënte door de politie laten verwijderen en, op zijn verzoek, naar een arts laten brengen. ´Deze dame lijdt aan psychoses en die behandel ik niet.´ laat hij daarover optekenen. Het lijkt er dus op dat de Zoetermeerder gedaan heeft wat van hem verwacht had mogen worden en dat Roos hier geen genoegen mee nam. Roos gaat er overigens al vanuit dat ze de rechtzaak gaat verliezen omdat de rechtbank door van der Wilk is beïnvloed door straling. Ik ben bang dat ze gelijk heeft. Niet zozeer over die straling, maar wel dat ze, vrij kansloos ook nog, gaat verliezen. Dat ze dringend hulp nodig heeft staat echter buiten kijf.
Er zijn op deze wereld heel veel mensen zoekende. Zoekende naar zingeving en antwoorden op hun levensvragen. Het hele ´alternatieve circuit´ tiert er welig bij, maar bieden slecht zelden een echte oplossing. Die zit namelijk in de mensen zelf en vragen een duidelijke inspanning om het eigen leven weer op de rails te krijgen. Toch kan ik mensen die in alternatieve hoek naar antwoorden of hulp zoeken net geheel ongelijk geven. Veel zaken worden door de reguliere geneeskunde afgedaan als onzin of, erger nog, ´leer er maar mee leven!´. En dat hoeft lang niet altijd. Uit eigen ervaring weet ik dat er soms wel degelijk een oplossing mogelijk is waar een reguliere arts niet voor je kan doen. Maar wat er in je leven ook speelt, het zou altijd een combinatie van zorg moeten zijn, regulier en alternatief tesamen, en daarbij moet de reguliere (huis-) arts de regie houden. En dat is voor veel artsen moeilijk, die hebben doorgaan niet zoveel op met hun alternatieve collega´s. Toch zou men er meer voor open moeten staan, iedereen kent mensen in zijn omgeving die baat hebben of hadden bij een behandeling die onder de noemer ´alternatief´ valt. Een veelgehoorde klacht is dat in het alternatieve circuit vooral met het placebo-effect gewerkt wordt en mensen dús voor de gek worden gehouden. Maar is een placebo niet afkomstig uit de reguliere geneeskunde en juist bedoeld voor dat effect? Voor mij mag iedereen daar hulp zoeken waar hij zich het prettigst voelt,dat recht behoud ik mezelf ook graag voor. Belangrijk is alleen wel dat je je hersens erbij houdt en niet afhankelijk wordt van een bepaalde behandelaar, want dan is het hek pas echt van de dam. En daar zijn al veel te veel voorbeelden van, soms met de meest verschrikkelijke afloop, en daar zit helemaal niemand op te wachten!

18-12-07

Eeuwig Zonde

Na een bezoekje aan een oud-collega in Hilversum wilden mijn liefste en ik een hapje eten en besloten dit te gaan doen bij Café de Baron op de Kleine Berg in Eindhoven. Op zich zeker niet ons eerste bezoek aan dit etablissement maar, na gisteravond, wèl meteen het laatste. De vorige keer dat we er waren was de Carpaccio die mijn liefste als voorgerecht had besteld net op het randje van bedorven. Dat werd op zich door de bediening goed opgelost, maar het blijft toch in je achterhoofd hangen. De laatste kans die de Baron van ons kreeg verliep gisteren wederom niet goed. In de uiensoep van mijn liefste, ze moeten haar steeds hebben blijkbaar, zat een stuk plastic folie, niet een flintertje, maar een stuk van zéker 5 bij 5 cm. De dames van de bediening reageerden zichtbaar geschrokken, maar desalniettemin was de sfeer en de zin voor ons echt voorbij. Daar deed de aangeboden koffie niets meer aan af. En dat is vreselijk jammer.
Omgaan met klachten is altijd lastig, met zeer terechte klachten zo mogelijk nog meer. En omdat ik zelf ook jaren in de horeca en catering heb gewerkt weet ik het uit eigen ervaring. Maar ook als er iets fout gaat, is het voor een heel groot deel afhankelijk van de reactie van het personeel afhankelijk met welk gevoel de gast het pand verlaat. En dát lijkt wel iets wat niemand meer leert. Nu is ´kijken´ al erg lastig. `Kijken´ is niet meer en niet minder dan het overzicht houden over, niet alleen de tafels die aan jou zijn toegewezen, maar alle bezette tafels in het restaurant. Wees zichtbaar en vooral aanspreekbaar voor je gasten. Let op hun houding en lichaamstaal en bekijk of hetgeen aan tafel gaande is een privé kwestie betreft of dat je wellicht iets voor de gasten kunt doen. Horeca is zoveel meer dan drankjes halen en plate service. Het is juist alles er omheen dat maakt of je gasten zich thuis voelen of niet. Of ze terugkomen of niet. Dus houd, tot het verfoeide rookverbod in 2008 in ieder geval, in de gaten of de asbak vervangen moet worden, kijk of de glazen leeg zijn en je nog een extra drankje kunt verkopen of wijn bij kunt schenken. Kortom, wéét wat er aan je tafels gebeurt. En dat is geen bemoeizucht maar juist gastvrijheid. En het leuke is dat het helemaal niets extra´s kost! Geen cent.
Ik heb regelmatig discussies met mijn liefste of je iemand dergelijke vaardigheden kunt aanleren. Ik denk namelijk van wel, maar dan moet het ook wel gebeuren. Iemand inwerken is zoveel meer dan de tafelnummers leren en uitleggen hoe de kassa werkt. Dat zijn, vanuit het standpunt van de gast, tenslotte maar bijzaken. Aan de tafel is waar je het geld verdiend, en nergens anders. En wellicht is het inderdaad zo dat, wil je horeca tot je beroep maken, je ´het de gasten naar de zin willen maken´ in je bloed moet hebben. Een belangrijk deel daarvan moet in je opvoeding hebben gezeten, maar hopeloos is het nooit. Ik denk dat iedereen het kan leren, het is tenslotte het steeds herhalen van het zelfde lijstje handelingen, net zolang tot het een tweede natuur is geworden. De horeca is een vak waar je trots op kunt en mag zijn, maar wellicht het allerbelangrijkste is dat je bewust met je vak bezig moet zijn. Bewust ja, want zodra je op de automatische piloot loopt merkt een gast dat direct. Het is een vak ook dat je overal ter wereld kunt uitoefenen en, als je echt goed bent, je ook nog een dikke boterham mèt beleg, kan bezorgen. Aan salaris en fooi. Als ik een restaurant verlaat waar ik het idee kreeg welkom te zijn, waar ik goed ben verzorgd, de sfeer goed was en waar het eten overheerlijk, dan maakt het me helemaal niet zo veel uit wat het kostte. En dan laat ik ook nog een dikke tip achter. Zonder nadenken. En bovendien kom ik geheid weer terug!
De Baron zal mij nooit meer zien verschijnen, helaas. Ze zijn een stel klanten voorgoed kwijt. En dat is eeuwig zonde, want elke klant is er tenslotte een.

17-12-07