We schrijven voorjaar 2020. Als de eerste zonnestralen de hoge, statige, bomen beschijnen die het pand vanaf de weg enigszins aan het oog onttrekken, pruttelt binnen reeds de koffie. De ochtendkranten liggen er, net zo vers geperst als de linnen servetten, klaar op de ontbijttafel. Binnen het uur zullen de deuren worden geopend en de eerste gasten worden verwelkomd op deze, van wat belooft een glorieuze voorjaarsdag te worden, morgen.
De man van middelbare leeftijd die in de deuropening staat zucht eens diep. Het had zó weinig gescheeld of zíjn droom was nooit uitgekomen, en moet je nú eens kijken! Gisteren heeft hij voor het eerst gasten moeten teleurstellen en ook voor vandaag worden weer grote aantallen bezoekers verwacht. Hij wandelt de tuin en laat zijn blik bijna liefkozend over de gevel van het ruim honderd jaar oude gebouw glijden. De herinnering aan de felle weerstand in de omgeving, begonnen zodra de buurt lucht kreeg van de plannen, liggen nog vers in zijn geheugen. Bang waren ze, stuk voor stuk bang. Om geassocieerd te worden met een groep maatschappelijke paria´s als de zijne en daarnaast waren natuurlijk de vooroordelen niet van de lucht. Vooral die van de gezondheids- en milieufanaten die hem, én al zijn gasten, het liefst ter plekke naar de Rode Planeet zouden verbannen. Maar hij had doorgezet, gelovend in zijn droom. Tien lange jaren had het geduurd voordat er genoeg geld was bij elkaar was gebracht om de droom dan ook werkelijk te realiseren. Maar híj had er altijd in geloofd en was onvermoeibaar doorgegaan. Vooral toen hij dit pand eenmaal had gevonden. Na die eerste blik had het wel geleken alsof de droom ineens nóg werkelijker was gekomen. Alsof de Voorzienigheid wilde zeggen: ´Als je nog even volhoudt…´. En hij had volgehouden, ondanks alle tegenwerking van de gemeente, de handtekeningenacties uit de buurt, de letterlijke verketteringen op internet. En hij had gewonnen. Niet zonder slag of stoot, maar hij had gewonnen. En nu, bijna vijf jaar later, voelde hij zich nog steeds trots. Zíjn droom was uitgekomen en hij liep er elke dag doorheen. En met onverholen plezier. Nooit had hij getwijfeld aan de haalbaarheid, aan de eeuwige vraag of er wel genoeg klanten zouden zijn om het hele idee rendabel te maken. Nee, hij had altijd gewéten, tot in het diepste van zijn tenen, dat het kòn lukken, dat het zou lukken. Bij de hoek aangekomen bleef hij even staan. Het kleine parkeerplaatsje was nu nog leeg maar over een uur zou dat héél anders zijn. ´Wie weet moesten ze toch…´ , maar hij liet de gedachte meteen weer varen. Het was een té mooie dag om daarover na te denken, deze dag was er eentje om alleen maar van te genieten en dáár kon je niet vroeg genoeg op de dag mee beginnen. Hij draaide zich langzaam om om terug te lopen maar voordat hij dat deed liet hij nog één keer zijn blik over het bord glijden dat daar zo trots boven de ingang hing. Dáár stond het, in gouden en krullerige letters, de naam die hij als in het eerste stadium had bedacht, zelfs voordat hij het plan verder had uitgewerkt: ´Paffenheim´ , met daaronder, haast als een nágedachte, ´Vrijplaats voor rokers´. En, terwijl hij terugliep, was hij vervuld met trots en diep, héél diep, gelukkig.
16-10-07
dinsdag 16 oktober 2007
maandag 15 oktober 2007
Verbijsterend!
Soms lees je artikelen in de krant waarvan je de haren in de nek spontaan rechtop gaan staan. Zo ook deze ochtend in het ED. Typisch zo´n artikel waarover Dr. Phil zou roepen: ´What were you THINKING?´
In de Amerikaanse staat Pennsylvania is een moeder opgepakt omdat ze voor haar zoon, de knul is 14, een drietal wapens had gekocht. Ja, je leest het goed, ze had wapens voor haar zoon gekocht… De politie trof later op de kamer van de jongen nog meerdere wapens en tevens videomateriaal over de schietpartij op de school in Columbine en documentatie voor het vervaardigen van bommen aan. Twee jaar eerder had de vader van de jongen óók al geprobeerd een geweer voor zijn zoon te kopen maar die actie was mislukt omdat de vader, vanwege een strafblad, het wapen niet had meegekregen. De jongen, zelf ook gearresteerd, bleek een vriendje te hebben willen ronselen voor een aanval op zijn oude school omdat hij daar gepest werd.
Nu wil ik slachtoffers van pesterij absoluut niet te kort doen. Kinderen kunnen absoluut meedogenloos zijn, en pesten levert soms jarenlange en diepgravende trauma´s op, maar iedereen dan maar met geweld afslachten is verderfelijk en nooit of te nimmer een te rechtvaardigen vergelding. Bovendien is het zéker geen oplossing. De actie van de ouders is al even verderfelijk en bovenal onbegrijpelijk. Wie haalt het tenslotte in zijn botte hersens om voor iemand anders, je bloedeigen kind van 14 verdomme, waarvan je wéét dat hij gepest werd én rondloopt met wraakgevoelens, een partij wapens te gaan kopen? Dan ben je toch absoluut zélf rijp voor het gesticht en volstrekt ontoerekeningsvatbaar? Ik mag aannemen dat het Amerikaanse systeem erin voorziet dat beide ouders met onmiddellijke ingang uit de ouderlijke macht worden gezet, bovenal zwaar worden gestraft, en dat de jongen zelf de begeleiding krijgt die hij nodig heeft. Hopelijk is er dan nog iets te herstellen zodat deze knul nog enige kans heeft op een enigszins normaal en productief leven. Zo niet, dan valt te voorspellen dat we in de toekomst nog meer van deze knaap, Dillon Cossey, zullen horen, en dan waarschijnlijk niet op een positieve manier. Het lijkt er in ieder geval op dat het zóveelste drama op een Highschool is voorkomen en dat, in ieder geval een paar, Amerikaanse tieners weer een klein stukje veiliger zijn. Vraag is alleen voor hoe lang?
Er zijn in het verleden regeringen geweest die, om het vriendelijk te zeggen, ´sociaal zwakkeren in de samenleving´ gedwongen hebben gesteriliseerd. En laat ik meteen duidelijk en onomwonden stellen dat ik daar absoluut géén voorstander van ben en dat soort acties nooit zal steunen of goedkeuren. Maar soms sluipt de twijfel mijn hart binnen. Soms kom je mensen tegen die zo scheef gegroeid zijn, om welke reden dan ook, dat ik er bijna aan begin te denken. En deze beide ouders vallen volop in die categorie. Maar gelukkig werkt het niet zo in de maatschappij, zélfs niet in de Amerikaanse. Ik hoop alleen maar dat dit beide ouders héél zwaar wordt aangerekend en dat het met de jongen, een driedubbel slachtoffer tenslotte (slachtoffer van pesten/ kind van deze ouders èn levenslang gestigmatiseerd), toch nog een beetje goed komt. Er is al veel te veel van dit soort ellende in de wereld en we kunnen allang niet meer volhouden dat het alleen in de VS gebeurt. Dat heeft de zéér recente geschiedenis wel bewezen. En een kant-en-klare oplossing is er niet. En natuurlijk speelt de vrije verkoop van wapens een rol en natuurlijk is dat iets waar je vraagtekens bij moet blijven zetten maar de factor waar ik me het meeste zorgen over maak is toch de mens die de trekker overhaalt. Zolang die meent dat daarmee al zijn problemen zijn opgelost zijn we nog érg ver van huis. En als het niet met pistolen kan is het wel met een mes of een ander wapen dat toevallig voorhanden is. Of desnoods met bruut geweld. Het enige wat ik zie dat dit soort zaken zou kùnnen voorkomen is opletten, tijdig signaleren en ingrijpen. Maar we hebben onze jeugd veel te veel losgelaten en zijn dikwijls té druk met andere zaken om te zien waar onze kinderen mee bezig zijn, waar ze allemaal aan bloot staan en wat ze meemaken. Pas als we dát veranderen is er weer een sprankje hoop. En die verandering beging dus héél dicht bij huis. In en om het eigen huis zelfs. Dáár is de grootste winst te behalen en ook dáár begint het veiliger maken van de wereld. Niet alleen voor anderen maar zeker ook voor onszelf. En iedereen wil toch een veiligere wereld?
15-10-07
In de Amerikaanse staat Pennsylvania is een moeder opgepakt omdat ze voor haar zoon, de knul is 14, een drietal wapens had gekocht. Ja, je leest het goed, ze had wapens voor haar zoon gekocht… De politie trof later op de kamer van de jongen nog meerdere wapens en tevens videomateriaal over de schietpartij op de school in Columbine en documentatie voor het vervaardigen van bommen aan. Twee jaar eerder had de vader van de jongen óók al geprobeerd een geweer voor zijn zoon te kopen maar die actie was mislukt omdat de vader, vanwege een strafblad, het wapen niet had meegekregen. De jongen, zelf ook gearresteerd, bleek een vriendje te hebben willen ronselen voor een aanval op zijn oude school omdat hij daar gepest werd.
Nu wil ik slachtoffers van pesterij absoluut niet te kort doen. Kinderen kunnen absoluut meedogenloos zijn, en pesten levert soms jarenlange en diepgravende trauma´s op, maar iedereen dan maar met geweld afslachten is verderfelijk en nooit of te nimmer een te rechtvaardigen vergelding. Bovendien is het zéker geen oplossing. De actie van de ouders is al even verderfelijk en bovenal onbegrijpelijk. Wie haalt het tenslotte in zijn botte hersens om voor iemand anders, je bloedeigen kind van 14 verdomme, waarvan je wéét dat hij gepest werd én rondloopt met wraakgevoelens, een partij wapens te gaan kopen? Dan ben je toch absoluut zélf rijp voor het gesticht en volstrekt ontoerekeningsvatbaar? Ik mag aannemen dat het Amerikaanse systeem erin voorziet dat beide ouders met onmiddellijke ingang uit de ouderlijke macht worden gezet, bovenal zwaar worden gestraft, en dat de jongen zelf de begeleiding krijgt die hij nodig heeft. Hopelijk is er dan nog iets te herstellen zodat deze knul nog enige kans heeft op een enigszins normaal en productief leven. Zo niet, dan valt te voorspellen dat we in de toekomst nog meer van deze knaap, Dillon Cossey, zullen horen, en dan waarschijnlijk niet op een positieve manier. Het lijkt er in ieder geval op dat het zóveelste drama op een Highschool is voorkomen en dat, in ieder geval een paar, Amerikaanse tieners weer een klein stukje veiliger zijn. Vraag is alleen voor hoe lang?
Er zijn in het verleden regeringen geweest die, om het vriendelijk te zeggen, ´sociaal zwakkeren in de samenleving´ gedwongen hebben gesteriliseerd. En laat ik meteen duidelijk en onomwonden stellen dat ik daar absoluut géén voorstander van ben en dat soort acties nooit zal steunen of goedkeuren. Maar soms sluipt de twijfel mijn hart binnen. Soms kom je mensen tegen die zo scheef gegroeid zijn, om welke reden dan ook, dat ik er bijna aan begin te denken. En deze beide ouders vallen volop in die categorie. Maar gelukkig werkt het niet zo in de maatschappij, zélfs niet in de Amerikaanse. Ik hoop alleen maar dat dit beide ouders héél zwaar wordt aangerekend en dat het met de jongen, een driedubbel slachtoffer tenslotte (slachtoffer van pesten/ kind van deze ouders èn levenslang gestigmatiseerd), toch nog een beetje goed komt. Er is al veel te veel van dit soort ellende in de wereld en we kunnen allang niet meer volhouden dat het alleen in de VS gebeurt. Dat heeft de zéér recente geschiedenis wel bewezen. En een kant-en-klare oplossing is er niet. En natuurlijk speelt de vrije verkoop van wapens een rol en natuurlijk is dat iets waar je vraagtekens bij moet blijven zetten maar de factor waar ik me het meeste zorgen over maak is toch de mens die de trekker overhaalt. Zolang die meent dat daarmee al zijn problemen zijn opgelost zijn we nog érg ver van huis. En als het niet met pistolen kan is het wel met een mes of een ander wapen dat toevallig voorhanden is. Of desnoods met bruut geweld. Het enige wat ik zie dat dit soort zaken zou kùnnen voorkomen is opletten, tijdig signaleren en ingrijpen. Maar we hebben onze jeugd veel te veel losgelaten en zijn dikwijls té druk met andere zaken om te zien waar onze kinderen mee bezig zijn, waar ze allemaal aan bloot staan en wat ze meemaken. Pas als we dát veranderen is er weer een sprankje hoop. En die verandering beging dus héél dicht bij huis. In en om het eigen huis zelfs. Dáár is de grootste winst te behalen en ook dáár begint het veiliger maken van de wereld. Niet alleen voor anderen maar zeker ook voor onszelf. En iedereen wil toch een veiligere wereld?
15-10-07
Abonneren op:
Posts (Atom)