Ieder kind heeft dromen, grootse dromen. Over het verslaan van draken, het redden van de prinses uit de handen van haar gemene stiefmoeder of het scoren van het beslissende doelpunt in de kampioenswedstrijd van zijn favoriete ploeg. Zo ook de kleine Woutertje. Woutertje droomde vooral grote dromen over geld. Andermans geld, en dat zou hij met bakken tegelijk uitgeven zodat de mensen hem aardig zouden vinden. En, als hij dan onverhoopt tekort zou komen bij het uitdelen van andermans centen, dan zou Woutertje meteen wéér een neiuwe belasting bedenken zodat het geld zou blijven binnenstromen. Het gaf niet of de mensen het nog wel konden betalen allemaal, als Woutertje maar kon strooien.
Kleine jongens worden groot. Daar hoef je niet zo heel veel voor te doen want dat gaat grotendeels vanzelf en zo ging Woutertje economie studeren om nóg beter te weten waar hij steeds nieuwe centjes bij de mensen zou kunnen weghalen. Maar woutertje was ook ambitieus, héél ambitieus. Hij wilde eigenlijk baas van het land worden, de Grote Baas, zodat iedereen lief voor hem zou zijn en dat iedereen naar woutertje zou luisteren. Maar helaas voor Woutertje mocht het niet zo zijn. Die gemene droogstoppel uit Zeeland bleek iets populairder dan ons Woutertje en werd benoemd tot Grote Baas. En Wouterje? Omdat hij dat zo goed kon mocht Woutertje van de droogstoppel voortaan op de centjes passen. En daarvoor hoefde Woutertje echt niet opeens weer wél een stropdas te gaan dragen zoals alle andere mensen die op andermans centjes moeten passen. Woutertje kon gewoon zichzelf blijven en blijven strooien zoals hij, en al zijn Grote Voorbeelden voor hem, zo kwistig hadden gedaan. Toch bleef de droom om ooit zélf de Grote Baas te kunnen zijn ons Woutertje plagen. Steeds weer. Maar die verveldende droogstoppel zat stevig in het zadel en het zag er niet uit dat het Woutertje ooit nog zou lukken. Oom Jan stond immers ook al aan de achterdeur te rammelen.
Maar op een mooie dag was daar opeens Fee Katja. En Katja vertelde Wouterjte dat hij één wens mocht doen. Maar in plaats van te wensen dat hij voor altijd genoeg centjes zou hebben om kwistig te kunnen blijven rondstrooien bedacht Woutertje zich geen ogenblik en zei: ´Ik wil de Grote Baas van het land spelen!´ Fee Katja begon te stralen. Want als Wouterje één ding goed kon dan was het wel iemand spelen, en zo vertrok Fee Katja om Woutertjes wens te doen uitkomen. En dat lukte. Wouterje mag de Grote Baas van het land ´spelen´, in film ´Kapitein Rob en het geheim van Professor Lupardi´. Woutertje probeerde nog even om zijn wens iets aan te passen maar de rollen van Kapitein Rob én die van Professor Lupardi waren al vergeven, dus Woutertje moest het doen zónder zijn naam in de titel in de film. De opnames zijn inmiddels klaar en daar Woutertje gisteren op de televisie verscheen heeft hij de opnamen overleefd. Hij keek alleen niet erg vrolijk… Zou Woutertje inmiddels beseffen dat het gezegde ´Be careful what you wish for, you might get it!´ ook inderdaad waar is?
30-08-07
donderdag 30 augustus 2007
woensdag 29 augustus 2007
Vooroordelen
Een krantenkop heeft de functie om de lezer te interesseren en de volgende kop trok dan ook meteen mijn aandacht. Hij luidde: ´Belgen reden walvis aan in de woestijn´.
Ja, laat die maar even bezinken. Ook bij mij riep hij een heel scala aan vragen en indrukken op, waarvan de eerste was dat je toch echt wel Belg moest zijn om juist in de woestijn bij een aanrijding met een walvis betrokken te raken. En eerlijk gezegd schrok ik een beetje van die reactie. Niet zozeer omdat de kop suggereerde dat er een walvis op de een of andere manier in de woestijn verzeild was geraakt maar omdat ik meteen de link tussen ´Belg´ en ´dom´ of ´onhandig´ legde.
Eerst het artikeltje maar eens gelezen. Het bleek te gaan om een stel Belgische diplomaten die in de Egyptische woestijn, en daar hebben ze nogal wat van aldaar, tegen een walvisfossiel zouden zijn aangereden dat al 40 miljoen jaar in de woestijn ligt en dat, bovendien, sinds 2005 op de Unesco Werelderfgoed-lijst staat. De Egyptische regering spreekt over een ´verboden gebied´ en een ´miljoenenschade´; de Belgische ambassade zegt van geen ´verboden gebied´ te weten en er al helemaal niets te hebben vernield. Enfin, er zal nog wel even heen en weer gekibbeld worden vermoed ik. Maar toch liet het berichtje me niet los. Mijn grijze cellen gingen er zelfs mee vandoor. Laat dat fossiel er dan inderdaad al 40 miljoen jaar liggen, dan kan je toch allerminst volhouden dat het een kwestie was van ´Oeps, foutje!´? En als het dan zelfs op de Werelderfgoed-lijst staat, dan heb je als Egyptische regering en ´behoeder voor het nageslacht´ toch op z´n minst de morele verplichting om ervoor te zorgen dat er geen diplomatieke adventure-cowboy er met zijn woestijnbuggy even ongestoord overheen kan rijden? Dan zet je er toch op z´n minst een hek omheen? Ik denk echter dat de lokale autoriteiten geld ruiken en dit incident, als het al gebeurd is, aangrijpen om aan wat extra geld binnen te halen. En dat ze daar een circus omheen maken is ingebakken in de Egyptische, dan wel islamitische, volksaard en cultuur. Erg slim is het in ieder geval niet, van beide kanten. En daar de lokale overheid een onderzoek instelt zal het nog wel even duren, if ever, voordat we te weten komen wat er dan werkelijk is voorgevallen. En ja, ook dát is een vooroordeel… Ik ben echt onverbeterlijk!
29-08-07
Ja, laat die maar even bezinken. Ook bij mij riep hij een heel scala aan vragen en indrukken op, waarvan de eerste was dat je toch echt wel Belg moest zijn om juist in de woestijn bij een aanrijding met een walvis betrokken te raken. En eerlijk gezegd schrok ik een beetje van die reactie. Niet zozeer omdat de kop suggereerde dat er een walvis op de een of andere manier in de woestijn verzeild was geraakt maar omdat ik meteen de link tussen ´Belg´ en ´dom´ of ´onhandig´ legde.
Eerst het artikeltje maar eens gelezen. Het bleek te gaan om een stel Belgische diplomaten die in de Egyptische woestijn, en daar hebben ze nogal wat van aldaar, tegen een walvisfossiel zouden zijn aangereden dat al 40 miljoen jaar in de woestijn ligt en dat, bovendien, sinds 2005 op de Unesco Werelderfgoed-lijst staat. De Egyptische regering spreekt over een ´verboden gebied´ en een ´miljoenenschade´; de Belgische ambassade zegt van geen ´verboden gebied´ te weten en er al helemaal niets te hebben vernield. Enfin, er zal nog wel even heen en weer gekibbeld worden vermoed ik. Maar toch liet het berichtje me niet los. Mijn grijze cellen gingen er zelfs mee vandoor. Laat dat fossiel er dan inderdaad al 40 miljoen jaar liggen, dan kan je toch allerminst volhouden dat het een kwestie was van ´Oeps, foutje!´? En als het dan zelfs op de Werelderfgoed-lijst staat, dan heb je als Egyptische regering en ´behoeder voor het nageslacht´ toch op z´n minst de morele verplichting om ervoor te zorgen dat er geen diplomatieke adventure-cowboy er met zijn woestijnbuggy even ongestoord overheen kan rijden? Dan zet je er toch op z´n minst een hek omheen? Ik denk echter dat de lokale autoriteiten geld ruiken en dit incident, als het al gebeurd is, aangrijpen om aan wat extra geld binnen te halen. En dat ze daar een circus omheen maken is ingebakken in de Egyptische, dan wel islamitische, volksaard en cultuur. Erg slim is het in ieder geval niet, van beide kanten. En daar de lokale overheid een onderzoek instelt zal het nog wel even duren, if ever, voordat we te weten komen wat er dan werkelijk is voorgevallen. En ja, ook dát is een vooroordeel… Ik ben echt onverbeterlijk!
29-08-07
Abonneren op:
Posts (Atom)