Pareltjes

Soms zijn er van die momenten dat je weet dat je iets bijzonders meemaakt. De ene keer een gebeurtenis van internationaal belang zoals de feestelijkheden rond Obama’s verkiezings-overwinning, de andere keer van een veel bescheidener aard. Zo ook afgelopen zaterdag toen in Engeland de 47 jarige Susan Boyle het podium opliep van Brittain’s Got Talent.
Met haar alledaagse verschijning kon je de gedachten van de jury bijna lezen, en waren van te voren niet positief. Vooral ook omdat deze kerkwerkster en werkzoekende huisvrouw uit Schotland niet bepaald uitblinkt in schoonheid en sociale vaardigheden. Maar met haar versie van I dreamed a dream uit de musical Les Miserables blies ze moeiteloos de zaal en de jury omver. (http://www.youtube.com/watch?v=9lp0IWv8QZY )
Dat roept natuurlijk herinneringen op de auditie van South Wales’ Paul Potts uit 2007. Het was een zelfde soort plaatje: een onooglijk mannetje komt het podium op en geeft aan opera te willen gaan zingen. Het bijbehorende filmpje is inmiddels een paar miljoen keer bekeken, (http://www.youtube.com/watch?v=sxOytYLlhiQ ) en inmiddels heeft deze voormalige telefoonverkoper uit Cardiff een stormachtige start gekend.
In het rijtje mag natuurlijk de 6 jarige Connie Talbot ook niet ontbreken. Met haar fietsenrekje en haar versie van Somewhere over the rainbow bracht ze het publiek in extase en juryleden tot tranen. (http://www.youtube.com/watch?v=QWNoiVrJDsE&feature=related ) Een echt kippenvelmoment.

Maar waar de kleine Connie het voordeel van haar lieve smoeltje had, daar hadden Susan en Paul alleen hun talent en hun passie. Jarenlang was hun droom niet meer dan een stille droom, tot dat ene moment dat ze hun strot opentrokken en alle vooroordelen aan gruzelementen zongen. En de rest, zoals ze dat zo mooi zeggen, ‘ is history’.

Maar hoe makkelijk oordelen we op zo’n moment. Je ziet de zoveelste ‘hopeful’ het podium betreden en eigenlijk heb je meteen je mening klaar. Na een stortvloed van jonge mensen met meer durf dan talent valt een volwassene meteen op, vooral als ze het niet van hun uiterlijk moeten hebben. Afgaand op je eigen vooroordeel, kort samengevat als ‘loser’, ga je zitten voor een paar tenenkrommende minuten ‘zang’ met daarna het vernietigende jury commentaar. Dergelijk leedvermaak stemt vrolijk en verlost ons van de verplichting er verder nog één seconde aandacht aan te besteden of er iets van te vinden. Een soort ‘uit het oog, uit het hart’. Maar af en toe blijkt er dus een goudklompje tussen te zitten dat me kippenvel bezorgd tot op mijn tenen.

Eenzelfde gevoel had ik recentelijk toen ik de teksten las van een van mijn groepsgenoten. Ze is een vrouw die niet speciaal opvalt, af en toe vreselijk onzeker, maar wat ze met bovenstaande voorbeelden gemeen heeft is een droom: de droom om haar tijd te kunnen besteden met schrijven. En schrijven kan ze. Maar wat mij het meeste heeft getroffen is haar gedrevenheid, ze wil echt iets overbrengen met haar teksten. Voorzichtig balanceert ze nu, stapje voor stapje, tussen ‘toch maar een baan’ en het fulltime schrijverschap. Ik heb haar zelf uitgegeven dichtbundel mogen lezen, een cadeautje op de maandagmorgen, en volg haar The SheDevil blog. En hoe langer ik er over nadenk, hoe meer mogelijkheden ik in haar zie. Ik zie hoe ze zich ontwikkeld en hoe ze met ideeën speelt en haar teksten bijschaaft. Ik heb ook de verandering gezien en haar zelfvertrouwen zien groeien deze laatste drie maanden.

Helemaal weten kun je het natuurlijk nooit, maar J. verdient het om haar droom waar te maken. Ze is, als persoon en als tekstschrijver, net zo’n ruw onontgonnen pareltje. Ik heb het genoegen nog een ruime twee maanden te zien waar het gekozen pad haar zal brengen, maar één ding staat voor mij als een paal boven water: van J. gaan we nog véél meer horen!

14-04-09

Man on a mission

Een missie, elk weldenkend mens dient er eentje te hebben. Klink heeft er een, al is de kwalificatie ‘weldenkend’ niet bepaald op hem van toepassing, en blijft cafés zonder personeel waar wel gerookt wordt met boetes bestoken. De twee belastingcontroleurs S. en L. uit Alkmaar hebben er een. Zij pogen, met een fictief kasboekje in de hand, de dames van lichte zeden tot hogere omzetten (EN dus hogere belastingafdracht) aan te sporen. PWA, onze kroonprins, heeft er ook een. Hij vindt het de hoogste tijd worden dat we de waarde van het water ´herontdekken´.
Maar het zal wel weer aan mij liggen hoor, maar om welke waarde van het water hebben we het nu precies? Wat ik van water weet is in een paar simpele bewoordingen samen te vatten: je wordt er nat van en, mits gecombineerd met zeep en shampoo, ook nog schoon van. Je schijnt het zelfs zo uit de kraan te kunnen drinken heb ik me laten vertellen. Je kunt er in koken en bij verkeerde positionering krijg je er vreselijk lelijke kringen van in je plafond. Kortom, ik begrijp niet zo goed wat de kroonprins ons nu zo graag wil laten herontdekken.

Als startend ondernemer dien ik ook een missie te hebben. Talloze gestudeerden hebben mij er al van trachten te overtuigen dat een businessplan zonder een duidelijke missie geen enkele kans maakt. Op mijn vraag: ‘ Kans waarop dan?’ kwam weer geen antwoord. Héél vreemd allemaal. Maar goed, ik sta zoals altijd open voor nieuwe inzichten, dus formuleerde ik een missie: Ik wil andere mensen helpen gaten in hun muren te maken om zodoende datgene wat er achter ligt binnen bereik te brengen. Voor mij zo duidelijk als wat, maar voor de heren en dames die zich erover bogen weer niet. Zij associeerden die muur weer meteen met bakstenen, en ik associeer die muur nu eenmaal met de virtuele verdediging die een mens nu eenmaal rond zichzelf optrekt als de invloed van de buitenwereld hem of haar een beetje teveel is geworden. Eindeloos en oeverloos geklets als gevolg en netto weinig resultaat.

Terug naar de kroonprins en het herontdekken van de waarde van het water. Ik heb het even opgezocht, en ik betaal een paar eurocenten per kuub. Daar kan het hem dus ook niet in zitten. Dan zal ik het wel moeten zoeken in de klimaatlobby met z’n immer rijzende temperaturen en stijgende zeespiegel. Alleen denk ik, als het daarom te doen is, dat het dan anders geformuleerd moet worden. Dan zouden we massaal het gevaar van het water moeten herontdekken. Daar kan ik tenminste iets mee! Dan kan ik PWA gelijk geven en zeggen dat ik het ermee eens ben als ‘ water’ een vast onderdeel moet worden van het curriculum op school. Je kunt boefjes tenslotte niet vroeg genoeg, bijvoorbeeld tijdens lessen over de Middeleeuwen, bijspijkeren welke leuke spelletjes je zoal met water kunt doen waar ook de Chinezen nog een puntje aan kunnen zuigen. Ik zie de krantenkoppen al voor me! “ Groepje jongeren laat meisje verdrinken”, met daaronder het bericht dat de raddraaiers toch op school hadden geleerd dat een heks niet kon zinken. Ja ja….

Maar gelukkig blijkt de kroonprins een andere insteek te hebben. Vertrouwdheid met water moet gecommuniceerd worden op een manier ‘die aansluit bij de belevingswereld van jongeren’. Zo ken ik er ook nog wel een paar! Leer ze eerst maar eens weer ouderwets schoolzwemmen, zodat ze ook in het water kunnen springen als er een ander in nood is en niet foto’s-makend-en-hun-vriendjes-bellend werkeloos blijven toekijken. Daarbij moeten, volgens de prins, jongeren worden warm gemaakt voor een beroep in de watersector. Nog meer duurbetaalde waterschappen in de toekomst dus? Er was een tijd dat gezonde jongens graag strandwacht wilden worden in de hoop een Pamela-achtige collega aan te treffen. Maar dat is inmiddels zo jaren tachtig. De enigste actie die ik volmondig zou steunen is eentje die het reddingswerk langs onze kusten zou promoten. De diverse reddingsmaatschappijen zitten al jaren te springen om vers bloed en nieuwe vrijwilligers. Maar dat is echt mannenwerk en bovendien nog eens behoorlijk gevaarlijk bij tijd en wijle. Daar zullen dus wel niet al te veel raddraaiers voor te vinden zijn. Het aftuigen van een buschauffeur is veel gemakkelijker en je blijft er bovendien lekker droog bij.

08-04-09