Het Haags juristen College mag van de Reclame Code Commissie met deze slogan niet langer adverteren op BNR Radio. In het nu verboden spotje werd gezegd: ´Belasting is diefstal! Belastingontwijking loont voor ondernemers en consultants met een winst boven 20.000 euro. Meer weten? Haags Juristen College.nl´, en de reclamewaakhond meent dat hiermee ´de grens van het toelaatbare is overschreden´. In de motivatie van deze uitspraak wordt ook aangegeven dat belastingheffing een democratisch besluit is, en iedereen geacht wordt als zodanig dus te erkennen. ´Door het heffen van belasting als diefstal te bestempelen wordt een verkeerde moraal bevorderd waarbij het normaal wordt gevonden niet zelf bij te dragen aan de samenleving waarvan men zelf profiteert.´
Toine Manders is de directeur van het, op het statige landgoed Marlot gelegen Haagse Juristen College, en een principieel tegenstander van belastingen. Hij voelt zich met deze uitspraak beknot in zijn vrijheid van meningsuiting. Volgens hem is er dan ook niets mis met zijn moraal, maar des te meer met die van de Staat der Nederlanden. In een persbericht zegt hij erover: ´Je kunt hoog of laag springen, maar belasting is en blijft gelegaliseerde roof. Dat is een waarheid als een koe. De burger wordt onder bedreiging van geweld gedwongen zijn bezittingen af te staan. Er zijn op de wereld maar twee instanties die zich tot dergelijke praktijken verlagen: de staat en de maffia. Het is absurd om te beweren dat we er 'met z'n allen voor hebben gekozen'. Er is ons nooit gevraagd of wij ermee akkoord gaan om de helft van ons inkomen in een bodemloze put te storten. Dat "sociaal contract" is nooit afgesloten. Dat is allemaal al erg genoeg, maar nu wordt ons ook nog van hogerhand het recht ontnomen om daarover onze mening te ventileren. Dit is censuur!´
Manders verwacht overigens niet veel heil van een beroep bij de Reclame Code Commissie omdat hij vraagtekens zet bij de onafhankelijkheid van de leden van de Raad van Beroep. Die worden namelijk door dezelfde organisaties aangewezen als de RCC zelf. Toch geeft hij niet op en zegt dat het Haags Juristen College ´moedig zal voortgaan in de strijd!´
Mijn oog viel op deze uitspraak, omdat ik me momenteel ook in een ´verschil van mening´ bevindt met de belastingdienst. Die is van mening dat ik een naheffing dien te betalen. Op zich is het bedrag ook weer niet zo groot dat ik het niet zou kunnen ophoesten, maar het gaat, zoals zo vaak, om het principe. Bovendien maant de Belastingsdienst mij om de naheffingsaanslag binnen twee weken te voldoen middels de apart verstuurde acceptgiro. Zo niet, dan zouden boetes en heffingsrente mijn deel zijn. Maar, wat er ook dagelijks op de deurmat plofte, géén acceptgiro. En daar het bedrag afgelopen maandag bij de Belastingdienst binnen moest zijn, ben ik zelf maar in de telefoon geklommen en heb de belastingtelefoon gebeld. Daar konden ze me echter niet helpen, maar ze zouden een terugbelverzoek neerleggen bij belastingkantoor Winterswijk waar de naheffing vandaan kwam. Ik zou dan binnen twee werkdagen terug gebeld worden. En dat gebeurde wonderwel. Alleen door een ambtenaar vanuit Eindhoven i.p.v. Winterswijk, waardoor hij me ook niet kon helpen. Toch begreep hij mijn probleem en beloofde zijn uiterste best te doen. Even later werd ik teruggebeld door dezelfde ambtenaar met een warrig verhaal over ´problemen met de ICT´ waardoor wel de naheffingen, maar weer niet de acceptgiro´s verstuurd bleken te zijn. Ik kreeg een rekeningnummer om het bedrag alsnog op tijd te kunnen overboeken, maar hij kon niet anders dan mij gelijk geven in mijn veronderstelling dat ik had moeten boeten voor het niet op tijd versturen van de acceptgiro door de belastingdienst. ´Ik mag het natuurlijk niet zeggen,´ bekende hij, ´maar ik vrees dat u gelijk hebt…´ Er zijn dus blijkbaar ook nog eerlijke ambtenaren.
En terwijl ik dit stukje zit te typen spookt er een uitspraak van de Grote Meester Wim Kan door mijn hoofd. In een van zijn beroemde oudejaarsconférences zei hij:
´We leven in een democratie, en dat is fijn. Democratie is de wil van het volk. Stomverbaasd lees ik elke ochtend in de krant wat ik nou weer wil…!´ En daar valt weinig meer aan toe te voegen dan ´God wat mis ik die man!´
19-06-08
donderdag 19 juni 2008
woensdag 18 juni 2008
Het goede voorbeeld
Italiaanse carabinieri mogen van het Hof van Cassatie, het hoogste rechtsorgaan van het land, géén buitenechtelijke relatie hebben. Op zich een niet erg verwonderlijke uitspraak, maar wél verwonderlijk is de zaak waarin het hof deze uitspraak deed. De zaak was aanhangig gemaakt door een agent die door een lagere rechtbank was veroordeeld tot vier maanden celstraf voor het bedreigen van zijn baas. De baas had de agent namelijk gevraagd zijn buitenechtelijke relatie met een getrouwde vrouw te beëindigen, waarna de agent in woede was ontstoken en de bedreigingen waren geuit. Het hof oordeelde dat, alhoewel een affaire een privézaak is, ´ze de carabinieri niet in diskrediet mogen brengen met buitenechtelijke relaties´. De baas had dus, in de ogen van het hof, alle recht van de agent te eisen dat hij met zijn buitenechtelijke relatie zou stoppen.
Deze uitspraak van het hof berust dus voornamelijk op de voorbeeldfunctie die agenten hebben, of zouden moeten hebben, in de maatschappij. De mannen en vrouwen die er dagelijks op moeten toezien dat de wet wordt nageleefd, dienen dus zelf óók van onbesproken gedrag te zijn, en zich niet over te geven aan zaken die niet alleen immoreel, maar nu ook wettelijk niet door de beugel kunnen. Voor een land dat bekend staat om zijn corruptie en het feit dat mannen het niet zo nauw nemen met de exclusiviteit van het huwelijk is dat een nogal opmerkelijke uitspraak.
Voor de meesten zal ´het goede voorbeeld geven´ echter klinken als iets uit een ver en duister verleden, in plaats van een eigenschap die vandaag de dag nagestreefd zou dienen te worden, of eentje die je dus vaak zult tegenkomen. Toch is het een begrip dat aan een heuse comeback bezig is. Daar waar vroeger naar de notabelen (i.e. mensen met een voorname positie of aanzien binnen een gemeenschap zoals de dokter en de dominee) werd gekeken om te weten ´hoe het hoort´, tegenwoordig zijn het meer de celebrities, popmusici en filmsterren die deze rol vervullen en onze jeugd tot voorbeeld zijn. Daar waar vroeger een prestatie, een gedegen opleiding of een (adellijke) titel een voorwaarde vormde voor het mogen vervullen van een voorbeeldfunctie, tegenwoordig lijkt het wel alsof het genoeg is om regelmatig in de roddelbladen te staan. En echt blij wordt ik daar niet van. Het voorgeschotelde beeld is plat, eenzijdig en schetst een beeld waarbij het leven voornamelijk bestaat uit feesten met een hoop seks, drank en drugs. En de vraag is of we dàt nu het beeld willen laten zijn van wat succes is in de wereld. Daarmee geven we een signaal af waardoor het zomaar kan ontstaan dat onze kinderen overal maar echt op hebben en dat hun ouders er dus maar voor hebben te zorgen dat het er ook komt. De kinderen zelf hoeven er niets voor te doen lijkt het wel.
Zo zag ik laatst met stijgende verbazing een stukje op MTV over een ´sweet sixteen party´. De oppervlakkigheid en houding van de jonge dame in kwestie was zelfs ronduit stuitend te noemen. Alleen het allerduurste was nog enigszins acceptabel, en daarbij liet het dametje weten dat als er geen absolute wereldster op haar feestje zou komen optreden, ze haar vader voor de rest van haar verwoestte leventje zou blijven haten.
Maar van waar komt het gevoel dat kinderen recht hebben op alles? Het kromme is, dat een dergelijk gevoel overgebracht wordt door ouders die alleen maar het beste willen voor hun kind. Ze willen hun kind alles geven wat ze zelf niet hadden of kregen toen ze zelf jong waren, en liefst nog een beetje meer. De nieuwe generatie moet en zal een beter leven hebben dan zij in hun jeugd ooit gehad hebben, en maskeren hun eigen gemis met het kopen van zoveel mogelijk materiële zaken. Wat ze zich alleen vaak niet beseffen is dat ze hun kind daarmee een zéér slechte dienst bewijzen. Niets komt in deze wereld namelijk vanzelf, en kinderen kunnen zich dat niet vroeg genoeg realiseren. Voor die plasma TV moet er maandenlang gewerkt worden, en ook die nieuwe spelcomputer of die nieuwe outfit kost vaak meer dan ze zelf in een jaar bij elkaar kunnen verdienen. Het feit dat kinderen geen flauw benul hebben van de verhouding tussen de inspanning die geleverd moet worden om een spelcomputer te kunnen kopen en de fysieke aanschaf van het apparaat, kan de kinderen niet worden aangerekend. Het is de taak van de ouders om ze dat bij te brengen, want zij hebben de verantwoordelijkheid om hun kinderen voor te bereiden op een productief en gelukkig leven in de maatschappij. En dat slaagt alleen als ze goed zijn toegerust om zelfstandig kunnen te functioneren in die maatschappij. En in dat leerproces of en toe ´nee´ zeggen hoort daarbij. Dat een dergelijke actie een boze en verongelijkte puber oplevert weet ik, maar dat is tijdelijk. Van de lessen die u ze ermee leert hebben ze echter hun hele leven profijt.
18-06-08
Deze uitspraak van het hof berust dus voornamelijk op de voorbeeldfunctie die agenten hebben, of zouden moeten hebben, in de maatschappij. De mannen en vrouwen die er dagelijks op moeten toezien dat de wet wordt nageleefd, dienen dus zelf óók van onbesproken gedrag te zijn, en zich niet over te geven aan zaken die niet alleen immoreel, maar nu ook wettelijk niet door de beugel kunnen. Voor een land dat bekend staat om zijn corruptie en het feit dat mannen het niet zo nauw nemen met de exclusiviteit van het huwelijk is dat een nogal opmerkelijke uitspraak.
Voor de meesten zal ´het goede voorbeeld geven´ echter klinken als iets uit een ver en duister verleden, in plaats van een eigenschap die vandaag de dag nagestreefd zou dienen te worden, of eentje die je dus vaak zult tegenkomen. Toch is het een begrip dat aan een heuse comeback bezig is. Daar waar vroeger naar de notabelen (i.e. mensen met een voorname positie of aanzien binnen een gemeenschap zoals de dokter en de dominee) werd gekeken om te weten ´hoe het hoort´, tegenwoordig zijn het meer de celebrities, popmusici en filmsterren die deze rol vervullen en onze jeugd tot voorbeeld zijn. Daar waar vroeger een prestatie, een gedegen opleiding of een (adellijke) titel een voorwaarde vormde voor het mogen vervullen van een voorbeeldfunctie, tegenwoordig lijkt het wel alsof het genoeg is om regelmatig in de roddelbladen te staan. En echt blij wordt ik daar niet van. Het voorgeschotelde beeld is plat, eenzijdig en schetst een beeld waarbij het leven voornamelijk bestaat uit feesten met een hoop seks, drank en drugs. En de vraag is of we dàt nu het beeld willen laten zijn van wat succes is in de wereld. Daarmee geven we een signaal af waardoor het zomaar kan ontstaan dat onze kinderen overal maar echt op hebben en dat hun ouders er dus maar voor hebben te zorgen dat het er ook komt. De kinderen zelf hoeven er niets voor te doen lijkt het wel.
Zo zag ik laatst met stijgende verbazing een stukje op MTV over een ´sweet sixteen party´. De oppervlakkigheid en houding van de jonge dame in kwestie was zelfs ronduit stuitend te noemen. Alleen het allerduurste was nog enigszins acceptabel, en daarbij liet het dametje weten dat als er geen absolute wereldster op haar feestje zou komen optreden, ze haar vader voor de rest van haar verwoestte leventje zou blijven haten.
Maar van waar komt het gevoel dat kinderen recht hebben op alles? Het kromme is, dat een dergelijk gevoel overgebracht wordt door ouders die alleen maar het beste willen voor hun kind. Ze willen hun kind alles geven wat ze zelf niet hadden of kregen toen ze zelf jong waren, en liefst nog een beetje meer. De nieuwe generatie moet en zal een beter leven hebben dan zij in hun jeugd ooit gehad hebben, en maskeren hun eigen gemis met het kopen van zoveel mogelijk materiële zaken. Wat ze zich alleen vaak niet beseffen is dat ze hun kind daarmee een zéér slechte dienst bewijzen. Niets komt in deze wereld namelijk vanzelf, en kinderen kunnen zich dat niet vroeg genoeg realiseren. Voor die plasma TV moet er maandenlang gewerkt worden, en ook die nieuwe spelcomputer of die nieuwe outfit kost vaak meer dan ze zelf in een jaar bij elkaar kunnen verdienen. Het feit dat kinderen geen flauw benul hebben van de verhouding tussen de inspanning die geleverd moet worden om een spelcomputer te kunnen kopen en de fysieke aanschaf van het apparaat, kan de kinderen niet worden aangerekend. Het is de taak van de ouders om ze dat bij te brengen, want zij hebben de verantwoordelijkheid om hun kinderen voor te bereiden op een productief en gelukkig leven in de maatschappij. En dat slaagt alleen als ze goed zijn toegerust om zelfstandig kunnen te functioneren in die maatschappij. En in dat leerproces of en toe ´nee´ zeggen hoort daarbij. Dat een dergelijke actie een boze en verongelijkte puber oplevert weet ik, maar dat is tijdelijk. Van de lessen die u ze ermee leert hebben ze echter hun hele leven profijt.
18-06-08
Abonneren op:
Posts (Atom)