Zoals iedereen heb ik gisteren, zo gauw ik hoorde dat hij te zien was, het knip en plakwerk van Wilders bekeken, en ik was onder de indruk….van de muziek. Helaas werd de prachtige muziek van Peer Gynt welhaast verkracht, nu ze gebruikt is om een dergelijk samenraapsel van oude nieuwsbeelden en zéér eenzijdige propaganda te ondersteunen. Want véél meer dan dat kon ik in dit werkje niet ontdekken. Het was zelfs bar en bar slecht, zelfs voor een propagandafilm.
Toch blijf ik van mening dat Wilders hier een enorme kans heeft laten liggen. Als hij ooit de kans had, als onbeduidend polderlands politicus, om een boodschap van verdraagzaamheid, wederzijds respect en broederliefde uit te dragen, al is dat laatste in dit verband wellicht niet de meest gunstige woordkeus, dan was dat wel nu. Maar Wilders wilde persé provoceren en heeft dat nu gedaan door achter de computer te gaan zitten en op verschillende sites filmpjes, tekst en citaten te kopiëren en die achter elkaar te plakken. Muziekje eronder en klaar is kees! En zoals gewoonlijk maakt een product, als het er eenmaal is, de gespannen verwachtingen nergens waar. Hij laat een onevenwichtig beeld zien van de Islam, geeft nergens ruimte aan volgelingen van een gematigder of liberalere stroming en kiest zijn beelden puur op basis van stereotypen. En de geschiedenis van de vorige eeuw heeft in alle heftigheid laten zien wat dáár de gevolgen van kunnen zijn.
De eerste reacties die vanuit de wijde wereld tot ons komen zijn van zakelijke tot opgeluchte aard. Daar waar collega politici vooral wijzen op het gebrek aan oplossingen, berichten anderen op een zakelijke en korte toon over het uiteindelijke verschijnen van de film. Arabisten en islamieten zeggen dat de film keurig binnen de regeltjes van de Sharia blijft en melden verder dat het voornamelijk oude beelden betreft van personen en handelingen die ook in de islamitische wereld reeds vaak tot vervolging en veroordeling hebben geleid. Niets nieuws onder de zon dus, en als je Wilders bestudeert, kun je wellicht van de man ook niet heel veel meer verwachten. Eenzelfde film kun je tenslotte ook samenstellen over elke andere grote religieuze stroming. Elke religie heeft zo zijn donkere bladzijden in haar geschiedenis en ook de bijbel staat bol van teksten die, mits ze niet in overdrachtelijke zin worden gelezen, als niet bepaald vredelievend geïnterpreteerd kunnen worden.
Blijft de vraag hoe er in de rest van de wereld op dit stukje propaganda gereageerd gaat worden. Vandaag rond het middaguur begint het vrijdaggebed en ik ben benieuwd om te zien hoe de imams gaan reageren. Zij die een veelal ongeletterde groep volgelingen hebben, zullen grote moeite hebben om hun eerdere boodschap van haat en belediging af te zwakken nu er weinig tot niets is overgebleven om boos over te worden. Een paar fanatiekelingen zullen wel volharden in hun ophitsende retoriek, maar over het algemeen lijken er geen al te heftige reacties te verwachten. We kunnen dus eindelijk weer gewoon over tot de orde van de dag, en deze farce laten voor wat ze is, een farce.
28-03-08
vrijdag 28 maart 2008
woensdag 26 maart 2008
Werknemers moeten ziekteverzuim zelf betalen
MKB-Nederland stelt dat werkgevers in de toekomst niet meer willen opdraaien voor ziekteverzuim dat veroorzaakt wordt door activiteiten die buiten de invloedssfeer van de werkgever liggen, zoals sportblessures, plastische chirurgie zonder medische noodzaak en bijvoorbeeld de gevolgen van roekeloos rijgedrag. Het MKB zal de Tweede Kamer een lijst aanbieden in totaal negen oorzaken van ziekteverzuim die de werkgever niet meer wil betalen.
Op zich is er best wat te zeggen voor de redenering van de werkgevers, want het is onterecht dat werkgevers buiten hun schuld opdraaien voor kosten die niet binnen hun invloedssfeer zijn ontstaan maar waar ze wel voor moeten opdraaien. Toch heeft een dergelijk voorstel ook een duidelijk gevaarlijke kant. Het begint nu met een lijst van slechts negen oorzaken, maar het is slechts een hele kleine stap naar meer, en ongewenste, invloed en controle op het privé-leven van de werknemer. Dergelijke invloed brengt ons terug naar een situatie zoals we die kenden in de 18e en19e eeuw, waarbij werknemers vrijwel genadeloos overgeleverd waren aan de ´bazen´ en bij het minste of geringste op straat konden worden gezet en waar tegenspraak niet werd geduld. Niet een situatie die past in de hedendaagse maatschappij, en bepaald geen scenario waarnaar we terug moeten willen.
Ik kan er vrede mee hebben als een werkgever zou zeggen dat zijn werknemers zich voor bepaalde risico´s extra zouden moeten verzekeren als ze blijven hechten aan het uitoefenen van bepaalde activiteiten. Zeker als het activiteiten betreft waarvan bekend is dat ze ´blessure gevoelig´ zijn en daarom regelmatig tot uitval leiden, maar ik heb grote moeite met het feit dat een werkgever een oordeel kan en mag hebben of een bepaalde ingreep, cosmetisch of niet, een medische noodzaak heeft. Dat is namelijk niet iets dat tot de competentie van de werkgever behoort en waar de vraag ook helemaal niet thuis hoort. Het bepalen van het wel of niet hebben van een strikt medische noodzaak, is een zaak tussen patiënt, behandelend medicus en eventueel de verzekering die voor de kosten moet opdraaien., en bepaald niet van de werkgever. Ik heb er helemaal geen enkele behoefte aan om mijn werkgever te moeten uitleggen wat er precies met mij aan de hand is, louter en alleen omdat ik dat ´moet´. Meestal gaat het de werkgever namelijk geen ene bal aan, en bovendien kán dergelijke zéér privacy-gevoelige informatie door werkgevers op een ander moment tégen je worden gebruikt, en dat is al helemaal niet de bedoeling. Bovendien is het zo dat wat voor de ene patiënt medische noodzaak heeft, dat voor een andere patiënt niet zo hoeft te zijn. En ook al zou iemand een ingreep laten uitvoeren die voor de werkgever ´niet hoeft´ omdat deze geen levensbedreigende ziekte of aandoening oplost, is dat nog altijd een zaak van de betrokkene zelf. Het is zijn lijf en leven tenslotte. Daarnaast zijn er voldoende voorbeelden te geven van puur cosmetische ingrepen die een hele duidelijke en positieve invloed hebben op de levenshouding en het welbevinden van de werknemer, en dáár profiteert de werkgever dan ook van mee in een bijvoorbeeld hogere productiviteit en een dalend ziekteverzuim.
Ik ben dan ook heel benieuwd hoe dit plan in Den Haag zal worden ontvangen, en hoe e.a.a. in de praktijk zal worden uitgewerkt. Als dat namelijk niet zorgvuldig gebeurt en de politiek de werkgever toestaat op een stoel te gaan zitten waar hij absoluut niet thuis hoort, dan vrees ik voor zéér onverkwikkelijke situaties waarde werknemer en zijn privacy ernstig de dupe van kunnen worden. Werkgevers hebben absoluut het recht om bepaalde kosten af te wentelen op de veroorzakers ervan, zeker als het meermalen en ook nog eens opzettelijk of door onachtzaamheid of onoplettendheid gebeurt, maar er dienen wel héél duidelijke en harde grenzen te worden gesteld.
26-03-08
Op zich is er best wat te zeggen voor de redenering van de werkgevers, want het is onterecht dat werkgevers buiten hun schuld opdraaien voor kosten die niet binnen hun invloedssfeer zijn ontstaan maar waar ze wel voor moeten opdraaien. Toch heeft een dergelijk voorstel ook een duidelijk gevaarlijke kant. Het begint nu met een lijst van slechts negen oorzaken, maar het is slechts een hele kleine stap naar meer, en ongewenste, invloed en controle op het privé-leven van de werknemer. Dergelijke invloed brengt ons terug naar een situatie zoals we die kenden in de 18e en19e eeuw, waarbij werknemers vrijwel genadeloos overgeleverd waren aan de ´bazen´ en bij het minste of geringste op straat konden worden gezet en waar tegenspraak niet werd geduld. Niet een situatie die past in de hedendaagse maatschappij, en bepaald geen scenario waarnaar we terug moeten willen.
Ik kan er vrede mee hebben als een werkgever zou zeggen dat zijn werknemers zich voor bepaalde risico´s extra zouden moeten verzekeren als ze blijven hechten aan het uitoefenen van bepaalde activiteiten. Zeker als het activiteiten betreft waarvan bekend is dat ze ´blessure gevoelig´ zijn en daarom regelmatig tot uitval leiden, maar ik heb grote moeite met het feit dat een werkgever een oordeel kan en mag hebben of een bepaalde ingreep, cosmetisch of niet, een medische noodzaak heeft. Dat is namelijk niet iets dat tot de competentie van de werkgever behoort en waar de vraag ook helemaal niet thuis hoort. Het bepalen van het wel of niet hebben van een strikt medische noodzaak, is een zaak tussen patiënt, behandelend medicus en eventueel de verzekering die voor de kosten moet opdraaien., en bepaald niet van de werkgever. Ik heb er helemaal geen enkele behoefte aan om mijn werkgever te moeten uitleggen wat er precies met mij aan de hand is, louter en alleen omdat ik dat ´moet´. Meestal gaat het de werkgever namelijk geen ene bal aan, en bovendien kán dergelijke zéér privacy-gevoelige informatie door werkgevers op een ander moment tégen je worden gebruikt, en dat is al helemaal niet de bedoeling. Bovendien is het zo dat wat voor de ene patiënt medische noodzaak heeft, dat voor een andere patiënt niet zo hoeft te zijn. En ook al zou iemand een ingreep laten uitvoeren die voor de werkgever ´niet hoeft´ omdat deze geen levensbedreigende ziekte of aandoening oplost, is dat nog altijd een zaak van de betrokkene zelf. Het is zijn lijf en leven tenslotte. Daarnaast zijn er voldoende voorbeelden te geven van puur cosmetische ingrepen die een hele duidelijke en positieve invloed hebben op de levenshouding en het welbevinden van de werknemer, en dáár profiteert de werkgever dan ook van mee in een bijvoorbeeld hogere productiviteit en een dalend ziekteverzuim.
Ik ben dan ook heel benieuwd hoe dit plan in Den Haag zal worden ontvangen, en hoe e.a.a. in de praktijk zal worden uitgewerkt. Als dat namelijk niet zorgvuldig gebeurt en de politiek de werkgever toestaat op een stoel te gaan zitten waar hij absoluut niet thuis hoort, dan vrees ik voor zéér onverkwikkelijke situaties waarde werknemer en zijn privacy ernstig de dupe van kunnen worden. Werkgevers hebben absoluut het recht om bepaalde kosten af te wentelen op de veroorzakers ervan, zeker als het meermalen en ook nog eens opzettelijk of door onachtzaamheid of onoplettendheid gebeurt, maar er dienen wel héél duidelijke en harde grenzen te worden gesteld.
26-03-08
Abonneren op:
Posts (Atom)