‘Het Kremlin heeft 3200 witte vrouwtjesmuizen besteld van maximaal achttien gram per stuk. Kosten 475.776 roebel, ofwel € 12.866,-’ De woordvoerder van het Kremlin kon, desgevraagd, ook niet precies vertellen waarom het Kremlin deze bestelling had geplaatst en antwoordde: ‘Iedereen vraagt zich af waar ze voor nodig zijn, maar als ze zijn besteld zijn ze gewoon nodig.’
Ik kreeg het bericht van mijn liefste met de vraag: ‘Wat denk je hiervan?’. Op het eerste moment dacht ik er niet zo hel veel van, maar gaandeweg de dag begon mijn overactieve brein er mee aan de haal te gaan en er weldegelijk iets van te vinden. Ik heb een hoop theorieën bedacht en weer verworpen. Maar, zoals Sherlock Holmes al zei: ‘Als je alles hebt afgewogen is datgene wat overblijft, hoe onwaarschijnlijk ook, de waarheid..’ In dit geval is de waarheid echter dat ik het echt niet weet. Er zijn een paar mogelijkheden die ik kan bedenken, en hoogstwaarschijnlijk nog véél meer mogelijkheden die zelfs mijn brein niet kán bedenken. Zo’n mogelijkheid is dat Poetin zélf een soort muizencircus wil beginnen. Een groot aquariumachtig geheel waarin het Stalingrad van vòòr WOII minutieus is nagebouwd en waar hij naar hartelust de veldslagen kan naspelen. Een andere mogelijkheid is natuurlijk dat het Kremlin zich tegenwoordig heeft toegelegd op ruimtevaart op klein formaat. Kleine raketjes en kleine spaceshuttletjes waarin slechts ruimte is voor een beperkt aantal ‘passagiers’. Dat zou de gewichtseis in de bestelling kunnen verklaren. De meest voor de hand liggende verklaring is echter dat de Russische politiek en absolute slangenkuil is en slangen nu eenmaal gevoerd dienen te worden.
Toch zal het antwoord, als dat ooit komt, van een meer sinister soort blijken te zijn. Russische wetenschappers hebben dan een soort supermuis ontwikkeld die, geheel zelfstandig, gevaarlijke spionagemissies kunnen uitvoeren in vrijwel elk denkbaar gebied. Uitgerust met minicamera’s kruipen en sluipen ze waar ‘No Mouse Has Gone Before’ en helpen zo de Russen aan nieuwe technologie. Alles wordt tegenwoordig kleiner en dus ook de spionnen. Nadeel is dat grote spionnen hun mond kunnen houden, óók onder grote druk, muizen daarentegen piepen al bij het minste of geringste.
Maar als ik eerlijk ben, dicht ik deze vraag toch een lieflijker antwoord toe. Ik ga dan toch voor het muizencircus. Zo’n grote witte vlakte waar mamma-muis, pappa-muis en een aantal kindjes-muis, heldhaftige pogingen doen om Omsk te bereiken in hun Troïka. Maar, achtervolgd door een hongerige bende wolf-muizen, moeten ze hun kindertjes één voor één opofferen aan die hongerige meute. Als je daar een weekendje aan besteedt ben je zo door die 3200 muizen heen, á € 4,02 per stuk.
Helaas zal de werkelijke reden voor die bestelling wel nooit bekend worden, en moeten we het doen met speculatie en giswerk. En dat die speculatie soms best interessante nieuwe ideeën oplevert is dan maar mooi meegenomen!
17-03-08
Ik ben dit Blog begonnen om een podium te hebben voor mijn gedachten. Alle teksten, meningen en afbeeldingen op deze blog zijn dan ook van mij en van mij alleen. Het is dan ook niet toegestaan om tekst/delen van tekst/afbeeldingen etc van deze blog te gebruiken zonder mijn uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming. Als je wilt reageren op een bericht of iets anders wilt zeggen of mededelen dan lees of hoor ik dat graag!
maandag 17 maart 2008
zondag 16 maart 2008
Minzaam
Ik kreeg onlangs een boze brief van iemand met wie ik, een aantal dagen eerder, een gesprek had. Dat gesprek verliep niet heel vlot, getuige de volgende zinsnede: ´……heb ik je gewezen op het feit dat je een minzaam lachje cq. grijns op je gezicht hebt …….. Ik heb aangegeven hier niet van gediend te zijn….´
Nu ben ik, van nature, een persoon die met de meeste mensen goed overweg kan. Bovendien ben ik iemand die graag conflicten omzeilt en nooit, bewust althans, mensen zal schofferen of beledigen. Om er echter, in dit geval, absoluut zeker van te zijn dat ik precies begreep waarmee ik mijn gesprekspartner blijkbaar tegen het hoofd heb gestoten, heb ik het belangrijkste woord, namelijk ´minzaam´, maar eens opgezocht in het woordenboek, dan kan ik deze boze reactie wellicht beter plaatsen. Het woordenboek dat ik ter hand nam, een uitgave van Wolters-Noordhoff uit Groningen, maakt deel uit van een hele set woordenboeken die ik van mijn vader cadeau kreeg toen ik nog op de middelbare school zat. In zijn opinie is een set woordenboeken een absolute ´must have´ en een levenslange bron van ´lering ende vermaeck´. En daar moet ik hem, nu zo´n kwart eeuw later, zeker gelijk in geven. Ik grijp er nog heel regelmatig naar als ik twijfel aan een bepaalde spelling of, zoals nu, wil weten wat een woord precies aan betekenissen heeft.
Ik zoek dus ´Minzaam´, en op pagina 836 staat het, niet al te ver van ´minkukel´. ´Minzaam´ heeft twee betekenissen, te weten ´vriendelijk´ en ´welwillend tegenover iemand van een lagere rang´. Daar de persoon aan de andere kant van de tafel mijn hiërarchische meerdere is, kan ik hier alleen maar concluderen dat hier de eerste omschrijving bedoeld wordt, namelijk die van ´vriendelijk´. Als ik het goed begrijp, wordt me dus verweten dat ik in een gesprek vriendelijk naar mijn gesprekspartner heb gekeken. Daar is hij blijkbaar niet van gediend. Nu heb ik altijd geleerd dat een vriendelijke benadering het beste werkt en dat je, ook al ben je het wellicht onderling niet eens, vooral vriendelijk moet blijven en open moet staan voor de dialoog. Elkaar op de bek slaan kan tenslotte altijd nog, al is dat niet bepaald het soort banale actie dat bij mij erg dicht aan de oppervlakte ligt. Nee, ik blijf eerder vriendelijk en zal lange tijd trachten om, in alle redelijkheid, tot een overeenstemming te komen. Maar bij deze persoon valt dat, blijkens zijn boze brief, in verkeerde aarde. Vriendelijk kijken mag dus niet. Vraag is dan vervolgens: ´Wat dan wel?´ Deemoedig? Hovaardig? Stoïcijns? Op de een of andere manier denk ik echter dat geen enkele manier van benaderen in zijn ogen genade zal vinden, behalve dan wellicht ´capitulerend´, maar hoe je dan zou moeten kijken? Ik weet het écht niet.
16-03-08
Nu ben ik, van nature, een persoon die met de meeste mensen goed overweg kan. Bovendien ben ik iemand die graag conflicten omzeilt en nooit, bewust althans, mensen zal schofferen of beledigen. Om er echter, in dit geval, absoluut zeker van te zijn dat ik precies begreep waarmee ik mijn gesprekspartner blijkbaar tegen het hoofd heb gestoten, heb ik het belangrijkste woord, namelijk ´minzaam´, maar eens opgezocht in het woordenboek, dan kan ik deze boze reactie wellicht beter plaatsen. Het woordenboek dat ik ter hand nam, een uitgave van Wolters-Noordhoff uit Groningen, maakt deel uit van een hele set woordenboeken die ik van mijn vader cadeau kreeg toen ik nog op de middelbare school zat. In zijn opinie is een set woordenboeken een absolute ´must have´ en een levenslange bron van ´lering ende vermaeck´. En daar moet ik hem, nu zo´n kwart eeuw later, zeker gelijk in geven. Ik grijp er nog heel regelmatig naar als ik twijfel aan een bepaalde spelling of, zoals nu, wil weten wat een woord precies aan betekenissen heeft.
Ik zoek dus ´Minzaam´, en op pagina 836 staat het, niet al te ver van ´minkukel´. ´Minzaam´ heeft twee betekenissen, te weten ´vriendelijk´ en ´welwillend tegenover iemand van een lagere rang´. Daar de persoon aan de andere kant van de tafel mijn hiërarchische meerdere is, kan ik hier alleen maar concluderen dat hier de eerste omschrijving bedoeld wordt, namelijk die van ´vriendelijk´. Als ik het goed begrijp, wordt me dus verweten dat ik in een gesprek vriendelijk naar mijn gesprekspartner heb gekeken. Daar is hij blijkbaar niet van gediend. Nu heb ik altijd geleerd dat een vriendelijke benadering het beste werkt en dat je, ook al ben je het wellicht onderling niet eens, vooral vriendelijk moet blijven en open moet staan voor de dialoog. Elkaar op de bek slaan kan tenslotte altijd nog, al is dat niet bepaald het soort banale actie dat bij mij erg dicht aan de oppervlakte ligt. Nee, ik blijf eerder vriendelijk en zal lange tijd trachten om, in alle redelijkheid, tot een overeenstemming te komen. Maar bij deze persoon valt dat, blijkens zijn boze brief, in verkeerde aarde. Vriendelijk kijken mag dus niet. Vraag is dan vervolgens: ´Wat dan wel?´ Deemoedig? Hovaardig? Stoïcijns? Op de een of andere manier denk ik echter dat geen enkele manier van benaderen in zijn ogen genade zal vinden, behalve dan wellicht ´capitulerend´, maar hoe je dan zou moeten kijken? Ik weet het écht niet.
16-03-08
Abonneren op:
Posts (Atom)