Het burgemeestersreferendum nadert met rasse schreden. Nog twee nachtjes slapen voor het ´Debacle van Utrecht´ ook hier wordt herhaald en de gekozen burgemeester voorgoed weer van het politieke toneel verdwijnt. Ik zal er geen traan om laten.
Ondertussen gaan de beide heren gewoon door met campagne voeren. Dit keer waren beiden te gast bij de maandelijkse talkshow SPAM op Citytv.nl. Een prima kans om beide heren beter te leren kennen dus. Maar wie kan het een bal schelen dat Leen Verbeek nog nooit naar ´Boer zoekt vrouw´heeft gekeken en Rob van Gijzel wel één keer? Leen zou zelfs wel willen meedoen, hij is tenslotte vrijgezel. Dat Rob vegetariër is en graag Italiaans kookt, terwijl Leen graag Hollandse pot kookt en daar graag wél een stukje vlees bij heeft? Ik niet. Voor mij is dat véél te veel informatie. Ik ben daar net zo weinig in geïnteresseerd als in het feit dat beide heren nog nooit geblowd hebben. Ik denk dan alleen maar: ´Sukkels…´.
Het enige grappige van de hele uitzending was de casus waarbij Verbeek de gelegenheid kreeg om het volk toe te spreken vanwege een ´aanstaande terreurdaad´. Iets waar hij, als ervaren burgemeester, niet echt veel moeite mee had. Van Gijzel kreeg zijn kans door te reageren op stellingen en daarbij te laten zien dat hij zich vooral wil hard maken voor de onderkant van de samenleving. Allemaal machtig interessant, maar ik zat me toch steeds af te vragen waarom ik dit, als kiezer allemaal diende te weten. Tot dat ene moment. Dat ene moment dat alles verklaarde en tevens meteen een onderbouwing gaf van de openingskop van het ED deze morgen. Die kop luidde: Politiek neigt naar Verbeek´. Op zich niet zo heel bijzonder, maar voor de goede luisteraar lag het antwoord in het programma verborgen. Daar waar van Gijzel graag tuiniert, daar vindt Verbeek zich een echte verhalenverteller. En toen ik hem dát hoorde zeggen was er licht, een helder licht dat het hele politieke gekonkel rond het referendum feilloos blootlegde. Verbeek wordt straks onze eerste burger. Hij kan namelijk als de beste ons de komende jaren verhaaltjes vertellen.
21-01-08
maandag 21 januari 2008
zaterdag 19 januari 2008
Egonaut
Soms, héél soms, heb je van die dagen dat alle puzzelstukjes opeens op z´n plaats vallen. Zo´n dag dat je het hele leven in een haarscherp perspectief kunt zien. Vandaag is zo´n dag. Hij begon véél te vroeg, zo rond half zes, toen ik wakker werd en de dagelijkse eerste gang naar het toilet moest maken. Op de mat lag het ED. Die kunnen ze tenminste wel op tijd bezorgen.
Met een dampende bak koffie en een peuk vlijde ik me op de bank om de krant te lezen. Eerst koppensnellen op de voorpagina en dan snel naar de column van Jos. Reacties op de brief, of eigenlijk geen reacties maar bijval. Frits Spits is 60. Dierbare herinneringen aan jaren van intense radiowarmte. Ik had nog wel geen auto maar sloeg de Avondspits nooit over. Nu denk ik daar anders over, maar Tijd voor Twee heb ik altijd.
Dan, in Spectrum gebeurt het. Geen donderklap, maar wel omlijsting van regen tegen de ruit. Een zwart kader, en dat ene woord. Dat ene woord dat helderheid brengt, klaarheid waar eerst geen klaarheid was. Verzonnen door Van der Graft, je kunt het slechter treffen. Ik heb iets met die zwarte kaders. Al vaker zetten ze me aan tot denken. Al vaker brachten ze troost, een vage grimlach. Er is behoefte aan… jazeker. Ik lees het gedichtje.
ER IS BEHOEFTE AAN
inlichtingenbureaus
waar men alles kan vragen
wat weegt een roos per uur
waar koopt men oude dagen
wat is de kortste weg
naar het verbindingswezen
en wat staat er te lezen
tussen de regels van de maan
er is behoefte aan
Van der Graft (geb. 1920)
Maar dan verder. Regels over de man. Te kritisch op zichzelf. Dichten is ademen. Ademen is dichten. Ik begrijp dat. Voor mij is het denken. Voor mij is denken ademen en ademen denken. Hij noemt zichzelf egonaut, op reis in zichzelf en dichtjaren lang onderweg. Herkenning, klaarheid. Tot slot een advies voor aankomende poëten: ´Lees weinig, wees eigenwijs´. Ik weet het zeker, van der Graft snapt het. Ik slechts een klein beetje beter. Ik kan terug naar bed.
19-01-08
Met een dampende bak koffie en een peuk vlijde ik me op de bank om de krant te lezen. Eerst koppensnellen op de voorpagina en dan snel naar de column van Jos. Reacties op de brief, of eigenlijk geen reacties maar bijval. Frits Spits is 60. Dierbare herinneringen aan jaren van intense radiowarmte. Ik had nog wel geen auto maar sloeg de Avondspits nooit over. Nu denk ik daar anders over, maar Tijd voor Twee heb ik altijd.
Dan, in Spectrum gebeurt het. Geen donderklap, maar wel omlijsting van regen tegen de ruit. Een zwart kader, en dat ene woord. Dat ene woord dat helderheid brengt, klaarheid waar eerst geen klaarheid was. Verzonnen door Van der Graft, je kunt het slechter treffen. Ik heb iets met die zwarte kaders. Al vaker zetten ze me aan tot denken. Al vaker brachten ze troost, een vage grimlach. Er is behoefte aan… jazeker. Ik lees het gedichtje.
ER IS BEHOEFTE AAN
inlichtingenbureaus
waar men alles kan vragen
wat weegt een roos per uur
waar koopt men oude dagen
wat is de kortste weg
naar het verbindingswezen
en wat staat er te lezen
tussen de regels van de maan
er is behoefte aan
Van der Graft (geb. 1920)
Maar dan verder. Regels over de man. Te kritisch op zichzelf. Dichten is ademen. Ademen is dichten. Ik begrijp dat. Voor mij is het denken. Voor mij is denken ademen en ademen denken. Hij noemt zichzelf egonaut, op reis in zichzelf en dichtjaren lang onderweg. Herkenning, klaarheid. Tot slot een advies voor aankomende poëten: ´Lees weinig, wees eigenwijs´. Ik weet het zeker, van der Graft snapt het. Ik slechts een klein beetje beter. Ik kan terug naar bed.
19-01-08
Abonneren op:
Posts (Atom)