Woutertje heeft helaas weer van zich laten horen. Vanonder zijn paddestoel raaskalt hij over van alles waar hij verstand van zegt te hebben. Zo heeft hij nu aangegeven dat hij een warm voorstander zou zijn van een akkoord tussen werkgevers en werknemers over loonmatiging. Loonmatiging! ´Want,´ zo kletst hij, ´door de lonen fors te verhogen kan de economie op hol slaan!´
Toen ik het las moest ik even héél diep zuchten, mezelf even dringend tot kalmte manen. Gelukkig is mijn hart wel wat gewend en is ook mijn bloeddruk inmiddels weer onder controle, maar door zulke berichten zou je zomaar weer in het ziekenhuis belanden. Loonmatiging moet er dus komen, alweer. Ik weet natuurlijk niet waar Woutertje deze wijsheid vandaan heeft, maar in mijn portemonnee vàlt er bedroevend weinig meer te matigen. Die is, na een jaar of zes van stelselmatige bevriezing en loonmatiging, gekoppeld aan een ongebreidelde graaizucht, van zowel de lokale als de landelijke overheid, gewoon leeg. Zodra ik een loonstijging van een paar schamele procentjes in het vooruitzicht heb, komt Woutertje met weer nieuwe belastingen of accijnzen en ga ik er dus niet op vooruit maar eerder verder op achteruit. En alles voor het milieu en voor de gezinnen met kindertjes. Zou Woutertje ooit hebben laten uitrekenen welke schadelijke effecten opgroeiende kinderen hebben op het milieu? Ik denk het niet namelijk, want anders was er al lang een forse belasting op het überhaupt hebben van kinderen geheven. Een soort ´min één kind politiek´ dus. Maar nee, met de CU, het CDA en de PvdA in de regering is zulk een belasting nooit haalbaar. Bovendien wordt je van zo´n voorstel niet echt populair bij het vruchtbare deel van je electoraat, en zeker niet als het gezin de hoeksteen van de samenleving moet heten. Maar goed, als tweeverdieners zonder kids, zitten er voor ons geen voordeeltjes aan ter komen. Mijn lasten stijgen alleen maar en er komt niets voor terug. Géén gratis krant betaald uit de opbrengst van de belasting op elke vergeefs verschoten spermatozoïde, géén korting op de wekelijkse boodschappen omdat wij nou toevallig niet meedoen aan de vervuiling zijn door luiers en ook al géén gratis museumbezoek omdat we ons best doen ons aandeel aan de gemeenschappelijke afvalberg zo beperkt mogelijk te houden. Niets van dat alles. Slechts elke keer nieuwe verhogingen van brandstofprijzen, energieprijzen en eerste levensbehoeften. En ja, bij ons vallen daar drank en sigaretten òòk onder. Was je al geen alcoholist, dan wordt je het door deze regering alsnog. En daar profiteren ze dan weer extra van, want ook de accijns op sigaretten en drank worden verhoogd om allerlei onzinnige zaken van te betalen. Iets met gratis schoolboeken en gokkers geloof ik.
Zou Woutertje ooit nog eens wakker worden, over zijn sociale en democratische hart strijken, en bedenken dat er in ons land een grote groep is die vooral betaald en dus òòk wel eens een voordeeltje mag hebben? Ik denk het niet helaas. Als Woutertje al lekker slaapt, en ik betwijfel het, dan droomt hij vast over nieuwe mogelijkheden om belasting te heffen. En, doorgaans behulpzaam als ik ben, zou ik hem bijna een aantal voorstellen aan de hand doen. Maar ik doe het niet. Ik lik mijn diepe wonden en steek maar weer een sigaret op. Jammer dat het voor bier nog iets te vroeg is, want ik begin steeds meer dorst te krijgen.
Woutertje, je zou er BIJNA een kind van krijgen. Maar gelukkig kun je die kinderen wél aborteren. Zelfs voor de conceptie!
14-01-08
maandag 14 januari 2008
donderdag 10 januari 2008
Shocking...
Twee schokkende gebeurtenissen in de krant vandaag die me maar niet loslaten. In het eerste geval betreft het een Poolse man die, bij bezoek aan een bordeel, de schrik van zijn leven krijgt als hij daar zijn echtgenote als een van de werkneemsters aantreft. Nu kun je je natuurlijk afvragen wat die man in een bordeel te zoeken had als hij braaf getrouwd was, maar die discussie ga ik maar niet aan vandaag. Feit blijft dat de man in de veronderstelling leefde dat zijn vrouw iets bijverdiende in een winkel in een dichtbijgelegen stad. Dat had ze hem in ieder geval verteld. Ze verkocht dus wel iets, maar in dit geval louter zichzelf, en hij had dus òòk het e.e.a. uit te leggen. Een Het berichtje eindigt met de mededeling dat het stel, ze waren reeds veertien jaar getrouwd, nu gaat scheiden. Het vermeldt helaas weer niet of het, in dat bordeel, nog tot ´de daad´ is gekomen tussen die twee.
Een tweede, veel droeviger bericht, gonst al een paar dagen rond. Het immens populaire verkoopkanaal Tell Sell staat namelijk op het punt om failliet te gaan! De medewerkers hebben over de maand december al geen salaris meer ontvangen en ook de vooruitzichten voor de klanten die nog bestellingen hebben lopen is somber. Medewerkers hebben een spreekverbod opgelegd gekregen en de deur zit, zo goed als, op slot.
Ik zal ze echt missen als ze straks van de tv verdwijnen. Op welk moment van de dag je de tv ook aanzette, de vrienden van Tell Sell waren er altijd, en altijd zorgden ze voor de nodige hilariteit. Waar anders vind je tenslotte nog verder al die spullen waarvan je nooit wist dat onmisbaar waren in elk huis? Spullen die zo verrassend goed en ´SIGNIFICANT VERBETERD´ zijn dat niet eens wist dat je leven zònder die spullen geen zin meer heeft? Met klinkende namen als Bedazzler, Lateral Thigh Stepper, Magnassager en het Yubisaki Pillow heb je toch producten in handen die een ieders leven tot een feest zullen maken? Ik word er in ieder geval altijd erg hebberig van, en ik snap nog steeds niet hoe ik kan leven zonder al dat moois. Maar daar mijn liefste steeds en steevast ´Neen!´ blijft roepen als ik haar stralend en smachtend van de allernieuwste, en niet te weerstane, aanbieding vertel, leef ik nog steeds zonder. Ik weet het, het is diep triest, maar het is niet anders.
Ik moet trouwens altijd erg lachen om de reclames voor die sieraden. Die zijn allemaal even mooi, ´exclusief´ en vreselijk ´BLING`. Toch heeft die exclusiviteit absoluut niet te lijden onder de enorme aantallen die ervan verkocht worden. Hoe dat kan, de combinatie tussen exclusiviteit en grote verkoop aantallen, is waarschijnlijk het best bewaarde marketing geheim dat jammerlijk tegelijk met Tell Sell verloren zal gaan. Maar wleke salespitch er ook op ons wordt losgelaten, we trappen er massaal elke keer weer in. Want aan de Nederlandse consument lag het niet. Die kocht zich rot, schrok zich vervolgens rot bij levering en probeerde, en masse, zijn aanschaf via Marktplaats.nl vervolgens weer kwijt te raken. Een verkeerd afgelopen poging om de Duitse markt stormenderhand te veroveren bracht het bedrijf aan de rand van de afgrond. Inmiddels worden er op hoog niveau pogingen gedaan om het bedrijf voor een duik in de afgrond te behoeden en eventueel een doorstart te maken. Want de heersende mening is dat een uniek bedrijf als Tell Sell gewoon niet mág verdwijnen. Als Nederlandse tv kijker zijn we tenslotte ook al de populaire belspelletjes kwijt geraakt. Een dergelijk tweede verlies komen we nimmer meer te boven. Niet? Nee, alhoewel er meer ´sterren´ aan het firmament stralen die de belediging van het Nationaal IQ tot dagelijkse bezigheid hebben gekozen. Ze zijn toevallig allemaal werkzaam bij of voor RTL, en nee, ik noem geen namen Albert. Zelfs niet tegen Geer en Goor!
Mocht er echter een initiatief komen om Tell Sell van de dreigende ondergang te redden, dan ben ik erbij! Tenminste, als ik mijn creditcard kan losweken uit de strenge handen van mijn liefste!
10-01-08
Een tweede, veel droeviger bericht, gonst al een paar dagen rond. Het immens populaire verkoopkanaal Tell Sell staat namelijk op het punt om failliet te gaan! De medewerkers hebben over de maand december al geen salaris meer ontvangen en ook de vooruitzichten voor de klanten die nog bestellingen hebben lopen is somber. Medewerkers hebben een spreekverbod opgelegd gekregen en de deur zit, zo goed als, op slot.
Ik zal ze echt missen als ze straks van de tv verdwijnen. Op welk moment van de dag je de tv ook aanzette, de vrienden van Tell Sell waren er altijd, en altijd zorgden ze voor de nodige hilariteit. Waar anders vind je tenslotte nog verder al die spullen waarvan je nooit wist dat onmisbaar waren in elk huis? Spullen die zo verrassend goed en ´SIGNIFICANT VERBETERD´ zijn dat niet eens wist dat je leven zònder die spullen geen zin meer heeft? Met klinkende namen als Bedazzler, Lateral Thigh Stepper, Magnassager en het Yubisaki Pillow heb je toch producten in handen die een ieders leven tot een feest zullen maken? Ik word er in ieder geval altijd erg hebberig van, en ik snap nog steeds niet hoe ik kan leven zonder al dat moois. Maar daar mijn liefste steeds en steevast ´Neen!´ blijft roepen als ik haar stralend en smachtend van de allernieuwste, en niet te weerstane, aanbieding vertel, leef ik nog steeds zonder. Ik weet het, het is diep triest, maar het is niet anders.
Ik moet trouwens altijd erg lachen om de reclames voor die sieraden. Die zijn allemaal even mooi, ´exclusief´ en vreselijk ´BLING`. Toch heeft die exclusiviteit absoluut niet te lijden onder de enorme aantallen die ervan verkocht worden. Hoe dat kan, de combinatie tussen exclusiviteit en grote verkoop aantallen, is waarschijnlijk het best bewaarde marketing geheim dat jammerlijk tegelijk met Tell Sell verloren zal gaan. Maar wleke salespitch er ook op ons wordt losgelaten, we trappen er massaal elke keer weer in. Want aan de Nederlandse consument lag het niet. Die kocht zich rot, schrok zich vervolgens rot bij levering en probeerde, en masse, zijn aanschaf via Marktplaats.nl vervolgens weer kwijt te raken. Een verkeerd afgelopen poging om de Duitse markt stormenderhand te veroveren bracht het bedrijf aan de rand van de afgrond. Inmiddels worden er op hoog niveau pogingen gedaan om het bedrijf voor een duik in de afgrond te behoeden en eventueel een doorstart te maken. Want de heersende mening is dat een uniek bedrijf als Tell Sell gewoon niet mág verdwijnen. Als Nederlandse tv kijker zijn we tenslotte ook al de populaire belspelletjes kwijt geraakt. Een dergelijk tweede verlies komen we nimmer meer te boven. Niet? Nee, alhoewel er meer ´sterren´ aan het firmament stralen die de belediging van het Nationaal IQ tot dagelijkse bezigheid hebben gekozen. Ze zijn toevallig allemaal werkzaam bij of voor RTL, en nee, ik noem geen namen Albert. Zelfs niet tegen Geer en Goor!
Mocht er echter een initiatief komen om Tell Sell van de dreigende ondergang te redden, dan ben ik erbij! Tenminste, als ik mijn creditcard kan losweken uit de strenge handen van mijn liefste!
10-01-08
Abonneren op:
Posts (Atom)