De loting voor het komende EK in Oostenrijk en Zwitserland is nog maar koud achter de rug of het drama-circus begint alweer. ´We zitten in de Poule des Doods!´ is de, nu al reeds, veel te veel gehoorde kreet uit de keeltjes van de paar miljoen bondscoaches en zelfbenoemde voetbalprofessoren die ons land nu eenmaal rijk is. We zitten namelijk in Poule C met tegenstanders als Italië, Frankrijk en Roemenië. Ok, dat is dan zo. Maar maakt het echt wat uit? Als we ingedeeld waren bij een stelletje ´voetbaldwergen´ als Andorra of Liechtenstein was het weer iets anders geweest waarover gemopperd kon worden. Dan was het vast een ´eitje´… tot onze spelers op het veld staan dan… De volkskrant schrijft dat, met name, de eerste twee tegenstanders ´reden geven tot somberte´. Ik kan niet anders dan hard lachen als ik zoiets lees. Als we als team niet in staat blijken te zijn om van beide landen te winnen dan hebben we op een toernooi als het EK simpelweg niks te zoeken. En ja, met zo´n stelling trap ik menig voetballiefhebber ongenadig op z´n ziel, maar zo voel ik het nu eenmaal. Bij mij geen oranjekoorts dus, geen huis vol oranjeprullaria straks en óók geen thuistap. Als ik al wedstrijden ga kijken, met de nadruk op als, dan is het omdat het zo uitkomt. Ik heb de laatste jaren al meer dan eens mijn neus gestoten en, vooral achteraf véél leukere, dingen afgezegd om een wedstrijd te kunnen zien. En telkens was, zo halverwege de eerste helft al duidelijk dat het wéér niks zou worden. De laatste kwalificatiewedstrijden heb ik dan ook louter in de krant gevolgd, de ochtend erna. En ik heb absoluut niet het idee dat ik iets gemist heb door NIET te kijken.
Maar laten we nou eens uitgaan van een droomscenario. Het Nederlands Elftal krijgt zomaar opeens de geest. Geloof ik niet, maar het kán. En in die bloedvorm spelen ze op 9, 13 en 17 juni opeens de sterren van de hemel. Geweldig toch? Iedereen blij en alleen maar vrolijke gezichten onderweg. Als het weer dan ook nog een beetje mee wil zitten en we kunnen lekker buiten zitten en bbq-en dan is de zomer al geslaagd nog voor die goed en wel is begonnen! Oranje houdt dan bovendien zijn vorm en drang vast en stoot, zonder al te veel problemen en met oogstrelend voetbal, door tot de eindstrijd. Met een beetje geluk treffen we daar onze Oosterburen en die pot winnen we ook. Alle frustratie van de laatste eeuw in één keer weggepoetst en van de weeromstuit valt ook nog het kabinet. Kortom, een geweldige, magnifieke zomer!
Als we echter realistisch zijn verloopt het ietsje anders. Dan is Nederland na de 17e juni uitgespeeld en weer op weg terug naar huis. Marco van Basten verdwijnt stilletjes van het toneel en Hiddink wordt, voor héél véél geld, vervolgens uit Rusland gehaald om de blamage uit te wissen. Nog voor de klok twaalf slaat op 17 juni is alle oranjeversiering uit het straatbeeld verdwenen en vanaf 18 juni spreek niemand meer over het EK. Zeker niet als Duitsland het toernooi dan toch maar weer op z´n naam schrijft.
Welk scenario realistischer is? De tijd zal het uitwijzen en de ´waarheid´ zal wel weer ergens in het midden komen te liggen. Nederland met de noppen over de sloot door de poulewedstrijden heen om dan te sneuvelen in de achtste- of de kwartfinales. Ik hoop voor alle voetbalfanaten dat het goed gaat komen deze zomer. Echt waar. Ik gun iedereen een groot feest op elke speeldag en de economie zo´n geweldige oppepper (42 miljoen per wedstrijd!) dat Woutertje alle zeilen zelfs bij moet gaan zetten om een bestemming te bedenken voor alle meevallers. Maar ik vrees ondertussen met Grote Vreze. Dat die Poule des Doods inderdaad het einde betekent, van mij dan. Uit louter schaamte..
03-12-07
maandag 3 december 2007
zondag 2 december 2007
Nationalistische Gevoelens
Een zéér opmerkelijk berichtje in de krant gisteren. Een aanrijding tussen twee personenauto´s in het Noord-Ierse Newport ontaardde in een scheldpartij en vervolgens in een rechtszaak. De voormalige vrachtwagenchauffeur Michael forythe (55) schold namelijk de andere betrokkene bij de aanrijding, de uit Wales afkomstige Lorna Steele, uit voor ´English bitch´ en dit was voor Lorna aanleiding om Michael voor het gerecht te dagen. Lorna was er namelijk allesbehalve van gediend om voor ´English´ uitgemaakt te worden terwijl haar roots juist in Wales liggen. En van de Welshmen is nu eenmaal bekend dat ze zéér trots zijn op hun eigen identiteit en hun eigen taal en er heel ver in gaan om die te behouden. Toch zou ik eerder verwacht hebben dat Michael zich voor de rechter zou hebben moeten verantwoorden vanwege de benaming ´bitch´. Het is maar wat je belangrijk(er) vind dus..
Toch blijven die nationalistische gevoelens me fascineren. Ikzelf ben er namelijk geenszins mee behept, ik kan mijn thuis vrijwel overal op de wereld maken, maar om me heen zie en hoor ik dagelijks uitingen van trots op de plek van geboorte en afkomst. Mijn allerliefste is trots op het feit dat haar wieg in de Zeeuwse klei stond en als we weer eens die richting opgaan zie ik haar, zodra we op de A58 de provinciegrens passeren, duidelijk opleven. Ze is dan weer heel even ´thuis´, met alle warme gevoelens die daarbij horen. Hier in Eindhoven zie en hoor ik het ook vaak, zeker in de periode rond carnaval. ´Lampegat Rules´ is het dan, zij het dat de verengelsing nog niet zover is doorgedrongen dat het het absurde ´kei gaaf!´ volledig heeft vervangen. Op zich kan ik wel wat met gevoelens over de plek waar je geboren bent. Het voelt er vaak vertrouwd en geeft een gevoel van ´thuis´. Vaak hoort daar ook nog een aparte taal of een apart dialect bij met zijn eigen gebruiken en zegswijzen. Ook prima, maar ik bekijk het toch vanuit een wat groter perspectief. Als ik al iets ben, en daar lopen de meningen ook wel eens over uiteen, dan ben ik in allereerste instantie ´mens´. Een mens ´van vleesch en bloed´ die tracht het mens-zijn te doorgronden en naar beste vermogen uit te bouwen en te ontwikkelen. Ik hoef niet zozeer persé carrière te maken, een zo volledig mogelijk mens zijn vind ik veel belangrijker, wat dat dan ook moge inhouden. En dat streven leidt niet bepaald over de kortste wegen naar het doel, eerder ´the lóóóóóóng way home´ eigenlijk. Maar zou ik beledigd zijn als men mij betichtte van Rotterdamse of Amsterdamse afkomst, terwijl mijn wieg toch echt in die ´mooie stad achter de duinen´ stond? Ik kan me dat echt niet voorstellen. Bovendien heb ik ook nog eens de onhebbelijke gewoonte om, mits ik er voldoende aan wordt blootgesteld, lokale accenten en zegswijzen over te nemen. Een gewoonte waarvan ik me maar al te bewust ben, want het is absoluut nooit en te nimmer de bedoeling om iemand daarmee te kwetsen. Zo heeft de moeder van een goede vriend van mij een allercharmantst Frans accent. In haar gezelschap moet ik echt oppassen om niet ook, met eenzelfde accent, dingen te gaan roepen die ik doorgaans nooit zou zeggen. Maar zodra ik weer een uitdrukking hoor als ´Bij de rode feu rechtsaf..´ moet ik juist stevig op de rem.
Ik heb in mijn leven op veel verschillende plaatsen gewond en heb van al die plekken wel iets opgepikt wat, af en toe, spontaan kan opborrelen in mijn spraakgebruik. Liefst dan nog in het plaatselijke accent. Regelmatig wordt mij dan ook gevraagd waar ik vandaan kom, omdat de mengelmoes die ik spreek blijkbaar niet aan één geografische locatie is toe te wijzen. Het is een unieke mengelmoes geworden die duidelijk blijk geeft van mijn omzwervingen en de mensen die daarin een rol speelden. En daar ben ik nou trots op. Ik ben geen Hagenees, geen Brabo of import-Amsterdammer. Ik ben mezelf, slechts gelardeerd met kruiden uit voornoemde, en nog ontelbare andere streken. Toch hoor ik, als ik naar mijn eigen gezeik luister, juist het Haagse accent boven alles uit. Iets wat mijn vader altijd tot wanhoop kon drijven. Hij kon altijd, vooral tijdens mijn laatste jaren op de middelbare school, precies aan mijn (plat-Haagse) uitspraak horen wie er bij mij in de kamer was. Toch bleef hij steeds ijveren om mij het ABN aan te leren, iets wat maar zéér ten dele gelukt is, net als vele andere pogingen om mij op te voeden. Maar hij heeft de hoop in ieder geval nooit opgegeven.
Dus, als u mij morgen zou vragen wie ik nu eigenlijk ben, zou mijn antwoord kort zijn: ´mezelf!´. Wat dat dan ook precies inhoudt…
02-12-07
Toch blijven die nationalistische gevoelens me fascineren. Ikzelf ben er namelijk geenszins mee behept, ik kan mijn thuis vrijwel overal op de wereld maken, maar om me heen zie en hoor ik dagelijks uitingen van trots op de plek van geboorte en afkomst. Mijn allerliefste is trots op het feit dat haar wieg in de Zeeuwse klei stond en als we weer eens die richting opgaan zie ik haar, zodra we op de A58 de provinciegrens passeren, duidelijk opleven. Ze is dan weer heel even ´thuis´, met alle warme gevoelens die daarbij horen. Hier in Eindhoven zie en hoor ik het ook vaak, zeker in de periode rond carnaval. ´Lampegat Rules´ is het dan, zij het dat de verengelsing nog niet zover is doorgedrongen dat het het absurde ´kei gaaf!´ volledig heeft vervangen. Op zich kan ik wel wat met gevoelens over de plek waar je geboren bent. Het voelt er vaak vertrouwd en geeft een gevoel van ´thuis´. Vaak hoort daar ook nog een aparte taal of een apart dialect bij met zijn eigen gebruiken en zegswijzen. Ook prima, maar ik bekijk het toch vanuit een wat groter perspectief. Als ik al iets ben, en daar lopen de meningen ook wel eens over uiteen, dan ben ik in allereerste instantie ´mens´. Een mens ´van vleesch en bloed´ die tracht het mens-zijn te doorgronden en naar beste vermogen uit te bouwen en te ontwikkelen. Ik hoef niet zozeer persé carrière te maken, een zo volledig mogelijk mens zijn vind ik veel belangrijker, wat dat dan ook moge inhouden. En dat streven leidt niet bepaald over de kortste wegen naar het doel, eerder ´the lóóóóóóng way home´ eigenlijk. Maar zou ik beledigd zijn als men mij betichtte van Rotterdamse of Amsterdamse afkomst, terwijl mijn wieg toch echt in die ´mooie stad achter de duinen´ stond? Ik kan me dat echt niet voorstellen. Bovendien heb ik ook nog eens de onhebbelijke gewoonte om, mits ik er voldoende aan wordt blootgesteld, lokale accenten en zegswijzen over te nemen. Een gewoonte waarvan ik me maar al te bewust ben, want het is absoluut nooit en te nimmer de bedoeling om iemand daarmee te kwetsen. Zo heeft de moeder van een goede vriend van mij een allercharmantst Frans accent. In haar gezelschap moet ik echt oppassen om niet ook, met eenzelfde accent, dingen te gaan roepen die ik doorgaans nooit zou zeggen. Maar zodra ik weer een uitdrukking hoor als ´Bij de rode feu rechtsaf..´ moet ik juist stevig op de rem.
Ik heb in mijn leven op veel verschillende plaatsen gewond en heb van al die plekken wel iets opgepikt wat, af en toe, spontaan kan opborrelen in mijn spraakgebruik. Liefst dan nog in het plaatselijke accent. Regelmatig wordt mij dan ook gevraagd waar ik vandaan kom, omdat de mengelmoes die ik spreek blijkbaar niet aan één geografische locatie is toe te wijzen. Het is een unieke mengelmoes geworden die duidelijk blijk geeft van mijn omzwervingen en de mensen die daarin een rol speelden. En daar ben ik nou trots op. Ik ben geen Hagenees, geen Brabo of import-Amsterdammer. Ik ben mezelf, slechts gelardeerd met kruiden uit voornoemde, en nog ontelbare andere streken. Toch hoor ik, als ik naar mijn eigen gezeik luister, juist het Haagse accent boven alles uit. Iets wat mijn vader altijd tot wanhoop kon drijven. Hij kon altijd, vooral tijdens mijn laatste jaren op de middelbare school, precies aan mijn (plat-Haagse) uitspraak horen wie er bij mij in de kamer was. Toch bleef hij steeds ijveren om mij het ABN aan te leren, iets wat maar zéér ten dele gelukt is, net als vele andere pogingen om mij op te voeden. Maar hij heeft de hoop in ieder geval nooit opgegeven.
Dus, als u mij morgen zou vragen wie ik nu eigenlijk ben, zou mijn antwoord kort zijn: ´mezelf!´. Wat dat dan ook precies inhoudt…
02-12-07
Abonneren op:
Posts (Atom)