De hele wereld is obsessief bezig met het uiterlijk. Als je er niet uitziet als de mensen die je op tv en in de bladen ziet, dan is er iets goed mis. Moeder natuur dient dan een handje geholpen te worden en, met behulp van bijvoorbeeld plastische chirurgie en het bezit van een ruim budget, kan dat gelukkig. Een enkeling komt echter, door opgeven van familie of vrienden, terecht in een van de vele make-over programma´s op tv. Deze programma´s worden, hoe vreemd, vaak gesponsord door cosmeticafabrikanten en dienen er dus voor te zorgen dat al diegenen die niet over een ruim genoeg budget beschikken voor chirurgische ingrepen naar de winkel snellen en zich besmeren met allerlei dure crèmes en zalfjes. Allemaal ter meedere winst voor de cosmeticagigant. Maar of je er als consument werkelijk iets mee opschiet betwijfel ik. De nieuwste vindingen tegen veroudering en rimpels komen van wijnranken of bevatten amino-peptiden. Maar voor dat je goed en wel de kans hebt gekregen deze producten dan ook werkelijk aan ter schaffen schreeuwt de reclame alweer over de aller- aller- allernieuwste vinding.
Maar waarom zijn dergelijke programma´s en producten nu populairder dan ooit? Naast een behoorlijk vertekend schoonheidsideaal is blijkbaar de menselijke behoefte om ´ergens bij te horen´ moeilijker te bevredigen dan ooit. In een steeds individualistischer maatschappij als de onze waar traditionele waarden als familie en gezin steeds meer worden weggedrukt door uiterlijk, (financieel) succes en prestige voelt een mens zich steeds vaker en sneller tekort schieten. Het moet tenslotte allemaal strak en snel zijn en als je niet aan dat plaatje voldoet hoor je er doorgaans niet bij. En de afwijzing door de ´peers´ kan zéér hard en koud zijn en plaatst de banneling in de categorie van de ´losers´. Ik weet van kinderen die niet meer naar school durven omdat hun hardwerkende ouders geen geld kunnen besteden aan de dure merkkleding en schoenen die tegenwoordig haast vereist zijn. Ook wordt menige ouder met een burgermansbudget tot absolute wanhoop gedreven bij het bedenken en organiseren van zoiets simpels als een verjaardagspartijtje. Die gaan al lang niet meer over de feitelijke kinderverjaardag maar zijn verworden tot een bikkelharde competitie tussen de ouders wie het meest extravagante feestje kan geven. En extravagant betekent overanderlijk ook dat het dus kostbaar is, ERG kostbaar. En wie dat niet kan of wil betalen plaatst niet alleen zichzelf maar ook het betreffende kind buiten de maatschappij. En als ouder moet je dus bijna wel betalen, betalen en betalen want je wilt natuurlijk het beste voor je kind.
Ik vind het echter echt angstig worden als het kind, doorgaans de meisjes, op jonge leeftijd al beginnen te zeuren over plastische chirurgie. Je hoort en leest soms van meisjes van dertien of jonger die in de spreekkamer komen voor een borstvergroting of liposuctie. Nu heb ik niets tegen plastische chirurgie in het algemeen en ik weet dat ze heel veel kunnen betekenen voor mensen die bijvoorbeeld ernstig gehandicapt, verbrand of bij een ernstig ongeluk betrokken zijn geweest maar ik denk ook dat we als maatschappij de realiteit uit het oog verloren zijn als we de mogelijkheden blijven benutten zoals we dat nu doen. Er worden echt grenzen van wenselijkheid overschreden waar een halt aan zou moeten worden toegeroepen. Maar dat houdt wel in dat we met z´n allen terug moeten naar een realistischer beeld van schoonheid en eigenwaarde. Ieder mens is tenslotte uniek en goed zoals hij of zij is. Met of zonder scheve neus, wiebeltenen, pukkel op het voorhoofd of kromme vingers. Door de hysterie van de massa is de ´karakterkop´ vrijwel uit het straatbeeld verdwenen en dat is oneindig jammer. Iedereen ziet er in grote lijnen hetzelfde uit en dráágt ook vrijwel hetzelfde. Ik pleit voor een groter individualisme en een grotere verscheidenheid. Wees jezelf en durf dat ook te laten zien! Je bent goed zoals je bent. En echt, ieder mens heeft in zijn zwakkere momenten wel dingen die je, diep in je hart, wellicht toch wel zou willen veranderen als…. Maar mij zul je nooit in een make-over programma tegenkomen alhoewel ik vast een prima kandidaat zou zijn. Toen laatst iemand mij, in een gesprek over dergelijke programma´s vroeg hoever ik zou gaan om er goed uit te zien kon ik slechts het volgende antwoorden: ´To look good dear, I just take of my clothes!´ En daar is geen woord Chinees bij!
16-08-07
donderdag 16 augustus 2007
woensdag 15 augustus 2007
Henry de Denker
Ik ben een denker. Altijd en overal, want mijn grijze cellen staan namelijk nooit stil. En ik kan het ook al niet nalaten om over dingen na te denken en om te proberen antwoorden te vinden op de meest uiteenlopende vragen. Een echte lijn zit daar trouwens niet in want mijn interesses zijn breed en ik vind, zo mogelijk, nog véél meer dingen interessant. Daardoor ook zit mijn hoofd vol met feitjes die slechts af en toe tot nut zijn bij bijvoorbeeld een spelletje Trivial Pursuit. Maar ik zou er niet over peinzen om ermee te stoppen. Ik heb namelijk een onbedwingbare dorst ernaar. Ik wil graag weten hoe iets werkt en waarom het zo werkt. En dan heb ik het niet over de ´inner workings´ van een naaimachine of een automotor. Mijn voornaamste focus ligt bij mensen en (hun) geschiedenis.
Een van de vragen die de mensheid al eeuwen bezig houdt is die naar de zin van het leven. Een vraag die iedereen zich, op één of meerdere momenten in zijn/ haar leven, stelt en waar een heel scala van antwoorden op mogelijk is. En dat gegeven fascineert me ontzettend. Het feit dat we allemaal mensen zijn en toch met zo ongelofelijk veel verschillende definities en antwoorden op die vraag kunnen komen. En daarbij komt nog dat het antwoord gedurende het mensenleven nogal drastisch kan veranderen al naar gelang iemands leven veranderd.
Omdat op deze vraag niet een absoluut goed of fout antwoord te geven is ben ik me ooit gaan verdiepen in filosofie. Filosofie is, volgens de encyclopedie, ´de oudste theoretische discipline die het verlangen heeft en streeft naar kennis en wijsheid´. Het woord filosofie komt oorspronkelijk uit het Grieks en betekent zoveel als ´liefde voor wijsheid´. Nu is filosofie geen empirische wetenschap maar een normatieve, met andere woorden: er is geen bewijs voor een bepaalde theorie. Het gaat in de filosofie vooral om zorgvuldig geformuleerde redeneringen en gedachte-experimenten en, en daarnaast, de zoektocht hiervoor oplossingen te formuleren en tegelijkertijd redeneringen en argumenten te zoeken om deze oplossingen te ondersteunen. Volg je het nog?
Voor mij is juist het aantrekkelijke van filosofie dat er geen goede en foute redeneringen zijn. Als je een bepaalde stelling leest van, bijvoorbeeld, Plato dan kun je het ermee eens zijn of juist helemaal niet. Mits je het kunt onderbouwen natuurlijk en kunt formuleren waarom je het er niet mee eens bent. Maar op persoonlijk vlak hoef je helemaal niet zover te gaan. Veel van de huis-, tuin- en keukenfilosofen die ons land telt, en dat zijn er méér dan je denkt, beoefenen de filosofie louter voor het eigen plezier en voor de eigen persoonlijke groei. Zij hebben geen enkele zin, noch de behoefte, of filosofische verhandelingen te schrijven en of dikke boeken te schrijven. Zij beoefenen hun filosofie in kleine groepjes van vrienden en bediscussiëren vaak een, door een van hen geponeerde, stelling. Ik vind dat discussiëren over allerlei onderwerpen heerlijk om te doen en uitstekende hersengymnastiek. En heel soms leidt het ,ook in dergelijke kleine kring, tot verhitte discussies tussen voor- en tegenstanders. Zo herinner ik me de stelling: ´Een kind ontwikkeld pas een eigen persoonlijkheid aan het eind van de pubertijd´. Een stelling waar ik het absoluut niet mee eens was overigens maar waarover in ieder geval een zeer levendig debat ontstond. En het leukste van die debatten is weer om te horen hoe iemand tot een bepaalde overtuiging is gekomen en hoe die overtuiging is opgebouwd. En daar leer je dan, als individu, elke keer weer van. Er komen namelijk vaak gezichtspunten, invalshoeken en argumenten naar voren waaraan ik zelf nooit gedacht zou hebben maar die voor een ander klaarblijkelijk een wezenlijk onderdeel van het onderwerp vormen. Je krijgt daarmee, als het ware, een zeldzaam kijkje in het denk- en redenatieproces van een ander, met soms een glimp van diens eerdere levenservaringen, die je niet snel ergens anders krijgt. Juist omdat de gedachtegang en de daaruit voortvloeiende conclusies zo zorgvuldig geformuleerd moeten worden.
En mensen zijn , gelukkig, allemaal anders. Ieder heeft zo zijn eigen ´geschiedenis´ en ervaringen en eigen vaardigheden die er weer samen voor zorgen dat de persoon in kwestie zo uniek anders is dan iedereen anders. En daarbij is dan helemaal geen sprake van waardeoordelen of beoordeling. Ieders menig is tenslotte net zo uniek en waardevol als elke andere, zoals elk mens net zo uniek en waardevol is als elke andere.
15-08-07
Een van de vragen die de mensheid al eeuwen bezig houdt is die naar de zin van het leven. Een vraag die iedereen zich, op één of meerdere momenten in zijn/ haar leven, stelt en waar een heel scala van antwoorden op mogelijk is. En dat gegeven fascineert me ontzettend. Het feit dat we allemaal mensen zijn en toch met zo ongelofelijk veel verschillende definities en antwoorden op die vraag kunnen komen. En daarbij komt nog dat het antwoord gedurende het mensenleven nogal drastisch kan veranderen al naar gelang iemands leven veranderd.
Omdat op deze vraag niet een absoluut goed of fout antwoord te geven is ben ik me ooit gaan verdiepen in filosofie. Filosofie is, volgens de encyclopedie, ´de oudste theoretische discipline die het verlangen heeft en streeft naar kennis en wijsheid´. Het woord filosofie komt oorspronkelijk uit het Grieks en betekent zoveel als ´liefde voor wijsheid´. Nu is filosofie geen empirische wetenschap maar een normatieve, met andere woorden: er is geen bewijs voor een bepaalde theorie. Het gaat in de filosofie vooral om zorgvuldig geformuleerde redeneringen en gedachte-experimenten en, en daarnaast, de zoektocht hiervoor oplossingen te formuleren en tegelijkertijd redeneringen en argumenten te zoeken om deze oplossingen te ondersteunen. Volg je het nog?
Voor mij is juist het aantrekkelijke van filosofie dat er geen goede en foute redeneringen zijn. Als je een bepaalde stelling leest van, bijvoorbeeld, Plato dan kun je het ermee eens zijn of juist helemaal niet. Mits je het kunt onderbouwen natuurlijk en kunt formuleren waarom je het er niet mee eens bent. Maar op persoonlijk vlak hoef je helemaal niet zover te gaan. Veel van de huis-, tuin- en keukenfilosofen die ons land telt, en dat zijn er méér dan je denkt, beoefenen de filosofie louter voor het eigen plezier en voor de eigen persoonlijke groei. Zij hebben geen enkele zin, noch de behoefte, of filosofische verhandelingen te schrijven en of dikke boeken te schrijven. Zij beoefenen hun filosofie in kleine groepjes van vrienden en bediscussiëren vaak een, door een van hen geponeerde, stelling. Ik vind dat discussiëren over allerlei onderwerpen heerlijk om te doen en uitstekende hersengymnastiek. En heel soms leidt het ,ook in dergelijke kleine kring, tot verhitte discussies tussen voor- en tegenstanders. Zo herinner ik me de stelling: ´Een kind ontwikkeld pas een eigen persoonlijkheid aan het eind van de pubertijd´. Een stelling waar ik het absoluut niet mee eens was overigens maar waarover in ieder geval een zeer levendig debat ontstond. En het leukste van die debatten is weer om te horen hoe iemand tot een bepaalde overtuiging is gekomen en hoe die overtuiging is opgebouwd. En daar leer je dan, als individu, elke keer weer van. Er komen namelijk vaak gezichtspunten, invalshoeken en argumenten naar voren waaraan ik zelf nooit gedacht zou hebben maar die voor een ander klaarblijkelijk een wezenlijk onderdeel van het onderwerp vormen. Je krijgt daarmee, als het ware, een zeldzaam kijkje in het denk- en redenatieproces van een ander, met soms een glimp van diens eerdere levenservaringen, die je niet snel ergens anders krijgt. Juist omdat de gedachtegang en de daaruit voortvloeiende conclusies zo zorgvuldig geformuleerd moeten worden.
En mensen zijn , gelukkig, allemaal anders. Ieder heeft zo zijn eigen ´geschiedenis´ en ervaringen en eigen vaardigheden die er weer samen voor zorgen dat de persoon in kwestie zo uniek anders is dan iedereen anders. En daarbij is dan helemaal geen sprake van waardeoordelen of beoordeling. Ieders menig is tenslotte net zo uniek en waardevol als elke andere, zoals elk mens net zo uniek en waardevol is als elke andere.
15-08-07
Abonneren op:
Posts (Atom)