maandag 10 oktober 2011

Complottheorieën

Er is de afgelopen week al meermalen, al dan niet besmuikt, gelachen om de NS. Want welke idioot bedenkt nu zo’n belachelijk idee als de plaszak? Buiten het feit dat dit alleen voor mannen een tijdelijke oplossing biedt, ik denk dat niemand het gaat waarderen als iemand in een bomvolle trein zo’n zak staat vol te plassen.

Maar even later zag ik het licht! Die duivelse NS toch! Want wat worden we eigenlijk geacht met zo’n volle plaszak te doen? Precies, inleveren bij de NS! En laat de fabrikant nu breeduit op tv hebben verklaard dat de opgevangen urine in een soort gel veranderd. En wat zegt de NS vervolgens toe om op de rails te smeren tegen de blaadjes? Een ‘gel’ ja…. Toeval? Ik denk van niet. Dit valt nog net niet onder ‘uitknijpen van de reiziger’, maar het riekt!

Ook zie ik mij genoodzaakt u te waarschuwen voor een ander apparaat. Het oogt zéér onschuldig, maar dat is ook precies de bedoeling! Over welk apparaat ik het heb? De Ergorapido 2-in-1 van Electrolux! In de reclame wordt vrolijk aangekondigd dat het apparaat “als gewone stofzuiger kan worden gebruikt.” En als men zoiets over een stofzuiger gaat zeggen, gaan mijn nekharen recht overeind staan.

Dus maar even dieper in de productomschrijving gedoken. Voor een argeloze lezer valt daar niet veel op aan te merken, zo slim zijn ze bij Electrolux nu ook wel weer. Maar het zijn zoals altijd de kleine lettertjes waarin het venijn zit. Zo heeft dit apparaat bijvoorbeeld een afneembare kruimeldief op de steel. Wie koopt of gebruikt die dingen tenslotte tegenwoordig nog? Da’s zóóó jaren tachtig! En het werkelijke venijn zit hem ook bepaald niet in het dubbeldraaiende vloermondstuk waardoor je er gemakkelijk mee kunt manoeuvreren. En ook zeker niet in de cyclonische werking en gemotoriseerde borstel voor perfecte stofopname. Het ding pretendeert tenslotte een stofzuiger te zijn.

Bij de laatste twee aanprijzingen wist ik het opeens. Het ding is niet alleen snoerloos, en bezit dus een accu waarmee je moeiteloos 80 m2 kunt zuigen, wat natuurlijk weer véél te weinig m2 zijn voor de wat groter behuisden. Maar het werkelijke probleem zit hem natuurlijk in de verlichting. De verlichting? Ja, de verlichting! Electrolux heeft zich namelijk tot taak gesteld ons te doen geloven dat een stofzuiger, zo’n apparaat waarmee je stof van de vloer opzuigt, tegenwoordig voorzien moet zijn van verlichting. En waarom? Omdat je het stof dan beter ziet liggen!

En gelooft u die lezing? Ik niet! Ik kan je het stof zonder verlichting zo ook wel aanwijzen! De enige reden die ik kan bedenken om een stofzuiger van een koplamp te voorzien, is om de camera bij te lichten die ze er gratis (en zéér stiekem) voor je hebben ingebouwd! En die oh zo handige kruimeldief op de steel? Niets anders dan een vermomde data en voicerecorder. Zodra u met uw gloednieuwe stofzuiger door het huis gaat om het van stof te ontdoen, wordt elke centimeter van uw IKEA-interieur haarscherp vastgelegd en opgeslagen. Ik zou dus maar vooraf héél goed nadenken wat u aantrekt, of juist niet aantrekt, zodra u met dit huishoudwonder aan de slag gaat!

Oh ja, dat snoerloze is trouwens ook niet zomaar! Want waar bergen we onze stofzuiger op als we er mee klaar zijn? In een donkere kast! Alle tijd dus om, zogenaamd tijdens het ‘opladen’, alle verzamelde data door te seinen naar.. Tja, naar wie eigenlijk? Ik heb op dit moment maar één verdachte, en dat is de belastingdienst. Die wil bijvoorbeeld dolgraag weten hoeveel platte beeldbuizen en van welk formaat u in huis heeft. En het aantal en soort spelcomputers. Hoeveel tandenborstels zijn er in gebruik? Hoeveel paar schoenen zwerven er in de gang? Strookt dat allemaal wel met uw inkomen? En uw woonoppervlak? Ligt dat ver boven de 80 m2? Waar betaalt u dat van dan?

Het spreek voor zich dat Electrolux desgevraagd in alle toonaarden zal ontkennen dat zij zich met zulke praktijken inlaten. Als je echter zou vragen waar deze apparaten worden geproduceert, moet u niet schrikken als dat in een ver en Aziatisch land blijkt te zijn. Nemen ze het daar zo nauw met de mensenrechten? Wordt elke geproduceerde stofzuiger door een medewerker van Electrolux afzonderlijk gecontroleerd dat er nooit en te nimmer méér onderdelen in terecht komen dan op de werktekening staat aangegeven? Nou dan!

10-10-11

woensdag 10 augustus 2011

Besluit!

Weigerambtenaren mogen op grond van gewetensbezwaren weigeren om paren van gelijk geslacht te trouwen. Dat zo’n huwelijk bij wet is geregeld, maakt daarbij blijkbaar niets uit.De ambtenaar mag dan blijkbaar iets weigeren dat bij wet is toegestaan. Vreemd!

Nu ben ik geen ambtenaar, en gelden voor mij dus andere regels. Maar hoe meer ik het nieuws volg en hoe meer ik kranten lees, hoe meer ik last begin te krijgen van mijn eigen geweten. Mijn geweten begint zelfs enorm bezwaard te voelen.

Dagelijks kunnen we vernemen dat er miljarden worden gestort in een noodfonds voor landen die het de afgelopen jaren niet al te nauw hebben genomen met de Europese afspraken. Dat geld is van ons allemaal, dat brengen we samen op. Tegelijkertijd lees ik dat een opstappend directeur van een zorginstelling een jaarsalaris meekrijgt. Dat hij zijn zaakjes bepaald niet goed voor elkaar had, doet blijkbaar niet ter zake. Ook niet dat er door nalatigheid onder zijn bewind mensen zijn overleden.

Aan de andere kant kent ons land voedselbanken, mensen die ontslagen worden omdat ze een bepaalde leeftijd hebben bereikt, astronomische eigen bijdragen, uitgekleed onderwijs, onmenselijke bezuinigingen op de zorg, steeds hogere maandelijkse nota’s voor elementaire levensbehoeften, en zo kan ik nog wel even doorgaan! Ik kan het allemaal niet meer met elkaar rijmen. En daarom heb ik vanmorgen een kloek en weloverwogen besluit genomen: ik word Weigerburger!

Vanaf morgen betaal ik aan de benzinepomp nog alleen het gedeelte van de literprijs dat bestemd is voor de pomphouder en de oliemaatschappij. En die berekening is best eenvoudig. Bij eurobenzine trek je van het totaalbedrag het aantal liters maal één euro af, en klaar. Voor diesel zijn is dat vijfenzeventig cent per liter.

Ook bij het sigarenmagazijn ga ik hetzelfde besluit toepassen. Daar is de bijdrage aan de staatskas ook zo’n 75% per pakje. Het is even rekenen, maar als je de som eenmaal hebt gemaakt, valt het best mee.

Ik hoor de criticasters al hardop roepen dat ik zo de samenleving in gevaar ga brengen, maar dat zij dan zo. Ik denk dat het risico dat Nederland door mijn actie loopt, absoluut in het niet valt bij de acties, of het complete gebrek daaraan, van de politiek. Als het de bedoeling is dat de burger, ik dus, zijn eigen broek gaat ophouden, heb ik daar wel de middelen en de mogelijkheden voor nodig. Met de 2,5 banen die mijn liefste en ik samen hebben zou dat haast wel mogelijk moeten zijn, maar de praktijk blijkt anders. Pijnlijk anders. En bij de overheid aankloppen is zinloos, want als werknemer en zelfstandig ondernemer kan ik helemaal nergens uit de Staatsruif mee-eten.

Nu de politiek maar met dergelijke absurde bedragen blijft smijten en mij daarvoor steeds de rekening denkt te kunnen sturen, zet ik dus vanaf nu mijn maatje 48 dwars. Ik word Weigerburger. Ik doe dus even niet meer mee met het Eén-Europa circus en ga, net als die Zuidelijke Politici, nu eerst eens voor mij, mijn eigen dierbaren, en mijn directe omgeving zorgen. Ik ben er zeker van dat de euro’s die ik rechtstreeks in de lokale economie investeer véél meer, en veel directer, rendement opleveren ze maar weer braaf af te dragen aan de Staatskas. De kans dat ik er dan nog iets van terugzie is verwaarloosbaar klein.

10-08-11