Gaatje

Wij Nederlanders staan bekend als een volk van handelaars. Soms legaal, vaak ook illegaal, maar als we ergens munt uit kunnen slaan zullen we het in ieder geval niet laten. Diezelfde handelsgeest vind je dus terug bij mensen die op zolder een hennepplantage beginnen en bij mensen die inspringen op een rage of met een nieuw product, of een nieuwe actie, juist een rage willen ontketenen. En elke keer in de hoop om met dat éne idee binnen te lopen.
Zo is er de ondernemer in Rotterdam-Alexander die een hondenwastafel in zijn autowasserij heeft geplaatst waar hondenbezitters hun trouwe viervoeter kunnen wassen tegen een starttarief van slechts 4 Euro. Eroticawinkel Mail & Female uit Amsterdam springt in de markt met een spectaculaire actie waarbij vrouwen hun oude vibrator kunnen inleveren voor een nieuwe. Wie echter dacht dat geenenkele vrouw überhaupt zou willen toegeven zo´n batterij aangedreven vriendje te bezitten komt bedrogen uit. De actie is een dermate succes dat de inschrijving inmiddels al is gestopt, en de grote dag, 25 november a.s., moet nog komen.
Maar ook in het buitenland zitten ondernemers in de startblokken om ons, de consument, ervan te overtuigen dat hun product absoluut door ons gekocht moet worden. Zo denkt de Maleisische autofabrikant Proton erover om een auto op de markt te brengen die speciaal is toegerust voor moslims. Voor moslims ja. De auto zal worden uitgerust met een kompas, waardoor de bestuurder altijd weet in welke richting Mekka ligt, en bovendien met extra opbergvakken voor de Koran en hoofddoeken. Tja, ik kan het toch niet nalaten om bij zo´n bericht allemaal plaatjes te krijgen. Zo´n kompas snap ik nog wel, zeker omdat het bedrijf ook taxi´s gaat leveren aan de Iraanse hoofdstad Teheran, en dan is het wel handig om enigszins t weten welke richting je uitgaat. Maar een apart vak voor een Koran? Die neem je toch alleen maar mee? Of wil men die onderweg nog gaan lezen ook? Hopelijk is het leeslampje dan bij de standaarduitrusting inbegrepen. En een vak voor hoofddoeken? Wat moeten ze daarmee? Volgens mij dient een moslimvrouw een hoofddoek te dragen zodra ze het huis verlaat. Waarom moet je dan een apart vak in je auto? Maar ik zal het wel allemaal niet begrijpen. Voor mij klinkt het alsof we binnenkort een Spijker op de markt kunnen verwachten met een ingebouwde kaasschaaf of een vaste aansluiting voor RTL. Dat heeft net zoveel nut.
Dan is er nog een hele volksstam van hard ploeterende idealisten en stumperds die de stap naar de markt nog niet hebben gemaakt. Dat is de groep van uitvinders die o.a. te zien is in een programma als ´Het beste idee van Nederland´. Deze mensen sleutelen soms jaren achtereen aan de keukentafel aan hun uitvinding, in de hoop ooit ermee door te breken. Maar, zoals zovaak, degenen die dat daadwerkelijk ook doen zijn op de vingers van één hand te tellen. Als je al je vingers nog hebt tenminste. Toch heb ik van nature een zwak voor de uitvinder. Het is de eeuwige underdog die, soms met een houtje en een touwtje, een door hem gesignaleerd probleem denkt te kunnen oplossen. En soms is het idee best goed, maar de uitwerking zo dermate allerbelabberdst dat het slechts een meewarige glimlach kan oproepen. Toch kan een maatschappij als de onze niet zonder die groep denkers en doeners. Zonder hen zou het, behalve een heel stuk saaier, ook een heel stuk poverder worden. Want elk product en elke verpakking die we soms zo achteloos in ons winkelwagentje laten vallen is ooit door iemand bedacht. Iemand heeft daar ooit nachten over wakker gelegen en is daar maanden mee bezig geweest. Sta er maar eens bij stil als je weer een product, in eender welke winkel, uit het schap trekt. Zonder de brainwave van de bedenker was het nooit op een patentbureau terecht gekomen en zonder lange adem nooit, uiteindelijk, in het schap waar u nu voor staat. Dus daarom vandaag een saluut aan die denkers! De mannen en vrouwen met een gaatje in het hoofd waardoor zij wél geloven in zichzelf én hun idee. Soms jarenlang, waarin ze teleurstelling op teleurstelling moeten incasseren als wéér een fabrikant ze de deur heeft gewezen. Hen wens ik inspiratie en kracht toe. En een gaatje in de markt waar hún product precies in past! Chapeau!

14-11-07

Bosjes

Als Haags kind werd ik er al uitgebreid voor gewaarschuwd, want in de bosjes zaten ´enge mannen´ verscholen die nou niet bepaald het beste voor hadden met tere kinderzieltjes. Vooral de Scheveningse Bosjes en die langs de Laan van Poot waren extra gevaarlijk, maar het waarom daarvan begreep ik pas veel later. Dan komt er, onvermijdelijk, een periode in het leven van een mannelijke jongeling dat ontluikende hormonen een dermate boventoon gaan voeren dat hij zelve het liefst de gehele dag in de bosjes zou vertoeven om zijn opvlammende lusten te bevredigen. Weliswaar niet op kindertjes maar welzeker op alles wat een rok draagt, of zou kúnnen dragen. Gelukkig maar dat een dergelijke wensperiode ook aan de ´tand des tijds´ onderhevig is en van voorbijgaande aard. Toch is de waarschuwing me altijd bijgebleven, al heeft de angst, met het verstrijken van de jaren en het lengen van onderhavig lichaam, plaats gemaakt voor verwondering omtrent de motieven van voornoemde bossage-sluipers. Jaren later, en woonachtig in Amsterdam, leerde ik deze ´heren´ ietwat beter kennen door ze op wat uitgebreidere schaal te observeren. Ze hielden zich namelijk regelmatig, en alles behalve onzichtbaar, op rond de recreatieplas waar ik met mijn toenmalige geliefde plachte te picknicken op warme zomeravonden.
Met het verder klimmen van de jaren leerde ik dat de mensen die zich momenteel vooral in bosjes ophouden de status van Opsporingsambtenaar hebben en die, getooid met flitsapparatuur, er een duivels genoegen in scheppen om een argeloze automobilist haarscherp op de gevoelige plaat vast te leggen indien de schavuit het waagt om maar één kilometer harder te rijden dan door de Vroede Vaderen der Legislatuur als acceptabel is vastgelegd. Qua gevaar is er in al die jaren dus niet héél veel veranderd. Toch hebben de Vroede Vaderen, in hun oneindige wijsheid besloten er een nieuwe sluiper aan toe te voegen. Eentje die zich, alleen en exclusief, gaat bezighouden met de controle op de leeftijd van drankkopers. Jawel, drankkopers. Er is in onze maatschappij een enorm probleem met de jeugd die veel te veel zuipt. Nu was dat, geloof ik hoor, in mijn jonge jaren niet heel veel anders. Ik kan me namelijk een heel aantal zaken uit mijn jeugd, de zaken die voornamelijk met het andere geslacht te maken hadden, namelijk wél herinneren, maar ook een heel aantal zaken, en dan voornamelijk feestjes, helemaal niet. Er was zelfs een tijd dat, zodra bekend werd dat ondergetekende een feestje met zijn aanwezigheid zou komen opluisteren, er spontaan een aantal extra kratten bier werd ingeslagen. Niet dat ik zoveel dronk van nature, maar ik beheerste destijds de techniek (en ik spreek hier heel bewust in de verleden tijd) om mijn keelgat open te zetten en de inhoud van maar liefst twee flesjes tegelijkertijd naar binnen te laten glijden, zònder onderwijl te hoeven slikken. En dat kunstje moest ik elke keer, tot vervelens toe, weer demonstreren. Zolang je maar bleef zitten was er hoegenaamd niets aan de hand. Tòt je opstond.
Terug naar de bosjes en het nieuwe type ´bossage-sluiper´. Die moet er dus op toezien dat niemand van ònder de toegestane leeftijd van zestien jaar alcoholische dranken kan kopen. Hoe gaat hij dat in hemelsnaam doen? Van een aantal kids is redelijk makkelijk vast te stellen dat ze de juiste leeftijd nog niet hebben bereikt, hun puisterige uiterlijk verraad echter wel dat ze er niet ál te ver meer vanaf zitten. Bij een andere groep, die van de jonge dames, is het echter een stuk lastiger. Die lopen er tegenwoordig bij alsof ze thuishoren op de Wallen èn die Wallen bovendien al grotendeels hebben afgewerkt. Vaak met bijbehorend taalgebruik en losse moraal overigens. Maar makkelijk is het niet om het juiste onderscheid te maken, en dat is nu juist ook het probleem dat de verkopers van alcohol al jaren hebben, die tussen-groep van ´bijna-zestien´. En identiteitskaarten zijn ook niet zaligmakend. Deze meiden lijken in kleding en gedrag zo op elkaar dat het uitwisselen van dergelijke kaarten de gewoonste zaak van de wereld is tegenwoordig. Desalniettemin lijkt het me dat er weer een uitgelezen carrière-stap is bijgekomen voor de leden van de hermandad. Benieuwd hoe ze dát gaan uitleggen op feestjes. Maar ik weet één ding zeker. Waarheen mijn carrièrepad zich ook zal ontwikkelen, het zal NIET eindigen in de bosjes. Daar is mijn vrije tijd immers voor gereserveerd.

13-11-07