Bijsmaak

Het milieu is ´hot´ tegenwoordig. Als je iets betekent in de wereld, of iets denkt te betekenen, ben je groen of draag je het milieu op z´n minst een warm hart toe. Maar ik heb bij de praatjes van diverse milieuadepten toch vaak een heel aparte bijsmaak.
Nu de Nuna4 voor de 4e achtereenvolgende keer de race in Australië heeft gewonnen, een prestatie op zich, zou ik wel eens een berekening willen zien over de CO2-uitstoot die dit evenement veroorzaakt. Ok, de wagens die aan de race zelf meedoen zullen wel door de beugel kunnen maar wat valt er te zeggen over de volgkaravaan? Niet dat het daar hetzelfde circus is als de volg- en vooruitrijdkaravaan van de Tour, maar toch. Per deelnemend team een volgauto of drie, wat campers voor de broodnodige nachtrust, een vrachtwagen voor reparatie en onderdelen en tot slot de leden van het journaille. Als die zich ook allemaal op zonne-energie zouden voortbewegen dan heb je echt een statement, maar nee. De volgers rijden allemaal gewoon op fossiele brandstoffen en doen dus allemaal mee aan de opwarming van de aarde. Toch apart.
Net zo apart is de opmerking van PWA in India. Die gaf aan dat het voor de rijken der aarde allemaal wel wat minder kan qua reisjes, woon- en leefomstandigheden en dus qua milieubelasting. Maar ehh, behoort onze PWA niet zélf tot deze groep? Is zijn mams niet een van de méér vermogende en bevoorrechter mensen der aarde? Op zich snijdt zijn betoog over de inzet van waterbeheer en microkrediet absoluut hout en kan ook op mijn volledige steun rekenen, maar er is nog zoiets als ´practise what you preach´. En daar heb ik PWA nog niet echt over gehoord. Net als Al Gore trouwens, die zwijgt op dat punt ook nog steeds in teveel talen.

Bijsmaak van een heel andere orde krijg ik als ik onderzoeksresultaten lees zoals die naar het functioneren van het geheugen bij zwangere vrouwen. Buiten het feit dat ik geen cent aan een dergelijk onderzoek zou hebben uitgegeven is de uitkomst weer eens verbijsterend. Hormonen die tijdens de zwangerschap in grote aantallen door het geplaagde vrouwenlijf gieren blijken een nadelig effect op de herinnering te hebben van voornoemde aanstaande moeders. Gek he? Want laten we eerlijk zijn, als de dames zich alles wat er in en met hun lichaam gebeurt tijdens de zwangerschap en de bevalling tot in het kleinste detail zouden herinneren waren maatregelen zoals de ´éénkind-politiek´ in China volstrekt overbodig. Iedere vrouw die dan ooit één kind op de wereld had gezet liet dat een tweede keer wel uit haar hoofd. Maar, uit puur eigen behoud heeft Moeder Natuur daar een stokje voor gestoken en het vrouwelijk lichaam zo geprogrammeerd dat de herinnering aan de pijn, het (letterlijk) parasiteren van de ongeborene op zijn moeder en al het overige ongemak snel in de vergetelheid verdwijnen. En zo kan de wereldbevolking lekker blijven doorfokken. En bedankt! Over milieuvriendelijk gesproken…. Wellicht komen we ooit zelfs zover dat, van regeringswege, de bevolkingsaanwas tot astronomische hoogt wordt opgestuwd. Als je namelijk bedenkt dat het menselijk lichaam voor 80% tot 90% uit water bestaat is dat natuurlijk een manier om de dreigende overstromingen op globaal niveau te bestrijden. Wellicht niet de juiste maar toch een manier. Maar als je je afvraagt waar de rest van het menselijk lichaam, die overige 10 tot 20% dus, dan uit bestaat verzand je in de chemie. Maar ik houd het erop dat een groot deel niets anders dan lucht is. En vaak nog gebakken ook. Schijnt vooral bij politici zo te zijn. En die bijsmaak raak ik maar steeds niet kwijt.

26-10-07

Algemene ontwikkeling

Als doorsnee televisiekijker zit ik regelmatig met gekromde tenen en samengeknepen billen te kijken en te luisteren naar, veelal jonge, mensen uitspraken doen over onderwerpen waar ze absoluut geen bal verstand van hebben. Een typisch geval van klokjes en klepeltjes waarbij het meestal nog maar de vraag is of ze überhaupt ooit wel eens iets hebben horen luiden. Presentatoren van belspelletjes spannen, wat dat betreft, de kroon en ik ben dan ook dolblij dat deze schermvervuiling binnenkort van het scherm gaat verdwijnen. Het is echter te hopen dat die verdwijntruc een permanent karakter heeft en de open plek in de programmering niet meteen wordt opgevuld met nóg meer reclame, maar dát terzijde.
Je zou mogen verwachten dat de gemiddelde schoolverlater een basale algemene basiskennis heeft meegekregen als ze de arbeidsmarkt bestormen maar in de praktijk blijkt dat vies tegen te vallen. Zo hoorde ik een nieuwe collega aan haar collega vragen of er, tijdens een transport van goederen van Den Bosch naar Amsterdam, òòk even iets afgegeven kon worden in Apeldoorn. De vrachtwagen ´komt daar tenslotte langs..´.
Een andere jonge collega zat tijdens de koffie te vertellen over de trieste zaak van het leeghalen van het huis van een overleden familielid. Aan het huis en het familielid kleefden vele gelukkige jeugdherinneringen en de collega vertelde hoe moeilijk het was om een schifting te maken wat wél en wat absoluut niet weg kon. Ik maakte een opmerking dat ik het nooit over mijn hart zou kunnen verkrijgen om, als ik ooit in een zelfde taak in de schoot geworpen zou krijgen, de inhoud van de boekenkast weg te doen. De collega moest hier even over nadenken, om vervolgens instemmend te knikken: ´Er liggen inderdaad een paar kookboeken waar tante heerlijk uit kon koken..´.
Met een Engelstalige collega kwamen, tijdens een discussie over normen en waarden op de werkvloer, de namen van ´Adam and Eve´ voorbij. Maar naar mate de discussie vorderde werd het al snel duidelijk dat we de collega, ergens in de discussie, waren ´kwijtgeraakt´. En dat bleek inderdaad ook zo te zijn. In zijn beleving was ´Adam and Eve´ namelijk een merk schoenen en hij begreep al niet wat schoenen met normen en waarden te maken hadden.

Dat je boeken kunt lezen is iets wat tegenwoordig blijkbaar alleen nog door absolute fossielen wordt gedaan want bij navraag blijkt geen van de collega´s iets anders te lezen dan tijdschriften en Glossy´s. Ook het lezen van de krant is pure tijdverspilling want de radio voorziet in de dagelijkse nieuwsbehoefte, die dan verder wordt aangevuld door programma´s als ´Boulevard´ en het roddelblad Privé of de Story. Daarnaast is vooral schrijven, en dan vooral correct Nederlands schrijven, iets uit de oude doos. Met de continue stroom van SMS, e-mail en MSN berichten, waar niet op spelling of de juiste manier van afkorten wordt gelet, blijken mensen niet eens meer te weten dat het eigenlijk anders moet. Zo kom ik op diverse formulieren tegenwoordig met grote regelmaat omschrijvingen tegen waarbij iemand iets gedaan ´hep´, schrijf je ´koffieautomaat´ tegenwoordig in de modernste spelling als ´Kofieotomaat´ en voer ik zelfs discussies of je ´vuilnisbak´ nu met een lange of met een korte ´f´ moet schrijven. Toen ik er laatst iemand aan herinnerde dat de meeste e-mail programma´s een ingebouwde spellingscontrole hebben kreeg ik als antwoord een onbegrijpende blik. Een kleine demonstratie deed wonderen, alleen het probleem was daarmee voor de collega niet opgelost. ´Als ik niet weet hoe je het woord goed spelt, hoe kan ik dan uit het rijtje het juiste woord kiezen?´ Tja, daar had deze jongen ook even geen antwoord op.

25-10-07