Het is geen gemakkelijk leven als consument vandaag de dag. Alles moet groen en ook ouder worden behoort niet meer tot de deugden, de uiterlijke kenmerken ervan althans, en dient met vuur en zwaard bestreden te worden.
Een groot energiebedrijf wil ons overhalen om over te stappen op de z.g. ´groene stroom´, maar zodra je dat dan gedaan hebt, want dat is beter voor het milieu tenslotte, laat de commercial ons zien dat uit elke muur en elke baksteen spontaan onkruid begint te groeien! En niet langzaam, maar dat doet onkruid helaas nooit, vandaar de naam, maar het bereikt binnen een paar seconden een hoogte van ruim anderhalve decimeter! Ik zal daar dus een beetje gek zijn zeg, om over te stappen op een product dat een dergelijk effect laat zien. Ik heb al genoeg moeite om de ´normale groei´ in mijn tuin in enigszins beperkte vorm bij te houden. Laat staan dat ik er nog eens het ´Eneco-effect´op zou loslaten. Kom op zeg!
Nee, dan de nieuwste generatie van anti-verouderingscrèmes van Oil of Olaz. Deze jongens beloven ons dat de crème de veroorzakers van het feit dat we er ouder uit gaan zien aan te pakken. Maar wie gelooft me straks als ik, verdacht wegens het abrupte levenseinde van een groot aantal van mijn geliefden, de beschuldigende vinger op een cosmeticabedrijf richt? Want dat we ouder worden is nu eenmaal zo, en gelukkig maar. Maar de voortijdige veroudering waar we allemaal een afkeer van blijken te moeten hebben wordt, in mijn geval dan toch zeker, eerder veroorzaakt door mijn vrouw, andermans gillende kids, belastingen, draaikontende ondernemers en Wouter Bos. Alhoewel ik een crème waarmee die steenpuist geruisloos zal verdwijnen wél weer meteen zou gaan kopen.
En dan de Nobel Prijs voor Al Gore. Ik moest echt een paar keer slikken toen ik het hoorde. Al Gore wordt beloond voor zijn strijd vóór het milieu, kán het krommer? Als men ooit het energieverbruik en de uitstoot gaat berekenen van het huishouden van Al´s familie dan dient hij de prijs echt subiet weer in te leveren. Een voorzichtige berekening, die overigens al eens gedaan is, wijst uit dat Huize Gore zélf in een jaar alleen al genoeg energie verbruikt om een kleine stad van licht en warmte te voorzien. En laat iemand eens bekijken hoe zijn filmproject en toespraken tot stand zijn gekomen. Hebt u hem ook gezien op die bergtop in Zuid Amerika een paar jaar geleden? Hoe denkt u dat hij daar is gekomen? Lopend? Nope, hij is ingevlogen, om vervolgens met een helikopter op de bergtop neergelaten te worden. Energie zuinig en ùitermate milieu vriendelijk hè? En zo zijn er nog wel een aantal voorbeelden te noemen. Een héél groot aantal helaas..
En ondertussen gaat het maar door. Dagelijks bedolven wordend onder een brij van proefballonnetjes, ideetjes, discussies en wetsvoorstellen waarbij ik steeds harder ga twijfelen aan de geestelijke vermogens van de diverse bedenkers. Een goed instrument vind ik altijd om zo´n nieuw idee te trachten uit te leggen aan een kennis overzee. Welke zee dat dan is maakt niet uit, ze zijn tenslotte allemaal even leeggevist. Maar probeer eens één keer een idee als de ´biefstuktaks´, het tekst van het nieuwe volkslied door Dhr Frans B (de versie van The Opposites mag desnoods ook) of de commotie rond de speech van Máxima uit te leggen zónder dat de andere kant snikkend van het lachen onder tafel verdwijnt en dan weet je meteen weer hoe belachelijk en krom we hier bezig zijn. Maar begrijp me goed, ik ben dól op Nederland en er is geen plek op de wereld waar ik me liever zou willen ergeren dan hier. Het heeft allemaal iets vreselijk kneuterigs…ALS het niet zo vreselijk echt, en eng, zou zijn. We worden momenteel geregeerd door een stelletje politici dat de klok liefst een halve eeuw terug zou willen draaien en die, als je een scheet laat, daar meteen een nieuwe boete of belasting voor bedenken waarmee, van de opbrengst, weer een nieuwe commissie in het leven geroepen kan worden om een idee te bestuderen waar iedere Jan L. bij voorbaat de conclusie al van kent. Want laten we wel wezen, als de Denen bereid zijn om Mw. Ali onderdak te verlenen mogen ze haar van mij zó hebben. Wellicht valt er dan óók nog een plekje te reserveren voor Senator Böhler, haar advocaat. Ná het uitzitten van haar, hopelijk, lánge gevangenisstraf voor het lekken van vertrouwelijke gegevens. Helaas Mw. Böhler, u hebt gegokt en verloren. U, en de meeste politici met u, gaan er dagelijks van uit dat wij, het volk, bestaan uit een stelletje zwaar dementerende randdebielen. En soms lijkt dat ook zo. Uw links kamp is tenslotte de laatste decennia al met teveel rotzooi weggekomen waar we met z´n allen nog steeds de gepeperde rekening voor betalen, en de komende decennia ook blijven betalen. Maar echt gek zijn we toch niet. Er zijn namelijk grenzen en als één van de grenzen wordt overschreden, zoals u dat gedaan hebt, dan komt het klootjesvolk ineens wél in actie. Niet altijd even gecontroleerd, dat geef ik u, maar dan kan het hart opeens wél spreken. En echt vergeten doen we nooit. Er zijn gelukkig altijd een aantal idioten, zoals ondergetekende, die er niet aan ontkomen verbanden te zien en dan, héél soms, lastige vragen gaan stellen. Of opeens het vingertje heffen en een tegengesteld geluid laten horen.
Maar vandaag heb ik die behoefte allerminst. Ik ben nog volop bezig om te trachten chocola te maken van alles wat er aan ongein over ons, doorgaans redelijk brave burgers, wordt uitgestort. Maar soms snap ik het écht niet. Dan kan ik niet aan de indruk ontsnappen dat, waarschijnlijk terwijl ik sliep, en dat moet ik toch echt blijven doen, stiekem een andere afslag is genomen. Dan word ik bang. Bang dat iedereen gecertificeerd gek is geworden alleen mij hebben ze vergeten te informeren. Snapt u dat gevoel?
13-10-07
zaterdag 13 oktober 2007
vrijdag 12 oktober 2007
Pindakaas
Nederland is in rep en roer want ´onze´ pindakaas komt straks, na sluiting van de Calvé fabriek in Delft, waarschijnlijk uit Polen en men is bang dat die gedwongen verhuizing de smaak niet ten goede zal komen.
´Pindakaas, wie is er niet groot mee geworden?´ Die leus kan iedereen zich zeker herinneren, net als de toevoeging ´.. en schaatser!´. Ook de kreet: ´Stom he? Ik vind het gewoon lekker!´ is inmiddels volledig ingeburgerd in het algemene taalgebruik. Een merk broodbeleg dat dát weet te bereiken is toch wel iets bijzonders.
Vanmorgen hoorde ik zelfs op Radio2 Robert-Jan Booij nog roepen dat een stel, op het punt om voor drie jaar naar de VS te vertrekken, het voortaan dus zónder pindakaas en hagelslag zou moeten doen. Nu heb ik al jaren geen erg hoge ´Petje Pitamientje´ op van Robert-Jan´s algemene ontwikkeling, maar dáár sloeg hij de plank toch wel heel erg mis. Pindakaas is namelijk een, van oorsprong, Amerikaanse uitvinding uit 1893 door Dr. John H. Kellogg en gedaan tijdens een periode van overschot aan pinda´s. En als je iets dus zeker wél kunt kopen in Amerika is het dus pindakaas, al heet het daar ´peanutbutter´ en is iets anders van smaak, samenstelling en consistentie. Absoluut eetbaar maar gewoon anders. Je kunt er trouwens weer slecht pindasaus van maken, iets wat de Amerikanen al helemaal niet kennen. Voor hen is het goedje, op z´n best, broodbeleg voor kids en rijke excentriekelingen en ook absoluut niet meer dan dat. Maar daar het nooit te laat is voor een stukje culturele uitwisseling heb ik, hoogstpersoonlijk en tot grote hilariteit bij het idee alleen al, in 2002 een Amerikaanse familie waar ik te gast was, kennis laten maken met het fenomeen saté met pindasaus. En volgens mij lachen ze nóg. Niet dat de culinaire hoogstandje mislukt was, geenszins zelfs, maar het idee dat er mensen op de wereld zijn die met pindakaas koken is toch wel echt van de zotte. Dat moeten dan toch echt wel weer die gekke ´Dutch´ zijn! Dáár kan tenslotte alles en is van zeden al helemaal geen sprake, dus koken met pindakaas kan er ook nog wel bij in de beeldvorming. Dat wij het recept ook weer hebben uit Indonesië deed dan ook helemaal niet meer ter zake.
Maar wij Nederlanders zijn helemaal niet de enigen die, aan deze kant van de Grote Eendenvijver, pindakaas met grote hoeveelheden verorberen. Naast ons land is pindakaas populair in Duitsland, Engeland en Turkije. Suriname, weer aan hún kant van voornoemde Eendenvijver, kent weer een pittigere variant, die ik overigens zélf erg lekker vind, met toegevoegde sambal. Feit is dat iedereen zo zijn eigen favoriete manier heeft om een boterham met pindakaas te verorberen. Ik weet van combinaties met sambal badjak, mijn favoriet (en dan liefst nog bestrooid met seroendeng en gebakken uitjes), met kaas, met suiker, met jam, met banaan, met ham en met gebakken of gekookt ei. Het is maar wat je smaakpapillen het meest kietelt. Toch vrees ik dat de bekende potjes Calvé, het meest populaire merk blijkbaar, binnenkort inderdaad uit een ver lage lonen land gaan komen. Mocht echter de geplande sluiting van de fabriek in Delft worden teruggedraaid, dan hebben de Hoge Heren van Unilever in ieder geval bereikt dat pindakaas weer eens extra op het Nederlandse Netvlies is gezet. Dat zal de winstgevendheid van het merk zéker ten goede komen… en dáár was het tenslotte allemaal om begonnen.
12-10-07
´Pindakaas, wie is er niet groot mee geworden?´ Die leus kan iedereen zich zeker herinneren, net als de toevoeging ´.. en schaatser!´. Ook de kreet: ´Stom he? Ik vind het gewoon lekker!´ is inmiddels volledig ingeburgerd in het algemene taalgebruik. Een merk broodbeleg dat dát weet te bereiken is toch wel iets bijzonders.
Vanmorgen hoorde ik zelfs op Radio2 Robert-Jan Booij nog roepen dat een stel, op het punt om voor drie jaar naar de VS te vertrekken, het voortaan dus zónder pindakaas en hagelslag zou moeten doen. Nu heb ik al jaren geen erg hoge ´Petje Pitamientje´ op van Robert-Jan´s algemene ontwikkeling, maar dáár sloeg hij de plank toch wel heel erg mis. Pindakaas is namelijk een, van oorsprong, Amerikaanse uitvinding uit 1893 door Dr. John H. Kellogg en gedaan tijdens een periode van overschot aan pinda´s. En als je iets dus zeker wél kunt kopen in Amerika is het dus pindakaas, al heet het daar ´peanutbutter´ en is iets anders van smaak, samenstelling en consistentie. Absoluut eetbaar maar gewoon anders. Je kunt er trouwens weer slecht pindasaus van maken, iets wat de Amerikanen al helemaal niet kennen. Voor hen is het goedje, op z´n best, broodbeleg voor kids en rijke excentriekelingen en ook absoluut niet meer dan dat. Maar daar het nooit te laat is voor een stukje culturele uitwisseling heb ik, hoogstpersoonlijk en tot grote hilariteit bij het idee alleen al, in 2002 een Amerikaanse familie waar ik te gast was, kennis laten maken met het fenomeen saté met pindasaus. En volgens mij lachen ze nóg. Niet dat de culinaire hoogstandje mislukt was, geenszins zelfs, maar het idee dat er mensen op de wereld zijn die met pindakaas koken is toch wel echt van de zotte. Dat moeten dan toch echt wel weer die gekke ´Dutch´ zijn! Dáár kan tenslotte alles en is van zeden al helemaal geen sprake, dus koken met pindakaas kan er ook nog wel bij in de beeldvorming. Dat wij het recept ook weer hebben uit Indonesië deed dan ook helemaal niet meer ter zake.
Maar wij Nederlanders zijn helemaal niet de enigen die, aan deze kant van de Grote Eendenvijver, pindakaas met grote hoeveelheden verorberen. Naast ons land is pindakaas populair in Duitsland, Engeland en Turkije. Suriname, weer aan hún kant van voornoemde Eendenvijver, kent weer een pittigere variant, die ik overigens zélf erg lekker vind, met toegevoegde sambal. Feit is dat iedereen zo zijn eigen favoriete manier heeft om een boterham met pindakaas te verorberen. Ik weet van combinaties met sambal badjak, mijn favoriet (en dan liefst nog bestrooid met seroendeng en gebakken uitjes), met kaas, met suiker, met jam, met banaan, met ham en met gebakken of gekookt ei. Het is maar wat je smaakpapillen het meest kietelt. Toch vrees ik dat de bekende potjes Calvé, het meest populaire merk blijkbaar, binnenkort inderdaad uit een ver lage lonen land gaan komen. Mocht echter de geplande sluiting van de fabriek in Delft worden teruggedraaid, dan hebben de Hoge Heren van Unilever in ieder geval bereikt dat pindakaas weer eens extra op het Nederlandse Netvlies is gezet. Dat zal de winstgevendheid van het merk zéker ten goede komen… en dáár was het tenslotte allemaal om begonnen.
12-10-07
Abonneren op:
Posts (Atom)