Geschiedvervalsing

Friso en Mabel hebben de Engelstalige pagina over henzelf aangepast. Door het weghalen van een paar woorden, namelijk ´and false´ werd aan geschiedvervalsing gedaan. En dan waren ze nog zo slim ook dit vanaf een internetverbinding vanuit Huis Ten Bosch te doen. Nee, erg slim is het inderdaad niet. Met dit soort acties wordt slechts opnieuw de aandacht gevestigd op het feit wat men juist wilde verdoezelen.
Maar de ophef hierover is op z´n minst opmerkelijk. Het is ook allesbehalve nieuw. Geschiedvervalsing is namelijk als zo oud als de geschiedenis zelf. De geschiedenis wordt doorgaans geschreven door de overwinnaar en die zal altijd geneigd zijn de zaken zo gunstig mogelijk voor te stellen en eigen onvolkomenheden en fouten zoveel mogelijk weglaten of anders onderbelichten. En, mocht er een andere overwinnaar aantreden dan wordt geschiedenis meermalen gewoon herschreven. Soms aan de hand van nieuwe, en hopelijk wetenschappelijke, inzichten maar soms ook omdat het beter in de huidige tijd past of het de huidige machthebbers ´beter uitkomt´. Geschiedschrijving is derhalve nooit volledig objectief en dient dan ook bezien te worden in context van het politieke denken en klimaat van het moment dat de geschiedenis geboekstaafd werd én het huidige klimaat. Er zijn namelijk meerdere voorbeelden te noemen van geschiedkundige feiten die, in het huidige klimaat, absoluut niet meer door de beugel kunnen maar, gezien in de tijd en politieke context van de tijd waarin de gebeurtenissen plaatsvonden, wel acceptabel waren. Slavernij en slavenhandel is zo´n voorbeeld, evenals een feodaal stelsel zoals we dat in de Middeleeuwen kenden. In de huidige tijd zijn beiden verboden en vrijwel ondenkbaar maar zijn nog steeds ´onder ons´ in de een of andere vorm. Niets nieuws onder de zon wat dat betreft.

In het kader van de ´maakbaarheid´van de geschiedenis is Wikipedia een interessant gegeven. Deze gratis en online encyclopedie stelt een ieder in staat een pagina op te zetten die gewijd is aan een persoon of onderwerp dat de persoon van belang acht. De juistheid van de gepubliceerde informatie wordt door zowel de lezers als door Wikipedia zélf gecontroleerd en waarborgt aldus een redelijk objectieve bron van informatie. Maar het blijft betrekkelijk want sommige informatie is niet altijd direct te checken. Zo hebben diverse Amerikaanse veiligheidsdiensten als de FBI en de CIA een eigen pagina in deze encyclopedie, geschreven door…henzelf. Op zich al reden genoeg om aan de ´juistheid´ van de geleverde informatie te twijfelen. Maar informatie mooier maken dan ze van nature is, is niet alleen voorbehouden aan bedrijven of regeringen danwel regeringsinstanties. We maken er ons allemaal, in meer of mindere mate schuldig aan. Wie heeft tenslotte zijn CV niet een beetje ´gepimpt´ om een bepaalde baan te kunnen scoren of een hoger salaris te rechtvaardigen? Of heeft, bij het veroveren van het hart van een nieuwe geliefde zijn levensverhaal nét even wat anders voorgesteld om eerder begane ´jeugdzonden´ te verbloemen? Voor het lezen van welke informatie dan ook is er, in mijn boek althans, één vuistregel. Tekst dient altijd gelezen te worden met een behoorlijke dosis scepsis en gezond boerenverstand. Daarbij dient ook altijd de context meegenomen te worden van wie de tekst heeft geschreven en wat men ermee wil bereiken. Niets is altijd wat het op het eerste gezicht lijkt. Niet dat ik overal een complot in zie, integendeel zelfs, maar als je het grotere geheel in het lezen meeneemt lees en zie je doorgaans véél meer dan er sec op papier staat. En een goed geïnformeerd mens telt, net als een gewaarschuwd mens, minimaal voor twee.

31-08-07

Het sprookje van Woutertje

Ieder kind heeft dromen, grootse dromen. Over het verslaan van draken, het redden van de prinses uit de handen van haar gemene stiefmoeder of het scoren van het beslissende doelpunt in de kampioenswedstrijd van zijn favoriete ploeg. Zo ook de kleine Woutertje. Woutertje droomde vooral grote dromen over geld. Andermans geld, en dat zou hij met bakken tegelijk uitgeven zodat de mensen hem aardig zouden vinden. En, als hij dan onverhoopt tekort zou komen bij het uitdelen van andermans centen, dan zou Woutertje meteen wéér een neiuwe belasting bedenken zodat het geld zou blijven binnenstromen. Het gaf niet of de mensen het nog wel konden betalen allemaal, als Woutertje maar kon strooien.
Kleine jongens worden groot. Daar hoef je niet zo heel veel voor te doen want dat gaat grotendeels vanzelf en zo ging Woutertje economie studeren om nóg beter te weten waar hij steeds nieuwe centjes bij de mensen zou kunnen weghalen. Maar woutertje was ook ambitieus, héél ambitieus. Hij wilde eigenlijk baas van het land worden, de Grote Baas, zodat iedereen lief voor hem zou zijn en dat iedereen naar woutertje zou luisteren. Maar helaas voor Woutertje mocht het niet zo zijn. Die gemene droogstoppel uit Zeeland bleek iets populairder dan ons Woutertje en werd benoemd tot Grote Baas. En Wouterje? Omdat hij dat zo goed kon mocht Woutertje van de droogstoppel voortaan op de centjes passen. En daarvoor hoefde Woutertje echt niet opeens weer wél een stropdas te gaan dragen zoals alle andere mensen die op andermans centjes moeten passen. Woutertje kon gewoon zichzelf blijven en blijven strooien zoals hij, en al zijn Grote Voorbeelden voor hem, zo kwistig hadden gedaan. Toch bleef de droom om ooit zélf de Grote Baas te kunnen zijn ons Woutertje plagen. Steeds weer. Maar die verveldende droogstoppel zat stevig in het zadel en het zag er niet uit dat het Woutertje ooit nog zou lukken. Oom Jan stond immers ook al aan de achterdeur te rammelen.
Maar op een mooie dag was daar opeens Fee Katja. En Katja vertelde Wouterjte dat hij één wens mocht doen. Maar in plaats van te wensen dat hij voor altijd genoeg centjes zou hebben om kwistig te kunnen blijven rondstrooien bedacht Woutertje zich geen ogenblik en zei: ´Ik wil de Grote Baas van het land spelen!´ Fee Katja begon te stralen. Want als Wouterje één ding goed kon dan was het wel iemand spelen, en zo vertrok Fee Katja om Woutertjes wens te doen uitkomen. En dat lukte. Wouterje mag de Grote Baas van het land ´spelen´, in film ´Kapitein Rob en het geheim van Professor Lupardi´. Woutertje probeerde nog even om zijn wens iets aan te passen maar de rollen van Kapitein Rob én die van Professor Lupardi waren al vergeven, dus Woutertje moest het doen zónder zijn naam in de titel in de film. De opnames zijn inmiddels klaar en daar Woutertje gisteren op de televisie verscheen heeft hij de opnamen overleefd. Hij keek alleen niet erg vrolijk… Zou Woutertje inmiddels beseffen dat het gezegde ´Be careful what you wish for, you might get it!´ ook inderdaad waar is?

30-08-07