Man on a mission

Een missie, elk weldenkend mens dient er eentje te hebben. Klink heeft er een, al is de kwalificatie ‘weldenkend’ niet bepaald op hem van toepassing, en blijft cafés zonder personeel waar wel gerookt wordt met boetes bestoken. De twee belastingcontroleurs S. en L. uit Alkmaar hebben er een. Zij pogen, met een fictief kasboekje in de hand, de dames van lichte zeden tot hogere omzetten (EN dus hogere belastingafdracht) aan te sporen. PWA, onze kroonprins, heeft er ook een. Hij vindt het de hoogste tijd worden dat we de waarde van het water ´herontdekken´.
Maar het zal wel weer aan mij liggen hoor, maar om welke waarde van het water hebben we het nu precies? Wat ik van water weet is in een paar simpele bewoordingen samen te vatten: je wordt er nat van en, mits gecombineerd met zeep en shampoo, ook nog schoon van. Je schijnt het zelfs zo uit de kraan te kunnen drinken heb ik me laten vertellen. Je kunt er in koken en bij verkeerde positionering krijg je er vreselijk lelijke kringen van in je plafond. Kortom, ik begrijp niet zo goed wat de kroonprins ons nu zo graag wil laten herontdekken.

Als startend ondernemer dien ik ook een missie te hebben. Talloze gestudeerden hebben mij er al van trachten te overtuigen dat een businessplan zonder een duidelijke missie geen enkele kans maakt. Op mijn vraag: ‘ Kans waarop dan?’ kwam weer geen antwoord. Héél vreemd allemaal. Maar goed, ik sta zoals altijd open voor nieuwe inzichten, dus formuleerde ik een missie: Ik wil andere mensen helpen gaten in hun muren te maken om zodoende datgene wat er achter ligt binnen bereik te brengen. Voor mij zo duidelijk als wat, maar voor de heren en dames die zich erover bogen weer niet. Zij associeerden die muur weer meteen met bakstenen, en ik associeer die muur nu eenmaal met de virtuele verdediging die een mens nu eenmaal rond zichzelf optrekt als de invloed van de buitenwereld hem of haar een beetje teveel is geworden. Eindeloos en oeverloos geklets als gevolg en netto weinig resultaat.

Terug naar de kroonprins en het herontdekken van de waarde van het water. Ik heb het even opgezocht, en ik betaal een paar eurocenten per kuub. Daar kan het hem dus ook niet in zitten. Dan zal ik het wel moeten zoeken in de klimaatlobby met z’n immer rijzende temperaturen en stijgende zeespiegel. Alleen denk ik, als het daarom te doen is, dat het dan anders geformuleerd moet worden. Dan zouden we massaal het gevaar van het water moeten herontdekken. Daar kan ik tenminste iets mee! Dan kan ik PWA gelijk geven en zeggen dat ik het ermee eens ben als ‘ water’ een vast onderdeel moet worden van het curriculum op school. Je kunt boefjes tenslotte niet vroeg genoeg, bijvoorbeeld tijdens lessen over de Middeleeuwen, bijspijkeren welke leuke spelletjes je zoal met water kunt doen waar ook de Chinezen nog een puntje aan kunnen zuigen. Ik zie de krantenkoppen al voor me! “ Groepje jongeren laat meisje verdrinken”, met daaronder het bericht dat de raddraaiers toch op school hadden geleerd dat een heks niet kon zinken. Ja ja….

Maar gelukkig blijkt de kroonprins een andere insteek te hebben. Vertrouwdheid met water moet gecommuniceerd worden op een manier ‘die aansluit bij de belevingswereld van jongeren’. Zo ken ik er ook nog wel een paar! Leer ze eerst maar eens weer ouderwets schoolzwemmen, zodat ze ook in het water kunnen springen als er een ander in nood is en niet foto’s-makend-en-hun-vriendjes-bellend werkeloos blijven toekijken. Daarbij moeten, volgens de prins, jongeren worden warm gemaakt voor een beroep in de watersector. Nog meer duurbetaalde waterschappen in de toekomst dus? Er was een tijd dat gezonde jongens graag strandwacht wilden worden in de hoop een Pamela-achtige collega aan te treffen. Maar dat is inmiddels zo jaren tachtig. De enigste actie die ik volmondig zou steunen is eentje die het reddingswerk langs onze kusten zou promoten. De diverse reddingsmaatschappijen zitten al jaren te springen om vers bloed en nieuwe vrijwilligers. Maar dat is echt mannenwerk en bovendien nog eens behoorlijk gevaarlijk bij tijd en wijle. Daar zullen dus wel niet al te veel raddraaiers voor te vinden zijn. Het aftuigen van een buschauffeur is veel gemakkelijker en je blijft er bovendien lekker droog bij.

08-04-09

Een nieuw licht

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik kan soms danig depressief raken als ik alle berichten lees die ons een somber toekomstbeeld schetsen. Sommige mensen lijken het er zelfs om te doen, de een uit oogpunt van electorale winst, de ander omdat hij er echt geen gat meer in ziet.
Toch hoef je de blik niet eens zo heel ver naar buiten te richten om te struikelen over voorbeelden van menselijke inventiviteit en creativiteit. Niet altijd even legaal, maar voorbeelden zijn er te over. Niet alleen van vandaag de dag, maar wie er gericht naar op zoek is, kan ze vinden in elk tijdvak waar de mens geconfronteerd werd met tegenspoed of beperkingen.
Een mooi voorbeeld is het bericht dat Braziliaanse gevangenen in Sao Paulo duiven gebruiken om mobiele telefoons in onderdelen de gevangenis binnen te smokkelen. Tenminste, die smokkel is ontdekt, maar wat duiven zoals nog meer de gevangenis hebben weten binnen te smokkelen blijft natuurlijk gissen. Het is natuurlijk niet de bedoeling allemaal, maar toch kan ik oprecht bewondering hebben voor de gevangene die deze stunt heeft bedacht. Ik stel me voor dat hij op de luchtplaats naar boven zat te kijken en een duif op een elektriciteitsleiding zag neerstrijken, zich realiseerde dat duiven al eeuwenlang gebruikt worden om berichten over te brengen en voilá, het idee van de ‘smokkelduif’ was geboren.

Een andere niet aflatende bron van inventiviteit is te vinden op straat, op elke straat. Je hoeft alleen maar te kijken. En ik durf te wedden dat ook in uw buurt of straat zich dingen bevinden die u, bewust althans, nog nooit hebt gezien of welke u nog nooit zijn opgevallen. Loop maar eens door uw buurt en kijk eens af en toe omhoog in plaats van steeds naar het trottoir voor uw voeten. Loop eens door een winkelstraat en kijk eens bewust in alle etalages die u zoal tegenkomt. Ik durf te wedden dat u een schat aan nieuwe dingen en mogelijkheden ontdekt die u, tot op dat moment, niet voor mogelijk had gehouden. Lees eens aandachtig de tekst op de uitklapborden en de raamposters, gegarandeerd dat die een grote grijns op uw gezicht kunnen toveren. Voor wie een indruk wil van wat je op straat zoal kunt tegenkomen, kan ik de site van Richard Stomp (www.straatjutten.nl) van harte aanbevelen. Het onderschrift, ‘De beste ideeën liggen op straat’, verwijst rechtstreeks naar zijn marketing en innovatie-achtergrond, maar doet niets af aan de waarheid ervan. Een heerlijke site die gevoelens oproept van verwondering, verbazing en plezier. Maar zeker ook een site die energie geeft en aanzet tot nadenken.

Een ander ding dat Stomp steeds doet is zichzelf de vraag te stellen hoe het anders kan. Hoe je de dingen anders, breder en inventiever kunt bekijken. Zijn site dwingt je als het ware om de wereld om je heen opnieuw te bekijken en al die ingrediënten eens door elkaar te husselen en zo tot onverwachte nieuwe inzichten en combinaties te komen. Vooral door jezelf steeds vragen te blijven stellen en géén genoegen meer te nemen met de bereikte status quo. En als er één ding is wat we dezer dagen nodig hebben is het dat wel: een nieuwe en frisse kijk op ons eigen leven. Net als ik zult u er dan achter komen dat het allemaal niet zo heel erg is en dat er genoeg aanknopingspunten zijn om mee verder te kunnen, om mee aan de slag te gaan.

En dat het tot nieuwe dingen kan leiden is inmiddels ook in Twente doorgedrongen. Daar heeft een groep ondernemers een makelaar de opdracht gegeven in Den Haag een pand te gaan zoeken waar ze straks hun eigen ambassade kunnen vestigen. Ja, er komt in Den Haag een heuse Twentse Ambassade. Vooral bedoeld voor ondernemers die zaken willen doen in Den Haag, maar daarnaast ook een uitgelezen mogelijkheid om die zaken in Den Haag te promoten waar Twente zo trots op is. Ik kan alleen maar hopen dat dit Twentse initiatief brede navolging vindt en er in het politieke bastion Den Haag binnenkort een gebouw verrijst waarin alle twaalf provincies op ambassadeniveau vertegenwoordigd zijn. Nu de huidige regering de kloof tussen de Randstad en de provincie steeds groter hebben gemaakt is het niet meer dan logisch dan daarop op een dergelijke manier te reageren. Wellicht dat een dergelijk initiatief ook in Den Haag een nieuw licht kan werpen op de manier waarop men tegen de rest van het land aankijkt. De wereld is namelijk een héél stuk groter dan alleen de Randstad.

05-04-09