Vrijheid

Het is een veelbesproken begrip de laatste tijd: vrijheid. Of het nu gaat om vrijheid van meningsuiting, de vrijheid om te denken en te geloven wat je wilt, of om te kunnen leven zoals en met wie je wilt. En ook al beroepen we ons op die vrijheid, gaandeweg wordt die vrijheid steeds meer ingeperkt, tot op het punt dat het verstikkend wordt.
Op een beurs sprak ik laatst een oud-collega die rondliep met het plan om ons land te laten voor wat het was en een nieuwe toekomst op te bouwen ´in den vreemde´. Hij vertelde dat hij nog geen definitieve keuze voor een bestemming had gemaakt, maar het zou in ieder geval vèr weg zijn. Op mijn vraag omtrent zijn achterliggende gedachten, betrok zijn gezicht.
´Als ondernemer kun je in dit land haast geen kant meer op, ` vertelde hij, ´en het aantal regeltjes en wetten waaraan je moet voldoen maakt het er niet beter op.`

Ik beaamde dat de regeldruk in ons land het niveau van absurd inmiddels wel heeft bereikt, maar vroeg hem toch waarom hij koos voor een nieuw bestaan in een ander land.

´Ik kan er niet meer tegen…`antwoordde hij na een korte pauze. ´Achter elke boom staat een ambtenaar te controleren of je niet per ongeluk buiten het potje piest. Of het nu met een lasergun of met een opschrijfboekje is… je wordt bij elke stap die je zet gecontroleerd!`

Hij troonde mij mee naar een tafeltje en bestelde koffie. Roerend in zijn kopje ging hij verder.

´En weet je wat misschien nog het ergste is? Die vreselijke middelmatigheid! Val vooral niet op en doe vooral normaal, net als je buurman en al je collega´s. Doodmoe wordt ik ervan.`

Ik keek mijn oud collega eens aan. Ik kende hem al jaren als een bevlogen en warm mens, een denker. Al meermalen was hij hard in aanvaring gekomen met het ´establishment` als hij weer eens te snel wilde of vond dat een andere koers gevaren moest worden dan van hogerhand was aangegeven.

´Als je in dit land je kop boven het maaiveld uitsteekt, ben je zo goed als zeker de klos. Je kunt lullen als Brugman om ze uit te leggen waarom je dat vindt, maar luisteren ze naar je? Vergeet het maar! Je kunt je spullen pakken en vertrekken.`

Hij zweeg. In zijn ogen zag ik de pijn en het verdriet.

´En dus ga je weg..` vulde ik aan.

´Ja,` antwoordde hij, ´zodra ik de zaken voor elkaar heb. Op zoek naar een plek waar talent, inzicht en ambitie wél wordt gewaardeerd, waar ik mezelf niet steeds hoef in te houden omdat de rest me anders niet kan bijhouden. Een plek waar ook niet bij elke stap die je zet een ambtenaar komt vertellen dat zoiets niet mag, of dat de nieuwe kleur van je kantoor niet wordt goedgekeurd. Ik ben het allemaal zó zat!`

Ik keek mijn oud-collega lang aan. Ik zag en hoorde de laatste tijd meer mensen zo spreken. Ik betrapte mezelf er zelfs op. De doemscenario´s, de steeds nieuwe belastingen en het alsmaar groeiend woud aan regeltjes. Ik weet dat ik zelf nog niet zo ver ben, maar ik kan het me zo goed voorstellen dat je weg wilt hier. Weg uit de betutteling en weg van het eeuwige opgestoken vingertje van de overheid die haar burgers met hernieuwde energie terug wil sturen naar de kleinburgerlijkheid van de jaren 50.

Hoe mijn eigen toekomst eruit ziet weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat ik mijn oud collega ga missen. Ik ga hem zelfs vreselijk missen!

15-04-08

CV of CI

Het CV, iedereen die een nieuwe baan zoekt of een nieuwe medewerker, heeft ermee te maken. De meeste CV´s bestaan uit een kille opsomming van feiten, gevolgde opleidingen en eerdere werkervaring. Het is in een sollicitatiegesprek een handleiding voor het gesprek en geeft een eerste indruk of iemand geschikt is voor de functie. Toch lijkt het alsof het CV zijn langste tijd heeft gehad.
Steeds meer werkgevers en werknemers willen namelijk méér. Ze willen een medewerker met lef, met visie en met een droom. Iemand die ergens voor staat en niet bang is zich daarover uit te spreken. En daar ligt, voor zowel de banenzoekers als de zoekende werkgevers, een nieuwe kans. De afkorting CI staat voor Curriculum Imagiationis en geeft, in tegenstelling tot de droge opsomming van het Curriculum Vitae, een beeld van wat je gaat doen in de toekomst en waar je heen wilt met je leven. En op zich is dat laatste niet eens zo heel gek om eens bij stil te staan.
Voor werkgevers is één ding vooral belangrijk, en dat is geld verdienen. Dat geld verdienen kan op vele manieren, maar daar waar mensen het naar de zin hebben en met plezier werken wordt doorgaans het meeste winst gemaakt. In een baan met plezier is het helemaal niet zo erg om af en toe eens een uurtje over te werken of een stapje harder te lopen. In een omgeving waar mensen werken die er alleen maar zitten omdat het toevallig hun baan is, ligt de productiviteit lager en zijn de rendementen vaak ook navenant lager.

Voor mij is het idee van het CI niet nieuw. Ik gebruik het idee al jaren in sollicitatiegesprekken, omdat de mens achter het CV voor mij net zo belangrijk is als diens competenties. Door sollicitanten te vragen naar hun wensen en hun dromen leer ik namelijk veel meer dan van het doornemen van de droge feiten. Bovendien dwing je daarmee de sollicitant om meer van zichzelf te laten zien, juist ook omdat dergelijke vragen meestal niet zijn voorbereid. De antwoorden zijn vaak verrassend en niet alleen voor mij. Ik heb menigmaal gezien dat degene aan de ándere kant van de tafel een ´AHA!-moment´ had en puzzelstukjes opeens op zijn plaats begonnen te vallen.
Voor iedereen die ´The Secret´ heeft gelezen komt het fenomeen niet helemaal uit de lucht vallen. Daarin wordt namelijk ook gewerkt met de ´wet van de aantrekkingskracht´ en voor mij valt het CI in dezelfde categorie. Door tekst te geven aan datgene wat je wérkelijk wilt, vorm, inhoud en uiting te geven aan hetgeen je na aan het hart ligt, open je deuren die anders wellicht gesloten zouden blijven, en maak je het mogelijk om je wensen ook daadwerkelijk te verwezenlijken. En wie wil dat tenslotte niet?

14-04-08