´De Ontknoping´

De uitzending van Peter R. de Vries is net afgelopen en ik zit met een enorme kater (en een katerin trouwens…). Mijn liefste had het al aangekondigd, ´Dit wordt een enorme portie gebakken lucht!´, en ze kreeg gelijk. Na afloop was er niets opgelost, was er geen dramatische ontknoping en was er geen ´sluitend en overtuigend bewijs´ van de schuld van Joran van der Sloot. Heb ik dan naar een ander programma zitten kijken dan de rest van Nederland? Nee hoor, ik zat, samen met mijn liefste, net als de rest braaf voor de buis bij SBS6. Maar ik zag alleen iets anders dan was aangekondigd.
Peter R. had, met behulp van een zogenaamd ´onderwereldvriendje voor Joran´ een undercoveroperatie op touw gezet. Heel spannend allemaal, maar ik miste in het begin van de uitzending meteen al de vraag waarom deze man, Patrick van Eemst, zich hiervoor heeft geleend. En dat is slechts de eerste van vele vragen die de uitzending bij mij heeft opgeroepen. Een andere is die waarom Joran niet de politie kon bellen toen Natalee in elkaar zou zijn gezakt? En waarom was de politie überhaupt zijn eerste reactie en niet, zoals bij ieder normaal mens, een arts? Daar zit een héél groot gat in het verhaal. Het lijkt er eigenlijk des te meer op dat Joran het hele verhaal aan elkaar heeft zitten liegen en daarmee vooral indruk wilde maken op zijn onderwereldvriendje, met wie hij hoopte ooit veel geld te gaan verdienen. Bij een doorwinterde onderwereldfiguur kun je tenslotte niet aankomen met de bekentenis dat je ooit de fiets van je oma hebt gestolen, daar moet je met een steviger verhaal op de proppen komen. Peter R.´s bewering dat ´gaandeweg er een groter vertrouwen tussen Joran en Patrick zou zijn ontstaan´ is ook al erg discutabel. Het is op niets gestoeld. Joran heeft slechts dagenlang de tijd gehad zijn verhaal te verfijnen en te perfectioneren om zodoende bij zijn toekomstige ´zakenpartner´extra punten te kunnen scoren. Niets meer en niets minder.
Een andere opmerking van Peter, dat het niet in Joran´s belang zou zijn om deze bekentenis ten overstaan van de halve wereld te doen, is evenmin ergens op gebaseerd. Joran deed zijn uitlatingen tenslotte alleen in de auto tegen zijn onderwereldvriendje. Hij wist op dat moment immers nog niet dat de halve wereld op een later tijdstip zou zitten meekijken.
Eén ding wat de uitzending echter wel duidelijk heeft gemaakt is dat Joran een leugenaar is. Bovendien heeft hij, door zijn houding en uitlatingen, niet alleen zijn eigen leven voorgoed verkloot, maar ook dat van zijn ouders. De carrière van Pa van der Sloot kan, na de uitlatingen van zoonlief, ook als verloren worden beschouwd. De reputatie van een advocaat, of rechter in opleiding, dient te allen tijde boven alle twijfel verheven te zijn. Het feit dat Joran beweert dat pappie hem een mobiele telefoon heeft bezorgd in de cel doet aan pappie´s carrière ook zeker geen goed. Pappie zelf zal zich trouwens ook wel achter de oren hebben gekrabt bij het zien van de uitzending. Als hij al twijfelde aan de morele kwaliteiten van zijn zoon, zijn die twijfels nu wel weggevaagd. Bovendien zal de opmerking “Mijn vader is zóóó stom! Levert hij me een mobieltje…en dan zet hij er geen eens beltegoed op!”, ook al niet leiden tot een verder toename van vaderliefde.
En dan Peter R. zelf. Ik kan me nog best wel iets voorstellen bij het feit dat hij deze ´bekentenissen´ tot de laatste cent wilde uitmelken. Een instelling die hij Joran verweet overigens, maar dat terzijde. Als je een dergelijke uitspraak doet, eentje in de trant van ´Ik heb de zaak van Natalee opgelost!´, houd je dan aan feitelijke juistheden. Ik heb hem een aantal malen zaken horen zeggen die, nog geen half uur eerder in zijn eigen programma, anders werden gesteld. Zo was ´dumphulpje Daury´ eerst ´ouder´, vervolgens 25 en later, in Peter´s eigen commentaar, opeens 22. Ik dacht dat je van stress alleen maar ouder werd in plaats van jonger? Daarnaast heb ik Peter in de afgelopen dagen een aantal keer tegenstrijdige dingen horen roepen. Zo zou hij eerst ál zijn materiaal aan de Arubaanse Justitie hebben afgegeven. Later, toen er zaken begonnen uit te lekken via internet, hoorde ik hem echter verklaren dat hij niet alles heeft afgegeven en ´dat ook zij gewoon maar op zondag moesten kijken!´ Ook niet echt een blijk van zorgvuldigheid en openheid van de kant van Peter.
Maar welke conclusies mogen we dan nu wél trekken na deze uitzending? Na deze uitzending feitelijk géén. Er was al bekend dat Joran een pathologische leugenaar is, net als het feit dat Peter R. niet echt vies is van publiciteit. Daarnaast dringt zich toch ook het vermoeden op dat dit niet het volledige verhaal is. Er is veel meer gebeurd op dat strand dan men ons nu wil doen geloven. Of Peter daarover meer op tape heeft valt te betwijfelen, hij had tenslotte aangekondigd om alles te zullen onthullen vanavond. Vast staat wel dat er nog veel meer materiaal moet zijn. Waarschijnlijk bevat dat nog veel meer gelul en gelieg van Joran om bij zijn vermeende vriendje in de gunst te komen. Wellicht staat er op die tape nog meer informatie over Daury, de man achter wie Peter ´om het justitieel onderzoek niet te frustreren´, niet is aangegaan. Ik geloof niet zo in de ´morele motieven´ van Peter. Die Daury zit al in de knip, of verdwijnt daar op zéér korte termijn alsnog in. Wat er verder achter de schermen is gebeurd komt vast en zeker in een latere uitzending van Peter naar boven, zeker als hij daarmee goede sier kan maken. Ik vrees echter dat de internationale pers van Peter gehakt zal draaien. Je kunt namelijk niet de halve wereld op scherp zetten met deze aankondiging, en dan vervolgens met zo´n halfbakken uitzending op de proppen komen. Een goede advocaat kan er, met het grootste gemak, enorme gaten in schieten.
Dat Joran van geen enkele kant deugt en een levensgevaarlijke persoon is, moge duidelijk zijn. Een zielig en gefrustreerd persoon ook trouwens, de jaloezie droop van hem af toen hij zijn vrienden beschreef als de eigenaren van een ´enorm vette Honda Civic´. Dat hij ze in dezelfde zin óók omschreef als ´dom´ zal hem door beide heren niet echt in dank worden afgenomen. Maar Joran is pas 17, en dus te jong voor een eigen rijbewijs. Daarom ´mochten´ beide broers op komen draven om hem te helpen wijven te ronselen, zíj hadden tenslotte een auto die wél ´wijven kon scoren´. Dat vermeend vriendje Patrick in een dikke Range Rover reed zal Joran dus helemaal over de streep hebben getrokken. Die Patrick moest dus wel een geslaagd man zijn!
Wat heb ik nu geleerd? Dat commercie zegeviert….. Maar dat wist ik eigenlijk al. Ik hoop oprecht voor de ouders van het meisje dat er ooit duidelijkheid komt over wat er wérkelijk gebeurd is en waar Natalee nu is, zelfs als dat betekent dat haar lijk ooit ergens aanspoelt.
En ergens hoop ik daar toch wel een beetje op, want er is niets vreselijker voor ouders dan niet voor honderd procent zeker te weten wat er met je dochter is gebeurd en waar ze is gebleven. Joran is vooralsnog de enige die hier klaarheid in kan brengen…hij heeft nu lang genoeg ´gezwogen´.

04-02-08

Levensoveruiging (deel III)

Mensen zijn een onuitputtelijke bron van informatie, kennis en inzichten. Gelukkig ook vaak van humor en relativering trouwens. Ik hou van mensen, ik ben een echt mensen-mens. Ik zou niet kunnen leven zonder mensen om me heen, ook al heb ik absoluut en zeer regelmatig, tijd voor mezelf nodig. Tijd om na te denken, uit te rusten en mijn eigen dingen te doen.
Ik praat graag met mensen. Het liefst altijd en overal. Want ik heb geleerd dat je veel van de mensen om je heen kunt leren. Soms door wat ze doen, maar vooral door naar ze te luisteren.
En op de een of andere manier straal ik dat blijkbaar uit. Waar ik ook ben, ik raak vaak al snel met iemand in gesprek, en ik vind het heerlijk. Je hebt namelijk niet vaak de kans om in korte tijd zoveel te weten te komen over hoe anderen naar de wereld kijken, hoe ze omgaan met tegenslag en verdriet, of hoe ze de kleine triomfen vieren en beleven die het leven toch ook zeker kent. ´Life is not a spectatorsport!´ luidt het gezegde, maar soms leer je ook door simpelweg te observeren. Hoe lopen mensen, hoe kijken ze, hoe reageren ze op anderen en, dat is de leukste, hoe reageren ze op onverwachte situaties. Ga maar eens ergens op een terras zitten en kijk naar de drommen mensen die langslopen. Echtparen naast, of achter elkaar aan, verliefde stelletjes, stelletjes waarbij de liefde allang over is maar iemand is vergeten ze het te vertellen, ouderen.. Een oneindige bron van beelden die, soms voorspelbaar, en soms absoluut onvoorspelbaar voorbij marcheren. En ik merk dat ik een voorkeur heb ontwikkeld voor twee categorieën: de ouderen / zwakkeren en de mensen die oprecht ´anders´zijn. Bij de eerste categorie wordt met name mijn hulpbehoefte aangesproken, bij de tweede mijn interesse en soms ook mijn bewondering. Want in onze samenleving worden zij die afwijken van de norm, allesbehalve gewaardeerd en eerder verketterd. ´Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!´ is niet voor niets een Nederlands gezegde. Maar mensen die, ondanks alle tegenwerking, vol overtuiging hun eigen weg blijven volgen, kunnen doorgaans op mijn warme sympathie en steun rekenen. Bovendien zijn ze vaak gedreven en zeer enthousiast over wat ze drijft en waarmee ze bezig zijn, en kunnen daar vaak heel beeldend en vol vuur over vertellen. En ik mag daar graag naar kijken en naar luisteren. Vooral als de ogen beginnen te glinsteren en de stem iets omhoog gaat is de drive ook echt te voelen. Heerlijk is dat.
Voor de ouderen en / of zwakkeren geldt iets anders. Daar is het vooral de levenswijsheid, de humor en het relativisme wat me zo aanspreekt. Er zijn mensen die zo mooi en zo puur oud kunnen worden dat ik bijna niet kan wachten om zelf zo´n hoge leeftijd te bereiken. En natuurlijk wordt alles minder en natuurlijk gaat ouder worden gepaard met verlies. Niet alleen van fysieke kracht en mogelijkheden, maar vooral ook met het verlies van dierbaren en dierbare zaken. Zo is nu eenmaal het leven. Maar eens in de zoveel tijd kom je iemand tegen die dat verlies heeft weten te compenseren door een aanstekelijk gevoel voor humor en een ijzersterk relativeringsvermogen. Zo ontmoette ik laatst, terwijl ik al een lange tijd in de rij voor een loket stond te wachten, een oudere dame in een rolstoel die me, met een duidelijke twinkeling in haar ogen toefluisterde ´Toch makkelijk als je altijd je eigen stoel bij je hebt! Ik moet er niet aan denken zo lang te moeten staan!´. Heerlijk vind ik dat, en door het gesprek met haar was de wachttijd opeens weer veel te kort. En ook al zal ik die dame waarschijnlijk nooit meer tegenkomen, ik verliet het gebouw met een duidelijke ´spring in my step´ en een beeld van een grijs en gerimpeld koppie met pretoogjes dat ik nooit meer zal vergeten.

03-02-08 III