Henri I was de onbetwiste koning van mijn kindertijd. En, hoe ouder ik wordt, hoe meer hij die rol blijkt te hebben vervuld. Niet alleen als de opa die alles wist en werkelijk alles kon maar zeker ook als baken in een zeer woelige zee. Mijn meest gelukkige jeugdherinneringen zijn dan ook aan Amsterdam en onze logeerpartijen daar. Van meneer van der Lee, een buurman van O&O (=Opa & Oma) die ons altijd Italiano gaf tot de uitjes naar Volendam in de ´witte broekenparade´ en de Linaeushof, toen nog een ´gewone´speeltuin. Iets anders wat ´Amsterdam´zo speciaal maakte is dat wij kleinkinderen op zolder, tussen de scheepskisten, ons eigen huis hadden. Met eigen meubeltjes, huisraad, echt elektrisch licht en een van een plaat triplex vervaardigde voordeur met een luikje dat open kon, een echte koperen brievenbus en zelfs een elektrische bel. Als we kwamen logeren verstopte oma altijd ergens in ons huis Jan Hagel-koekjes en het was de sport die dan zo snel mogelijk na aankomst te vinden. En tegelijkertijd keken we wat opa deze keer aan het al zo rijke comfort van ons huis had toegevoegd. Want zo was opa. Elke keer was er iets nieuws en alles was, in onze kinderogen, allemaal even bijzonder. Want opa was bijzonder. Niet alleen omdat hij onze opa was maar ook omdat hij werkelijk alles kon repareren. Op elke tocht vanuit Den Haag naar de Watergraafsmeer ging er wel iets mee dat gerepareerd moest worden. Opa nam dat dan in ontvangst, zette zijn bril op het puntje van zijn neus, keek er heel geleerd naar en bromde dan dat hij nog wel er wel eens naar zou kijken. Hij had nog wel wat liggen om het te repareren, een ´vermikkie´. En de volgende ochtend was het dan ook gerepareerd. Met behulp van onderdelen die hij meestal bij het grofvuil had gevonden en zeker niet conform KEMA-keur maar het deed het altijd. En blééf het ook doen, zelfs al was het zijn economische levensduur al héél lang voorbij. Bewijs daarvan kreeg ik verleden week toen ´Opa´s lamp´ het opeens niet meer deed. Deze tot elektrische lamp omgebouwde melkglazen olielamp is eigenlijk van Pa maar qua ´design´ past hij niet in de Haegsche Inrichting en dus ben ik benoemd tot schatbewaarder. Na enig onderzoek bleek een draadbreuk de oorzaak. Het door opa gebruikte goudkleurige twee-draads snoer (hoezo randaarde?), maar dat kan ook oorspronkelijk wit geweest zijn en door jarenlange blootstelling aan nicotine tot deze kleur verworden, bleek verdroogd en gebroken. Bij het uiteenhalen van de lamp trof ik diverse typische ´opa-oplossingen´ aan. Een van een stuk plastic buis gemaakte fittinghouder en het snoer zat aan de lamp vast met een met stof omwikkeld stukje ijzerdraad. Een oplossing die, gezien de gebruikte materialen, zéker veertig jaar ongestoord heeft gefunctioneerd.
Weggooien deed opa niet. Je kon alles zeker nog ooit wel een keer ergens voor gebruiken en dan meestal op een plek en een manier die de oorspronkelijke ontwerper nooit zou hebben bedacht. Zo was oma de enige die een speciaal voor háár aangebrachte ´poubelle´ in de auto had. Gemaakt van oranje hard plastic met een witte klep en vastgeschroefd tegen de zijkant van de middenconsole ontving hij jarenlang trouw snoeppapiertjes en de schillen van de door oma liefdevol geschilde appels op weg naar Frankrijk.
Telefoneren deed opa in de gang. En als iemand van de familie ´uut ´t Hoge Noord´n´ belde kon oma meeluisteren d.m.v. een van een oude babyfoon gemaakt meeluisterapparaatje in de woonkamer. Krakend, dat wel, maar dat hoorde zo. Veendam was dan ook héél ver weg in mijn kinderogen.
23-07-07
maandag 23 juli 2007
donderdag 19 juli 2007
Te-veel van het goede
Mijn oma was een wijs mens. Ze zei altijd: ´Alles mag, als er maar géén te- voor staat!´
Eigenwijs als ik was, ben ik één keer de discussie met haar aangegaan over te-vredenheid en die discussie heb ik kansloos verloren. Maar inmiddels realiseer ik me dat te-veel van iets inderdaad nooit goed kan zijn.
Zo is er onlangs in Salzburg een te-levisiezender (oeps!) gelanceerd die 24/7 slechts de film ´The Sound of Music´ uitzendt. Dat is speciaal gedaan om de toeristen ter wille te zijn die, door deze film, in grote aantallen de Oostenrijkse stad bezoeken. Ik heb het berichtje een aantal keer over moeten lezen voordat ik het begreep, want het is een nogal kromme redenering. Volgens mij wil je als gemeentebestuur juist dat de toeristen op straat, in de winkels en in de musea rondlopen en daar hun toeristeneuro´s uitgeven in plaats van ze dat in het hotel voor de buis blijven hangen. Bovendien is het 24/7 blootgesteld worden aan ´The Sound of Music´ door de Geneefse Conventie domweg verboden. Dat valt namelijk onder het kopje ´pure marteling´ en dat mag niet van de Geneefse Conventie.
Nu is die film sowieso een heel duaal begrip. Ik vind het absoluut een cultuurmonument dat in geen enkele opvoeding mag ontbreken, ik kan Julie Andrews´ zang- en acteerkwaliteiten zéker waarderen maar dergelijke langdurige exposie brengt onnoemelijke en onverwachte risico´s met zich mee. Zo verwacht ik een zéér sterke stijging van novicen en dan vooral bij de meest conservatieve ordes, want dáár zijn geen tv´s en video´s toegestaan. Daarnaast zal edelweiss, toch al niet zo heel veel meer voorkomend in het wild, binnen de kortst mogelijke termijn alleen nog vanachter glas of in boeken te bewonderen zijn. Tenslotte zullen er ook, op middellange termijn, enkele producten uit het schap van de supermarkt verdwijnen. Alle producten die worden gemaakt van grondstoffen die maar enigszins te maken hebben met de hooggelegen alpenweiden zullen eerst schaars en daarna helemaal meer verkrijgbaar zijn. Koeien, of die nu wit/ rood/ blond/ zwartbont of lila zijn, zijn namelijk niet bestand tegen het constante gekweel in de bergen. Ze raken er ernstig van in de stress en die stress heeft een desastreus effect op de melkproductie. En als de koeien niet meer in de alpenwei grazen hebben de beroemde alpenkruiden die er plachten te groeien geen enkele kans meer om tot volle wasdom te komen en verdwijnen ook diverse snoepjes en kruidenlikeur geruisloos uit beeld.
Blijft dan de vraag of dit leed nog te keren is. Gelukkig wel! U kunt daar, als eerzaam burger, een simpele edoch waardevolle bijdrage aan leveren. Indien u, binnen nu en een aantal weken, het Vaderland gaat verlaten om in de verre verpozing te zoeken dient u slechts bij Hoevelaken, even afhankelijk van de richting waarvan u komt aanrijden, de ándere richting te kiezen en zo de ´Lonely Goatherd´ ter linker- of rechterijde te laten voor wat hij is. Na een, of maximaal twee, seizoenen van een krachtig ´So Long, Farewell´ komt men daar in Salzburg dan vanzelf wel weer bij zinnen daar. De macht is aan u!
19-07-07
Eigenwijs als ik was, ben ik één keer de discussie met haar aangegaan over te-vredenheid en die discussie heb ik kansloos verloren. Maar inmiddels realiseer ik me dat te-veel van iets inderdaad nooit goed kan zijn.
Zo is er onlangs in Salzburg een te-levisiezender (oeps!) gelanceerd die 24/7 slechts de film ´The Sound of Music´ uitzendt. Dat is speciaal gedaan om de toeristen ter wille te zijn die, door deze film, in grote aantallen de Oostenrijkse stad bezoeken. Ik heb het berichtje een aantal keer over moeten lezen voordat ik het begreep, want het is een nogal kromme redenering. Volgens mij wil je als gemeentebestuur juist dat de toeristen op straat, in de winkels en in de musea rondlopen en daar hun toeristeneuro´s uitgeven in plaats van ze dat in het hotel voor de buis blijven hangen. Bovendien is het 24/7 blootgesteld worden aan ´The Sound of Music´ door de Geneefse Conventie domweg verboden. Dat valt namelijk onder het kopje ´pure marteling´ en dat mag niet van de Geneefse Conventie.
Nu is die film sowieso een heel duaal begrip. Ik vind het absoluut een cultuurmonument dat in geen enkele opvoeding mag ontbreken, ik kan Julie Andrews´ zang- en acteerkwaliteiten zéker waarderen maar dergelijke langdurige exposie brengt onnoemelijke en onverwachte risico´s met zich mee. Zo verwacht ik een zéér sterke stijging van novicen en dan vooral bij de meest conservatieve ordes, want dáár zijn geen tv´s en video´s toegestaan. Daarnaast zal edelweiss, toch al niet zo heel veel meer voorkomend in het wild, binnen de kortst mogelijke termijn alleen nog vanachter glas of in boeken te bewonderen zijn. Tenslotte zullen er ook, op middellange termijn, enkele producten uit het schap van de supermarkt verdwijnen. Alle producten die worden gemaakt van grondstoffen die maar enigszins te maken hebben met de hooggelegen alpenweiden zullen eerst schaars en daarna helemaal meer verkrijgbaar zijn. Koeien, of die nu wit/ rood/ blond/ zwartbont of lila zijn, zijn namelijk niet bestand tegen het constante gekweel in de bergen. Ze raken er ernstig van in de stress en die stress heeft een desastreus effect op de melkproductie. En als de koeien niet meer in de alpenwei grazen hebben de beroemde alpenkruiden die er plachten te groeien geen enkele kans meer om tot volle wasdom te komen en verdwijnen ook diverse snoepjes en kruidenlikeur geruisloos uit beeld.
Blijft dan de vraag of dit leed nog te keren is. Gelukkig wel! U kunt daar, als eerzaam burger, een simpele edoch waardevolle bijdrage aan leveren. Indien u, binnen nu en een aantal weken, het Vaderland gaat verlaten om in de verre verpozing te zoeken dient u slechts bij Hoevelaken, even afhankelijk van de richting waarvan u komt aanrijden, de ándere richting te kiezen en zo de ´Lonely Goatherd´ ter linker- of rechterijde te laten voor wat hij is. Na een, of maximaal twee, seizoenen van een krachtig ´So Long, Farewell´ komt men daar in Salzburg dan vanzelf wel weer bij zinnen daar. De macht is aan u!
19-07-07
Abonneren op:
Posts (Atom)